خلق را با تو خواندم به جهد. و هرچه توانستم بر خود بکردم از بد مرا به یکی بخش از ایشان! » پس برفت. وی را به خواب دیدند, گفتند: «حال تو چیست؟ » گفت: «الله تعالی مرا گفت: آن سخن را بار دیگر باز گوی! باز گفتم. گفت: ترا به تو بخشیدم. » ن الاسام ت انی كهجو کی ا و کد هان خود و د انس ور نیاورد که میان او و اینان وسیله و واسطه هم اوست. » ثیح الاسلام وصیت کرد اران خودرا که گیگ راھ ان دارکھ کھ اجه ردا را کی ا هم ار دا این ان انان ر ههو وا انا يوسف الحسین گفت: «به نزدیک ذوالنون رفتم به مصر. چون وی را ديدم موی بر اندام من برخاست. به من نگریست و گفت: از کجایی؟ گفتم: از ری. گفت: . بر تو زمین تنگ شده بود که به مصر آمدی؟ گفتم: آمدم تا خدمت ترا دریایم. گفت: دور باش از آن که دروغ گویی یا خیانت کنی. پس گفت: یا ُن صَحَځ حالک م اللو لايشیغلک عنة شاغل, ولا تشقل نما يقول الخلق منک, فالهم لن ب نوا عى ن الله ا و اذا ضحت حالك مع الله ازشذى للطريق اليف و افد تة ال ضلى الله عليه و سلّم و ظاهر العِلم, وإیاک ان تڈعی فیما لیس لک. ‏ الآعاوي. » روزی از ذوالنون طلب وصیت کرد. گ گفت: «إیاک هذه الأوراد المتصلة. فان التفسَ نألفهاء فائظَرٌ ما فيه مخالَقَةٌ نفس من صيام اوفطر, فاعلّمها فان في مُتابَعَة اللفس طاعة كانت او معصية فتنه, فما الفت النفس شيئاً إلا ٍ فيه بلاءٌ و خطر. » و نیز ذوالنون وصيیت کرډه اسټ وی راء فقال: «لاتسگڻ إلى مَدح التاس. ولاتجرَعٌ مِنْ قبولهم وردهم, فاهم فطاع الطريق. وَاسكُنْ الى مايتَحَفهُة يتَحَففَة من سڑل وَعلنا. » ف ا گفته: «الخيرٌ كله في بيت وَمفتاحة اللَواضْعٌ. و السْرٌ كله في بيت حه الكبرٌ. » کک يوسف بن الحسین گوید که: «چون از ذوالنون جدا شدم» وی را گفتم: مرا وصیتی )! گفت: : تن خود را از رت خلق دریغ مدار و تا توانی دل خود را جز برای الله خالی مدان و گرمان الله را کرافی کار تا او ترا گراهی داروه 3- عبدالله بن حاضر» قدس الله تعالی روحه شخ الاسلام فته كه وئ هال توسف دن الحسين شك از متقدمان مشایخ بوده از اقران ذوالنون و مه از ذوالنون. يوسف بن الحسين مى كۇد گە «از مصر می‌آمدم از پیش ذوالنون. روی به ری نهاده. چون به بغداد رسيدم خال من عبدالله حاضر. آنجا بود. می‌خواست به حچ رود. نزدیک وی شدم. گفت: از کجا می‌آیی؟ گفتم: از مصر به ری می‌روم؛ می‌خواهم که مرا وصیتی کنی. گفت: نپذیری. گفتم: شاید که پذیرم. گفت: نپذیری. گفتم: باشد که پذیرم. گفت: دانم که نپذیری. گفتم: بود که پذیرم . گفت: چون شب درآید برو و کتب خویش و هرچه از ذوالنون نوشته‌ای در دجله انداز! گفتم: بیندیشم. آن :شت مرا از اندیشه وات رن و مرا ار دل پریامد کر روز ورا کے بیندیشیدم» مرا از دل پذیرم . گفت: چون به ری شوی وی کەن ذوالتون را دوا از آن باراری مساز! یوسف e‏ واس وو راا ا جاو وو و کا ا نوی لی راا خود موان که به او می وان و چان کن که فده الله عالق در 70 یاد تو بود. » شیخ الاسلام گفت که: «اللّه تعالی با موسی عليه السلام گفت: ای موسی! چنان کن که همیشه زبان تو به یاد من بود و هرجا که شوی گذر تو بر من بود. » ابوعبدالله نباجی یوسف بن الحسین را گفت: «جهان از صادقان و راستان خالی شده است.

خلق را با تو خواندم به جهد. و هرچه توانستم بر خود بکردم از بد مرا به یکی بخش از ایشان! » پس برفت. وی را به خواب دیدند, گفتند: «حال تو چیست؟ » گفت: «الله تعالی مرا گفت: آن سخن را بار دیگر باز گوی! باز گفتم. گفت: ترا به تو بخشیدم. » ن الاسام ت انی كهجو کی ا و کد هان خود و د انس ور نیاورد که میان او و اینان وسیله و واسطه هم اوست. » ثیح الاسلام وصیت کرد اران خودرا که گیگ راھ ان دارکھ کھ اجه ردا را کی ا هم ار دا این ان انان ر ههو وا انا يوسف الحسین گفت: «به نزدیک ذوالنون رفتم به مصر. چون وی را ديدم موی بر اندام من برخاست. به من نگریست و گفت: از کجایی؟ گفتم: از ری. گفت: . بر تو زمین تنگ شده بود که به مصر آمدی؟ گفتم: آمدم تا خدمت ترا دریایم. گفت: دور باش از آن که دروغ گویی یا خیانت کنی. پس گفت: یا ُن صَحَځ حالک م اللو لايشیغلک عنة شاغل, ولا تشقل نما يقول الخلق منک, فالهم لن ب نوا عى ن الله ا و اذا ضحت حالك مع الله ازشذى للطريق اليف و افد تة ال ضلى الله عليه و سلّم و ظاهر العِلم, وإیاک ان تڈعی فیما لیس لک. ‏ الآعاوي. » روزی از ذوالنون طلب وصیت کرد. گ گفت: «إیاک هذه الأوراد المتصلة. فان التفسَ نألفهاء فائظَرٌ ما فيه مخالَقَةٌ نفس من صيام اوفطر, فاعلّمها فان في مُتابَعَة اللفس طاعة كانت او معصية فتنه, فما الفت النفس شيئاً إلا ٍ فيه بلاءٌ و خطر. » و نیز ذوالنون وصيیت کرډه اسټ وی راء فقال: «لاتسگڻ إلى مَدح التاس. ولاتجرَعٌ مِنْ قبولهم وردهم, فاهم فطاع الطريق. وَاسكُنْ الى مايتَحَفهُة يتَحَففَة من سڑل وَعلنا. » ف ا گفته: «الخيرٌ كله في بيت وَمفتاحة اللَواضْعٌ. و السْرٌ كله في بيت حه الكبرٌ. » کک يوسف بن الحسین گوید که: «چون از ذوالنون جدا شدم» وی را گفتم: مرا وصیتی )! گفت: : تن خود را از رت خلق دریغ مدار و تا توانی دل خود را جز برای الله خالی مدان و گرمان الله را کرافی کار تا او ترا گراهی داروه 3- عبدالله بن حاضر» قدس الله تعالی روحه شخ الاسلام فته كه وئ هال توسف دن الحسين شك از متقدمان مشایخ بوده از اقران ذوالنون و مه از ذوالنون. يوسف بن الحسين مى كۇد گە «از مصر می‌آمدم از پیش ذوالنون. روی به ری نهاده. چون به بغداد رسيدم خال من عبدالله حاضر. آنجا بود. می‌خواست به حچ رود. نزدیک وی شدم. گفت: از کجا می‌آیی؟ گفتم: از مصر به ری می‌روم؛ می‌خواهم که مرا وصیتی کنی. گفت: نپذیری. گفتم: شاید که پذیرم. گفت: نپذیری. گفتم: باشد که پذیرم. گفت: دانم که نپذیری. گفتم: بود که پذیرم . گفت: چون شب درآید برو و کتب خویش و هرچه از ذوالنون نوشته‌ای در دجله انداز! گفتم: بیندیشم. آن :شت مرا از اندیشه وات رن و مرا ار دل پریامد کر روز ورا کے بیندیشیدم» مرا از دل پذیرم . گفت: چون به ری شوی وی کەن ذوالتون را دوا از آن باراری مساز! یوسف e‏ واس وو راا ا جاو وو و کا ا نوی لی راا خود موان که به او می وان و چان کن که فده الله عالق در 70 یاد تو بود. » شیخ الاسلام گفت که: «اللّه تعالی با موسی عليه السلام گفت: ای موسی! چنان کن که همیشه زبان تو به یاد من بود و هرجا که شوی گذر تو بر من بود. » ابوعبدالله نباجی یوسف بن الحسین را گفت: «جهان از صادقان و راستان خالی شده است.

اگر توانی صدق را لازم گیر در جمیع احوال خود و بدان که در زمرۀ مردان اين راه در نیایی و مراتب ایشان نیابی مادام که رڈ همۀ خلایق نشوی و از خالص بندگان الله تعالی نگردی؛ مگر بعد از مهاجرت و مفارقت خلایق. » بشت الخسن كويد كه مرا مر شه كن ان ت افده خو ا وراك ماج تا ورا للت ت اسا جاه کر ویو انا فول کو 4- ثابت الخبّاز» رحمه الله تعالى از قدمای مشایخ است. ‏ و طریقت از ایشان گرفته نوةخ كا :اتان 5- ابوثابت الژازی. رحمه اللّه تعالى از مشاهیر علما و قرا و فقرا بود. وی گفته: «وقتي در مسجدی نشسته بودم؛ و کودکی را قرآن تعلیم می‌کردم. یوسف بن الحسين بر آنجا بگذشت. مرا گفت: شرم نداری که مخنتٹی را قرآن تعلیم می‌کنی؟ اک د سبحان اللّه! کودکی خرد بهشتی را چنین می‌گوید! بسی برنیامد که آن کودک را با مخنثان دیدم. به خدمت وی رفتم و ارادت گفتم. » 6- سَمْنُون بن حمزة المُحِتٌ الكَذڏاب» قدس الله سژه از طبقة ثانیه است. امام المحبة. کنیت او ابوالحسنٍ است, و گفته‌اند ابوالقاسم, خود را کڈاب لقب کرده بود تا نگفتندی باز ننگریستی. یگانه بود در علم محبت» همة عمر از آن گفتی. با سری سقطی و محمد بن على القصاب و ابواحمد القّلاسی صحبت داشته بود. از اقران جنید و نوری است. پیش از جنید برفته از دنیا و بعضی گفته‌اند پس از وی. وی گفته: «محبت بنده را صاقی نشود تا زشتی بر همه عالم ننهد. » و هم وی گفته: «اول وصال الد للحق هجراثه تسه و اول هران العَبِد للحق مُواصَلتنّه لِتَفُسه. » ‏ شاخ چوبی بر ران خود می‌زد و این ابیات می‌خواند. ران وی زو بور و حون می رفت و وی آگاہ نی: 2 در حال به احتباس بولش امتحان کردند. جزع نمی‌کرد و صبر می‌نمود. ان شت جه کس از اصحاب وی در خواب دیدند که سمنون دعاو تضرع می‌کند و از خدای تعالی فا می‌خواهد. چون سمنون آن را دانست که مقصود از آن تأدب به آداب عبودیت و اظهار عجز, نه ستر حال, گرد مکتبها می‌گشت و با کودکان می‌گفت: «أدغوا س الكذاب! » 71 شخصی وی را دید سر در کشیده, بعد از ساعتی سر برآورد و رّفیری کرد و این بیت بخواند: . کت اله اد ليلا بے اد سردت تؤۇمي مالي رٌقاد ابواحمد قلانسی گفته که: «ورد سمنون در هر شبانروزی پانصد رکعت بود. » و هم وی گفته که: ‏ سمنون گفت: يا ‏ برخيز آ تا به کو تنه ای باز روھ و به هږ درمی یک رکعت نماز بگزاریم! پس به مداین رفتیم و چهل هزار رکعت نماز کردیم. » غلام الخلیل شخصی بود مُرائی. خود را پیش خلیفه به صوفیگری معروف ساخته بود و همواره از مشایخ و درویشان سخنان ناخوش به خلیفه رسانیدی. U‏ ایشان مهجور شوند و اعتبار وی بیفزاید. روزی زنی را چشم بر سمنون افتاد خود را بر وی عرضه کرد. سمنون التفات ننمود. زن به نزدیک جنید رفت و گفت: «سمنون را بگوی تا مرا بزنی کند! » جنید را انان تاخوش: افد وی را زجر کرد. آن زن پیش غلام الخليل شد و تهمتی چنان که زنان نهند بر سمنون نهاد. غلام الخلیل سعایت بر دست گرفت. ٠‏ 9 خلیفه را بر وی متغیر گردانید. بفرمود تا وی را بکشند. چون سياف را آوردند خواست تا به قتل او فرمان دهد زبانش بگرفت. کشتن او را تأخیر کردند. شب خلیفه را به خواب نمودند که: زوال ملک تو در زوال حیات اوست.

اگر توانی صدق را لازم گیر در جمیع احوال خود و بدان که در زمرۀ مردان اين راه در نیایی و مراتب ایشان نیابی مادام که رڈ همۀ خلایق نشوی و از خالص بندگان الله تعالی نگردی؛ مگر بعد از مهاجرت و مفارقت خلایق. » بشت الخسن كويد كه مرا مر شه كن ان ت افده خو ا وراك ماج تا ورا للت ت اسا جاه کر ویو انا فول کو 4- ثابت الخبّاز» رحمه الله تعالى از قدمای مشایخ است. ‏ و طریقت از ایشان گرفته نوةخ كا :اتان 5- ابوثابت الژازی. رحمه اللّه تعالى از مشاهیر علما و قرا و فقرا بود. وی گفته: «وقتي در مسجدی نشسته بودم؛ و کودکی را قرآن تعلیم می‌کردم. یوسف بن الحسين بر آنجا بگذشت. مرا گفت: شرم نداری که مخنتٹی را قرآن تعلیم می‌کنی؟ اک د سبحان اللّه! کودکی خرد بهشتی را چنین می‌گوید! بسی برنیامد که آن کودک را با مخنثان دیدم. به خدمت وی رفتم و ارادت گفتم. » 6- سَمْنُون بن حمزة المُحِتٌ الكَذڏاب» قدس الله سژه از طبقة ثانیه است. امام المحبة. کنیت او ابوالحسنٍ است, و گفته‌اند ابوالقاسم, خود را کڈاب لقب کرده بود تا نگفتندی باز ننگریستی. یگانه بود در علم محبت» همة عمر از آن گفتی. با سری سقطی و محمد بن على القصاب و ابواحمد القّلاسی صحبت داشته بود. از اقران جنید و نوری است. پیش از جنید برفته از دنیا و بعضی گفته‌اند پس از وی. وی گفته: «محبت بنده را صاقی نشود تا زشتی بر همه عالم ننهد. » و هم وی گفته: «اول وصال الد للحق هجراثه تسه و اول هران العَبِد للحق مُواصَلتنّه لِتَفُسه. » ‏ شاخ چوبی بر ران خود می‌زد و این ابیات می‌خواند. ران وی زو بور و حون می رفت و وی آگاہ نی: 2 در حال به احتباس بولش امتحان کردند. جزع نمی‌کرد و صبر می‌نمود. ان شت جه کس از اصحاب وی در خواب دیدند که سمنون دعاو تضرع می‌کند و از خدای تعالی فا می‌خواهد. چون سمنون آن را دانست که مقصود از آن تأدب به آداب عبودیت و اظهار عجز, نه ستر حال, گرد مکتبها می‌گشت و با کودکان می‌گفت: «أدغوا س الكذاب! » 71 شخصی وی را دید سر در کشیده, بعد از ساعتی سر برآورد و رّفیری کرد و این بیت بخواند: . کت اله اد ليلا بے اد سردت تؤۇمي مالي رٌقاد ابواحمد قلانسی گفته که: «ورد سمنون در هر شبانروزی پانصد رکعت بود. » و هم وی گفته که: ‏ سمنون گفت: يا ‏ برخيز آ تا به کو تنه ای باز روھ و به هږ درمی یک رکعت نماز بگزاریم! پس به مداین رفتیم و چهل هزار رکعت نماز کردیم. » غلام الخلیل شخصی بود مُرائی. خود را پیش خلیفه به صوفیگری معروف ساخته بود و همواره از مشایخ و درویشان سخنان ناخوش به خلیفه رسانیدی. U‏ ایشان مهجور شوند و اعتبار وی بیفزاید. روزی زنی را چشم بر سمنون افتاد خود را بر وی عرضه کرد. سمنون التفات ننمود. زن به نزدیک جنید رفت و گفت: «سمنون را بگوی تا مرا بزنی کند! » جنید را انان تاخوش: افد وی را زجر کرد. آن زن پیش غلام الخليل شد و تهمتی چنان که زنان نهند بر سمنون نهاد. غلام الخلیل سعایت بر دست گرفت. ٠‏ 9 خلیفه را بر وی متغیر گردانید. بفرمود تا وی را بکشند. چون سياف را آوردند خواست تا به قتل او فرمان دهد زبانش بگرفت. کشتن او را تأخیر کردند. شب خلیفه را به خواب نمودند که: زوال ملک تو در زوال حیات اوست.

دیکز رون اورا a‏ خواست: واننشدة ابوفۋراس لسمنون المحب: كان فُؤادى خالياً قبل حُبّكم كان بذكر الخلق يلهو ويمرُح فلا دعاقلبي واک جاه فلسث أراة عن فناٹشک برح رُميت يبينِ مک ان كث کڳاذبا إن كنت في الڈنيا بغفيرک أفرڅ وان کان شیءٌَ في البلاد بأشُرها إذا غبت عَنْ عیینی بعینی يملځ فان شت واضلنی و ان شت لان سك أرق قلى التو تل 7- رَهُرون المغربی» قدس الله تعالی روحه از اهل طرابلس است. از اقران مظفر کرمانشاهی. در صحبت یکدیگر به مکه رفته‌اند. زهرون در پیش و مظفر پس او زن مظفر پس ایشان. و همه در رَمٌله برفته‌اند از دنیاء رحمهم ابوعبدالله مغربی گوید که: «هیچ جوانمردی ندیدم از جوانمردان چون زهرون. » شيع الاسلام گفته که: «وقتی به تماشا بیرون شده بود با جمعی از درویشان. این دو O لم ب‎ E ورل شاقنو ةو ازل ت ااال ا و واا‎ وی بخروشید, و بانگی چند بزد و لختی شور کرد و بازگشت. گفت: من تماشای خود بکردم. » 98- عَرڙون بن الوثابه» رحمه الله تعالىی کنيته ابوالاأصبع۔ شيخ الاسلام گفته که: «در کتاب احمدبن ابی الحواری دیده‌ام که وی شيخ بوده به مکه و به شام از دنیا برفته. » وی را به خواب ديدند و از حال وی پرسیدند, گفت: «حاسبونا, قَدَفَفُواء ثم تو نوا قَاعَتقّوا شمار با من درگرفتند خرد خرد. پس منت نهادند و به E‏ 72 وا ت و د ا E‏ موسی الدّبیلی فى الأسفار و كان صاحب ایات و کرامات. وی سیاه بوده چون در سماع درآمدی سفید شدی. وی را گفتند که: «حال تو در سماع می‌گردد. » گفت: «اگر شما نیز از آن آگاه باشید که من آگاهم. حال شما هم بر شما بگردد. » وَځکی اڻه کان معه جُراب, كلما اراد شیئاً أدخل بده فيه و أخركة هنه. 100- سَعدون مجنون» رحمه الله تعالىی عطا بن سليمان گوید: «وقتی در بصره قحط افتاده بود مردمان به استسقا بيرون شده ا بودم. در میان گورستان آوازی :شنیدم باز تکریتستم عدون مجنون را ديدم در چهار طاقی از آن گورستان نشسته» دست بر زانوی خود می‌زد و با خود چیزی می‌گفت. پیش وی رفتم و سلام کردم. گفت: وعلیک السلام عطا؛ من کشّف عنک الغطا؟ پس گفت: این چه نبوهی است؟ ثُفِحَ في الصورِ. آم بَعْثْرَ مَنْ في الفْبُور؟ گفتم: e o‏ الا ا د وبا ایشان آمده‌ای؟ گفتم: آری. گفت: بقلب سماوئ آَم بقلب خاوی؟ پس گفت: خواهی که من آب بخواهم؟ گفتم: چرا نخواهم؟ گفت: خداوندا! به آن راز دوشینة من بر تو! باران درایستاد و گفت: ای عطا! تا نزنند مرو که تا نزنند نباید شد. » 1- عطا بن سليمان» رحمه الله تعالى از زهاد بصره است. زر وقت خود بوده روزی بیمار بود در آفتاب خفته وی را گفتند: «چرا با سایه نیایی؟ » گفت: «می‌خواهم که به سایه آیم. اما می‌ترسم که مرا گویند که در راحت نفس خود گام بو گر یی سره از طق تافه سنت كفت او اتوالخشن اسك أو قائ سضاح اضقهان: تاگرد محمدبن يیوسف الباست. از اقران جنید بوده و ميان ایشان مکاتبت 9 رسالت بوده با ابوتراب نخشبی صحبت داشته و كان له رياضة عظيمة. ربما کان امتنع عن الاکل و ا عشرین توا بيت فيها قائما هائماً, بعد ان کان نشوه نشو أبناءِ الثعمة و E‏ «ما احتلمت قط الا بول و شاهدین. » وی کو ین هان مکی را به مكة تى هزار درم وام براهة. ية اضقفهان أمد به نزدیک علی سهل اصفهانی تا وی را یاری دهد. علی سهل وام وی را معلوم کرد که چند است, نقد کرده به مکه فرستاد و او را آگاه نکرد. . پس او را بنواخت و گسیل کرد. وی می‌رفت دلی از وام پراندیشه.

دیکز رون اورا a‏ خواست: واننشدة ابوفۋراس لسمنون المحب: كان فُؤادى خالياً قبل حُبّكم كان بذكر الخلق يلهو ويمرُح فلا دعاقلبي واک جاه فلسث أراة عن فناٹشک برح رُميت يبينِ مک ان كث کڳاذبا إن كنت في الڈنيا بغفيرک أفرڅ وان کان شیءٌَ في البلاد بأشُرها إذا غبت عَنْ عیینی بعینی يملځ فان شت واضلنی و ان شت لان سك أرق قلى التو تل 7- رَهُرون المغربی» قدس الله تعالی روحه از اهل طرابلس است. از اقران مظفر کرمانشاهی. در صحبت یکدیگر به مکه رفته‌اند. زهرون در پیش و مظفر پس او زن مظفر پس ایشان. و همه در رَمٌله برفته‌اند از دنیاء رحمهم ابوعبدالله مغربی گوید که: «هیچ جوانمردی ندیدم از جوانمردان چون زهرون. » شيع الاسلام گفته که: «وقتی به تماشا بیرون شده بود با جمعی از درویشان. این دو O لم ب‎ E ورل شاقنو ةو ازل ت ااال ا و واا‎ وی بخروشید, و بانگی چند بزد و لختی شور کرد و بازگشت. گفت: من تماشای خود بکردم. » 98- عَرڙون بن الوثابه» رحمه الله تعالىی کنيته ابوالاأصبع۔ شيخ الاسلام گفته که: «در کتاب احمدبن ابی الحواری دیده‌ام که وی شيخ بوده به مکه و به شام از دنیا برفته. » وی را به خواب ديدند و از حال وی پرسیدند, گفت: «حاسبونا, قَدَفَفُواء ثم تو نوا قَاعَتقّوا شمار با من درگرفتند خرد خرد. پس منت نهادند و به E‏ 72 وا ت و د ا E‏ موسی الدّبیلی فى الأسفار و كان صاحب ایات و کرامات. وی سیاه بوده چون در سماع درآمدی سفید شدی. وی را گفتند که: «حال تو در سماع می‌گردد. » گفت: «اگر شما نیز از آن آگاه باشید که من آگاهم. حال شما هم بر شما بگردد. » وَځکی اڻه کان معه جُراب, كلما اراد شیئاً أدخل بده فيه و أخركة هنه. 100- سَعدون مجنون» رحمه الله تعالىی عطا بن سليمان گوید: «وقتی در بصره قحط افتاده بود مردمان به استسقا بيرون شده ا بودم. در میان گورستان آوازی :شنیدم باز تکریتستم عدون مجنون را ديدم در چهار طاقی از آن گورستان نشسته» دست بر زانوی خود می‌زد و با خود چیزی می‌گفت. پیش وی رفتم و سلام کردم. گفت: وعلیک السلام عطا؛ من کشّف عنک الغطا؟ پس گفت: این چه نبوهی است؟ ثُفِحَ في الصورِ. آم بَعْثْرَ مَنْ في الفْبُور؟ گفتم: e o‏ الا ا د وبا ایشان آمده‌ای؟ گفتم: آری. گفت: بقلب سماوئ آَم بقلب خاوی؟ پس گفت: خواهی که من آب بخواهم؟ گفتم: چرا نخواهم؟ گفت: خداوندا! به آن راز دوشینة من بر تو! باران درایستاد و گفت: ای عطا! تا نزنند مرو که تا نزنند نباید شد. » 1- عطا بن سليمان» رحمه الله تعالى از زهاد بصره است. زر وقت خود بوده روزی بیمار بود در آفتاب خفته وی را گفتند: «چرا با سایه نیایی؟ » گفت: «می‌خواهم که به سایه آیم. اما می‌ترسم که مرا گویند که در راحت نفس خود گام بو گر یی سره از طق تافه سنت كفت او اتوالخشن اسك أو قائ سضاح اضقهان: تاگرد محمدبن يیوسف الباست. از اقران جنید بوده و ميان ایشان مکاتبت 9 رسالت بوده با ابوتراب نخشبی صحبت داشته و كان له رياضة عظيمة. ربما کان امتنع عن الاکل و ا عشرین توا بيت فيها قائما هائماً, بعد ان کان نشوه نشو أبناءِ الثعمة و E‏ «ما احتلمت قط الا بول و شاهدین. » وی کو ین هان مکی را به مكة تى هزار درم وام براهة. ية اضقفهان أمد به نزدیک علی سهل اصفهانی تا وی را یاری دهد. علی سهل وام وی را معلوم کرد که چند است, نقد کرده به مکه فرستاد و او را آگاه نکرد. . پس او را بنواخت و گسیل کرد. وی می‌رفت دلی از وام پراندیشه.

چون به مکه رسیيد وام را باز داده يافت تاشوك شیخ الاسلام گفت: «دانی که علی سهل چرا چنان کرد؟ از بیم عذر خواستن و بار شکر گزاردن. که هيچ ازادمرد ان را برنتابد. » علی سهل گوید: «روا نیست پیش ما که این طایفه را درویش خوانند, که ایشان توانگرترین خلق‌اند. » شیح الاسلام گفت: «حق تعالی که جامه‌هاى نیکو به دنیاداران داد فر جامه به درویشان داد 9 طعام پاکیزو به ایشان داد ,9 لذت طعام به درویشان داد. » و هم غلى گفته: «أعادّنا الله و ایاكم من غُرور حسن الأعمال م قساد بواطن الأشرار. » و هم وی گفته: «التصوفُ التبڑى عقن ونه 9 الّخلى عقن سواه . “ 73 ا از وی از حقیقت توحید, گفت: «قريبُ هِنَ الظنونِ بَعيد مِنَ الحقايق . “ وانسشسد E N E ‏ قريب ولك في تناۋلها بعد گویی که دی بود. » و بعضی این سخن را به ابوجعفر محمدبن فاذه که وی نیز از شاگردان محمدبن یوسف البثاست نسبت کرده‌اند. چنانکه در کتاب سیر الشلف مسطور است. و می‌تواند بود که این سخن از هر دو بزرگ واقع شده باشد و می‌تواند بود که یکی از ناقلان را سهوی افتاده باشد. 3 شيخ الاسلام گفته: «در این نقص است. صوفی را دی و فردا چه بود؟ ان روز را هنوز شب کک صوفی در آن روز است. . « و کان على بن سهل يقول: «ليس د مَوتير ۽ کموت احدگم, اتما هو دعاءٌ 9 إجابة. فأجيتُ. » فکانَ كما قال, کان یوما قاعدآ في جماعخ. فقال لبیک و وَقَع مَبناً. 3- محمد بن يوسف بن معدان البناء: قدس الله تعالی سره گنت او آنوعندالله ایت گفتهاند که وی . از سیصذ شخ کانت حدیت کرده بود پش ارادت خلوت و انقطاع بر وی غالب شد و به عزیمت مکه بیرون رفت, و بادیه را به قدم تجرید قطع کرد. و گفته‌اند که وی در روز به عمل بتایی مشغول بودی, از انچه حاصل کردی محقری به نفقة خود صرف کردی و باقی را بر فقرا تصدق نمودی؛ و با وجود کسب و عمل هر روز یک ختم قرآن_ بکردی. چون نماز خفتن بگزاردی, به سوی کوه ‏ نودی او یسار می کقتی" «خداوندا یا مرا شناسایی و معرفت خود روزی کن یا کوه را فرمان ده تا بر سر من فرود آید که بی آشنایی و شناسایی تو زندگانی نمی‌خواهم. » و وی گفته که: «چون به مکه درآمدم. ديدم که پیران در مقام ابراهیم نشسته‌اند. نزدیک به ایشان بنشستم. قاریی خواند که: يسم الله الآّحمن الرّحيم. بر دل من چیزی واقع شد فریادی کردم. پیران قاری را گفتند: خاموش کن! پس مرا گفتند: ای جوان! ترا چه بود که فریاد کردی؛ و هنوز قاری یک آیت ناخوانده؟ من گفتم: باسمه قامت السموات 9 الأرَصّونَ. 9 باسمه قامت الاشياء, و قىئ ببسم الله شاعا همة پيران برخاستند و مرا در ميان خود بنشاندند و گرامی داشتند. » و هم وی گفته که: «در مکه بسیار دعا می‌کردم که: تارت دل هرا به خود . اشتابئ و شناسایی ده! یا جان مرا بستان که مرا بی شناخت تو به جان حاجت نیست. در خواب ديدم که گوینده‌ای می‌گوید: اگر این ‏ یک ماه روزه دار وبا کس سخن فو پس به زمزم درآی و حاجت خواه! چون ماه تمام شد به زمزم درآمدم و دعا کردم. هاتفی از چاه زمزم : يا ابن يوسف! إجَترّ من الأمرَيْن واحدا اّما احبٌ الي: العم فع الغنى و الأغا: آم الفعرةة مع القلة و الفغررهن أفتم ,المعرفة ف القله و الفقر. e‏ قد أعطيت, قد آعطيت.

چون به مکه رسیيد وام را باز داده يافت تاشوك شیخ الاسلام گفت: «دانی که علی سهل چرا چنان کرد؟ از بیم عذر خواستن و بار شکر گزاردن. که هيچ ازادمرد ان را برنتابد. » علی سهل گوید: «روا نیست پیش ما که این طایفه را درویش خوانند, که ایشان توانگرترین خلق‌اند. » شیح الاسلام گفت: «حق تعالی که جامه‌هاى نیکو به دنیاداران داد فر جامه به درویشان داد 9 طعام پاکیزو به ایشان داد ,9 لذت طعام به درویشان داد. » و هم غلى گفته: «أعادّنا الله و ایاكم من غُرور حسن الأعمال م قساد بواطن الأشرار. » و هم وی گفته: «التصوفُ التبڑى عقن ونه 9 الّخلى عقن سواه . “ 73 ا از وی از حقیقت توحید, گفت: «قريبُ هِنَ الظنونِ بَعيد مِنَ الحقايق . “ وانسشسد E N E ‏ قريب ولك في تناۋلها بعد گویی که دی بود. » و بعضی این سخن را به ابوجعفر محمدبن فاذه که وی نیز از شاگردان محمدبن یوسف البثاست نسبت کرده‌اند. چنانکه در کتاب سیر الشلف مسطور است. و می‌تواند بود که این سخن از هر دو بزرگ واقع شده باشد و می‌تواند بود که یکی از ناقلان را سهوی افتاده باشد. 3 شيخ الاسلام گفته: «در این نقص است. صوفی را دی و فردا چه بود؟ ان روز را هنوز شب کک صوفی در آن روز است. . « و کان على بن سهل يقول: «ليس د مَوتير ۽ کموت احدگم, اتما هو دعاءٌ 9 إجابة. فأجيتُ. » فکانَ كما قال, کان یوما قاعدآ في جماعخ. فقال لبیک و وَقَع مَبناً. 3- محمد بن يوسف بن معدان البناء: قدس الله تعالی سره گنت او آنوعندالله ایت گفتهاند که وی . از سیصذ شخ کانت حدیت کرده بود پش ارادت خلوت و انقطاع بر وی غالب شد و به عزیمت مکه بیرون رفت, و بادیه را به قدم تجرید قطع کرد. و گفته‌اند که وی در روز به عمل بتایی مشغول بودی, از انچه حاصل کردی محقری به نفقة خود صرف کردی و باقی را بر فقرا تصدق نمودی؛ و با وجود کسب و عمل هر روز یک ختم قرآن_ بکردی. چون نماز خفتن بگزاردی, به سوی کوه ‏ نودی او یسار می کقتی" «خداوندا یا مرا شناسایی و معرفت خود روزی کن یا کوه را فرمان ده تا بر سر من فرود آید که بی آشنایی و شناسایی تو زندگانی نمی‌خواهم. » و وی گفته که: «چون به مکه درآمدم. ديدم که پیران در مقام ابراهیم نشسته‌اند. نزدیک به ایشان بنشستم. قاریی خواند که: يسم الله الآّحمن الرّحيم. بر دل من چیزی واقع شد فریادی کردم. پیران قاری را گفتند: خاموش کن! پس مرا گفتند: ای جوان! ترا چه بود که فریاد کردی؛ و هنوز قاری یک آیت ناخوانده؟ من گفتم: باسمه قامت السموات 9 الأرَصّونَ. 9 باسمه قامت الاشياء, و قىئ ببسم الله شاعا همة پيران برخاستند و مرا در ميان خود بنشاندند و گرامی داشتند. » و هم وی گفته که: «در مکه بسیار دعا می‌کردم که: تارت دل هرا به خود . اشتابئ و شناسایی ده! یا جان مرا بستان که مرا بی شناخت تو به جان حاجت نیست. در خواب ديدم که گوینده‌ای می‌گوید: اگر این ‏ یک ماه روزه دار وبا کس سخن فو پس به زمزم درآی و حاجت خواه! چون ماه تمام شد به زمزم درآمدم و دعا کردم. هاتفی از چاه زمزم : يا ابن يوسف! إجَترّ من الأمرَيْن واحدا اّما احبٌ الي: العم فع الغنى و الأغا: آم الفعرةة مع القلة و الفغررهن أفتم ,المعرفة ف القله و الفقر. e‏ قد أعطيت, قد آعطيت.

» و گویند که جنید -قدس سره به فضل و کمال وی قایل بوده و در رسالتی که به شيخ علی سهل اصفهانی فرستاده نوشته بوده است که: «سل شیخک. ابا عبدالله. مَا الغالت نی ؟ » سن عل تن سمل از وئ نال کرد كفت ویش نه وى كه وال غالب على أمره» (21/يوسف). 4- محمد بن فاده رحمه الله تعالى کنیت او ابوجعفر است. از شاگردان محمد يیوسف باست. کانَ مجتهداً قویا في الاد سخا في الال . و الفط ٠‏ هر رور مه تم قران ورد انق 74 وی را از پدر میراث بسیار رسید. سالها بر محمد بن یوسف و عیال او نفقه کرد چنانکه وی ندانست. دوستی داشت, وی را فرموده بود که مایحتاج وی را می‌خرید و به منزل وی می‌برد. و وی را گفته بود که هیچ کس را از آن آگاه نکند. چون چند سال بر این گذشت. محمدبن یوسف دوست وی را الحاح تمام کرد که بگوی چه کس است این که انت مئونت عیال من می‌کند. گفت: «محمدبن فاذه. » گفت: «جزاه الله عتی بأفضل الجزاء. » عَرّیزی در میان زمستان بر محمدبن فاذه درآمد. او را دید با یک پیرهن نشسته, گفت: «یا اباجعفر! سرما نمی‌یابی؟ » گفت: «دست خود بيار و بگوی: لا اله الا الله. » گفت: «دست خود به زیر پیرهن وی درآوردم و گفتم: لا اله الا الله ديدم که از گرمی عرق می‌کرد. » 5- سهل بن على المَرْوّزیى» رحمه الله تعالى وی بود که در سرای عبدالله مبارک شد گد گفت: «این کنیزکان مطرب آراسته کرده. چرا بر بام کرده‌ای؟ چرا از بام فرو نخوانی؟ » ابن المبارک گفت: «چنين كنم . » چون بیرون شد گفت: «بکوشید و وی را دریابید که هم اکنون می‌رود ازدنیا. ان که او بر بام من دید حورانند که پذیرۀ وی فرستاده‌اند از بهشت. که بر بام من هیچ کنیزک نبود و وی دروغ نگوید. » چون از سرا بیرون رفت, حالي جان بداد. سهل على مَرورّی را پرسیدند که: «از نواختهای الله تعالی که بنده را به آن بنوازد. کدام مه است؟ » گفت: «فراغت دل. » فضطفى كفت طلى . الله "انهو سلم :تان مون قهما كق فن اللا اة والفراعة. » و هم سهل على گويد: «الْقَراعٌ بلاءٌ مِنَ البلايا. » نفخ الاسلام فت که کسی را که قوی یر وی کالب اد و رال 2ه ا سبحانه 9 درویشی دکان اين کار. » ابن جریح گوید: «هر که او را طریق عزم نیست, او را بر زیادت روی نیست. » س س 6- على بن حمزة الاصفهانى الحلاج» رحمه الله تعالى شیخ الاسلام گفت که: «وی نه حلاج بود چون حسین منصور. شاگرد محمدبن یوسف ئا بود د اضفهان > على بن حمزه گفته است که: دفن روز گاری دردیی مخمدین یوسف بنا می‌بودم به اصفهان, و با وی می نشستم؛ و او در علم حلال خوردن فراوان گفتی. از حکایات او می‌نوشتم. وقتی از نزدیک او به حج شدم, چون بازگشتم به بصره رسیدم» خبر وفات محمدبن یوسف به بصره رسید. به غمی رسیدم که صفت نتوان کرد. گفتم اصفهان مرا برنتابد, به بصره بنشستم نزدیک شاگردان سهل تستری و ایشان از وی حکایت می‌کردند و از سخنان وی چیزی باز می‌گفتند۔ وقتی که سچنی رفتی که مرا خوش آمدی. از کسی درخواستمی که برای من بنوشتی, که شن ای بود رزوی تر کتاږ اف طهارت می کردم هرچه نوشته بودم از استین من در آب افتاد و تباه شد. رنجی به من رسید عجب صعب که به روزگار دراز جمع کرده بودم. آن شب سهل تستری را به خواب ديدم مرا گفت: ای مبارک رنجه شدی که ډفترهای تو در آب افتاد؟

» و گویند که جنید -قدس سره به فضل و کمال وی قایل بوده و در رسالتی که به شيخ علی سهل اصفهانی فرستاده نوشته بوده است که: «سل شیخک. ابا عبدالله. مَا الغالت نی ؟ » سن عل تن سمل از وئ نال کرد كفت ویش نه وى كه وال غالب على أمره» (21/يوسف). 4- محمد بن فاده رحمه الله تعالى کنیت او ابوجعفر است. از شاگردان محمد يیوسف باست. کانَ مجتهداً قویا في الاد سخا في الال . و الفط ٠‏ هر رور مه تم قران ورد انق 74 وی را از پدر میراث بسیار رسید. سالها بر محمد بن یوسف و عیال او نفقه کرد چنانکه وی ندانست. دوستی داشت, وی را فرموده بود که مایحتاج وی را می‌خرید و به منزل وی می‌برد. و وی را گفته بود که هیچ کس را از آن آگاه نکند. چون چند سال بر این گذشت. محمدبن یوسف دوست وی را الحاح تمام کرد که بگوی چه کس است این که انت مئونت عیال من می‌کند. گفت: «محمدبن فاذه. » گفت: «جزاه الله عتی بأفضل الجزاء. » عَرّیزی در میان زمستان بر محمدبن فاذه درآمد. او را دید با یک پیرهن نشسته, گفت: «یا اباجعفر! سرما نمی‌یابی؟ » گفت: «دست خود بيار و بگوی: لا اله الا الله. » گفت: «دست خود به زیر پیرهن وی درآوردم و گفتم: لا اله الا الله ديدم که از گرمی عرق می‌کرد. » 5- سهل بن على المَرْوّزیى» رحمه الله تعالى وی بود که در سرای عبدالله مبارک شد گد گفت: «این کنیزکان مطرب آراسته کرده. چرا بر بام کرده‌ای؟ چرا از بام فرو نخوانی؟ » ابن المبارک گفت: «چنين كنم . » چون بیرون شد گفت: «بکوشید و وی را دریابید که هم اکنون می‌رود ازدنیا. ان که او بر بام من دید حورانند که پذیرۀ وی فرستاده‌اند از بهشت. که بر بام من هیچ کنیزک نبود و وی دروغ نگوید. » چون از سرا بیرون رفت, حالي جان بداد. سهل على مَرورّی را پرسیدند که: «از نواختهای الله تعالی که بنده را به آن بنوازد. کدام مه است؟ » گفت: «فراغت دل. » فضطفى كفت طلى . الله "انهو سلم :تان مون قهما كق فن اللا اة والفراعة. » و هم سهل على گويد: «الْقَراعٌ بلاءٌ مِنَ البلايا. » نفخ الاسلام فت که کسی را که قوی یر وی کالب اد و رال 2ه ا سبحانه 9 درویشی دکان اين کار. » ابن جریح گوید: «هر که او را طریق عزم نیست, او را بر زیادت روی نیست. » س س 6- على بن حمزة الاصفهانى الحلاج» رحمه الله تعالى شیخ الاسلام گفت که: «وی نه حلاج بود چون حسین منصور. شاگرد محمدبن یوسف ئا بود د اضفهان > على بن حمزه گفته است که: دفن روز گاری دردیی مخمدین یوسف بنا می‌بودم به اصفهان, و با وی می نشستم؛ و او در علم حلال خوردن فراوان گفتی. از حکایات او می‌نوشتم. وقتی از نزدیک او به حج شدم, چون بازگشتم به بصره رسیدم» خبر وفات محمدبن یوسف به بصره رسید. به غمی رسیدم که صفت نتوان کرد. گفتم اصفهان مرا برنتابد, به بصره بنشستم نزدیک شاگردان سهل تستری و ایشان از وی حکایت می‌کردند و از سخنان وی چیزی باز می‌گفتند۔ وقتی که سچنی رفتی که مرا خوش آمدی. از کسی درخواستمی که برای من بنوشتی, که شن ای بود رزوی تر کتاږ اف طهارت می کردم هرچه نوشته بودم از استین من در آب افتاد و تباه شد. رنجی به من رسید عجب صعب که به روزگار دراز جمع کرده بودم. آن شب سهل تستری را به خواب ديدم مرا گفت: ای مبارک رنجه شدی که ډفترهای تو در آب افتاد؟

گفتم: e‏ دو أن سان وجو الله از جو للب د و حى وار و؟ گفتم: ای ,استاد! مرا طاقت این نیست. در این سخن بودیم که مصطفی را N‏ از اران از اصحاب تفه من چون ان را تان ان شادى سذ :فضطافي ولي الله :عله و له دونڈة 2 دو رزوی ین ددد گھت: 75 تا سول ار أن من كونة: هل كفت استفقراللة با رسول: الله ! مصطفن صل الله‎ علیه و سلم بخندید۔ از شادی ان بیدار شدم. »‎ شیح الاسلام گفت که: «دوستی اين کار این کار است. نزدیک است که انکار بر این کار این کار بود که از حقیقت هیچ چیز مجاز نرود. » غلام الخليل در آخر عمر مجذوم نھ یکی از بزرکان اين طايفه شنید. گ گفت: «یکی از L‏ ردان وتصوت ممت رر وی بیت ات ویک کرد کو اواز این طا هه و گاه گاه اعمال ایشان به وی انجامی می‌گرفت. خدایش شفا دهاد! :« این سخن با غلام الخلیل گفتند. از آن توبه کرد و هرچه داشت پیش مشایخ فرستاد. قبول نکردند. که آیکاو ابن ظایفة آخر ان مرد را ته فونه ر سان کمنی که افر ار اتةه ناش خود چون بود؟ 7- على بن شعيب السّقاء قدس الله تعالى روحه از حیرة نشابور بود, و با ابوحفص صحبت داشته بود. گویند که وی پنجاه و پنج حج گزارده بود همه از نشابور احرام تبه و در زیر هر ميل دو رکعت نماز گزارده. وی را گفتند: «این نماز چیست؟ » گفت: «لِيَشهدڏوا مَنافع لهم (28/حج). اين منافع من است از حج من به او. » و قصة اندیشه کردن وی در قرب الله تعالی و غایب گشتن وی از خود سیزده روز در بيان احوال ابوحمزة بغدادی گذشت. شیح الاسلام گفت که: «از قرب الله تعالی به خود اندیشیدن حيرت است و نينديشيدن جنایت. » س 8- على بن موفٌّق البغدادی» رحمه الله تعالى از قدمای مشایخ عراق بوده سفر بسیار کرده»؛ ذوالنون مصری را دیده بود. شیخ الاسلام گفته که: «وی را هفتاد و چهار حج آرند. » وقتی حج کرده بود با خود می‌گفت به تاف که: «می‌شوم و می‌آیم, نه دل و نه وقت من جود درچه‌ام؟ » آن شب حق تعالی را به خواب دید که وی را گفت: «ای پسر موفق! تو به خانۀ خویش خوانی کسی را که نخواهی؟ اگر من ترا نخواستی,. نخواندی و نیاوردی. « وی گفته که: «خداوندا اگر من ترا از بیم دوزخ می‌پرستم»؛ در دوزخم فرود آر و اگر به اد ق و هرگزم در آنجا جای مده و فرود میار و اگر به مهر می‌پرستم یک دیدار بنمای! و پس از آن هرچه خواهی کن! » از قدمای مشایخ است. نام وی مصعب بن احمد البغدادی است. گویند که اصل وی از مرو است. از اقران جنید و رویم بوده و فی التاریخ: حج ابواحمد القلانسى سنة تسعين 9 تين و مات بمكة بعد انصراف Kê‏ ابواحمد قلانسی گفته که: «روزی در میان قومی بودم؛ گفتم که: إزار من! در ميان سخن از من ببریدند که تو گفتی آنِ من. » شيخ الاسلام گفت: «نه ادب است در میان صوفیان که گویی ازار من یا نعلین من. از آداب ایشان است که خود را در میان یاران چیزی ملک نبینند مگر به ضرورت ظاهر. » شیخ سیروانی گوید که: «چون صوفی بگوید که: نعلين من» ازار من بايد که در وی ننگری: یعنی که اینان: را ملک نباشند. » چون ابو احمد قلانسی بیمار شد و محتضر گشت. گفت: «خداوندا اگر مرا به نزدیک تو هیچ قدری بودی؛ مرگ من بين المنزلين بودی. » ضرورتی واقع تىد. وی را در محفه 76 بیرون آوردند که به جای دیگر برند در راه بمرد.

گفتم: e‏ دو أن سان وجو الله از جو للب د و حى وار و؟ گفتم: ای ,استاد! مرا طاقت این نیست. در این سخن بودیم که مصطفی را N‏ از اران از اصحاب تفه من چون ان را تان ان شادى سذ :فضطافي ولي الله :عله و له دونڈة 2 دو رزوی ین ددد گھت: 75 تا سول ار أن من كونة: هل كفت استفقراللة با رسول: الله ! مصطفن صل الله‎ علیه و سلم بخندید۔ از شادی ان بیدار شدم. »‎ شیح الاسلام گفت که: «دوستی اين کار این کار است. نزدیک است که انکار بر این کار این کار بود که از حقیقت هیچ چیز مجاز نرود. » غلام الخليل در آخر عمر مجذوم نھ یکی از بزرکان اين طايفه شنید. گ گفت: «یکی از L‏ ردان وتصوت ممت رر وی بیت ات ویک کرد کو اواز این طا هه و گاه گاه اعمال ایشان به وی انجامی می‌گرفت. خدایش شفا دهاد! :« این سخن با غلام الخلیل گفتند. از آن توبه کرد و هرچه داشت پیش مشایخ فرستاد. قبول نکردند. که آیکاو ابن ظایفة آخر ان مرد را ته فونه ر سان کمنی که افر ار اتةه ناش خود چون بود؟ 7- على بن شعيب السّقاء قدس الله تعالى روحه از حیرة نشابور بود, و با ابوحفص صحبت داشته بود. گویند که وی پنجاه و پنج حج گزارده بود همه از نشابور احرام تبه و در زیر هر ميل دو رکعت نماز گزارده. وی را گفتند: «این نماز چیست؟ » گفت: «لِيَشهدڏوا مَنافع لهم (28/حج). اين منافع من است از حج من به او. » و قصة اندیشه کردن وی در قرب الله تعالی و غایب گشتن وی از خود سیزده روز در بيان احوال ابوحمزة بغدادی گذشت. شیح الاسلام گفت که: «از قرب الله تعالی به خود اندیشیدن حيرت است و نينديشيدن جنایت. » س 8- على بن موفٌّق البغدادی» رحمه الله تعالى از قدمای مشایخ عراق بوده سفر بسیار کرده»؛ ذوالنون مصری را دیده بود. شیخ الاسلام گفته که: «وی را هفتاد و چهار حج آرند. » وقتی حج کرده بود با خود می‌گفت به تاف که: «می‌شوم و می‌آیم, نه دل و نه وقت من جود درچه‌ام؟ » آن شب حق تعالی را به خواب دید که وی را گفت: «ای پسر موفق! تو به خانۀ خویش خوانی کسی را که نخواهی؟ اگر من ترا نخواستی,. نخواندی و نیاوردی. « وی گفته که: «خداوندا اگر من ترا از بیم دوزخ می‌پرستم»؛ در دوزخم فرود آر و اگر به اد ق و هرگزم در آنجا جای مده و فرود میار و اگر به مهر می‌پرستم یک دیدار بنمای! و پس از آن هرچه خواهی کن! » از قدمای مشایخ است. نام وی مصعب بن احمد البغدادی است. گویند که اصل وی از مرو است. از اقران جنید و رویم بوده و فی التاریخ: حج ابواحمد القلانسى سنة تسعين 9 تين و مات بمكة بعد انصراف Kê‏ ابواحمد قلانسی گفته که: «روزی در میان قومی بودم؛ گفتم که: إزار من! در ميان سخن از من ببریدند که تو گفتی آنِ من. » شيخ الاسلام گفت: «نه ادب است در میان صوفیان که گویی ازار من یا نعلین من. از آداب ایشان است که خود را در میان یاران چیزی ملک نبینند مگر به ضرورت ظاهر. » شیخ سیروانی گوید که: «چون صوفی بگوید که: نعلين من» ازار من بايد که در وی ننگری: یعنی که اینان: را ملک نباشند. » چون ابو احمد قلانسی بیمار شد و محتضر گشت. گفت: «خداوندا اگر مرا به نزدیک تو هیچ قدری بودی؛ مرگ من بين المنزلين بودی. » ضرورتی واقع تىد. وی را در محفه 76 بیرون آوردند که به جای دیگر برند در راه بمرد.

0-ابوالغریب الاصفهانیى» رحمه الله تعالى از محققان بود صاحب آیات و کرامات. در عشق به عین جمع رسیده بود. او را حّلولی خواندند. شيخ ابوعبدالله خفیف او را دوست داشتی و با او مزاح کردی. وقتی در شیراز از ازندگاتی. خود نومید گشت: E‏ «از بهر خدای مرا به شما یک حاجت است, روا خواهید کرد؟ » گفتند: «اری, بگوی! » گفت: «چون مرا اینجا مرگ آید. مرا در گورستان گبران دفن کنید! » یاران متحیر گشتند که این چیست! گفت: «خداوند را گفته بودم: اگر مرا به نزدیک تو هیچ قدری ھهست . مرا به طرسوس مرگ ده! اکنون اینجا می‌میرم. دانستم که مرا به نزدیک وی هیچ قدری نیست. » عن قریب در وی آثار صحت پدید آمد و برخاست و به طرسوس شد و انجا برفت. یکی از این طایفه گوید که: «بر ابوالغریب درآمدم در طرسوس, و هر دو ران وی آماس کرده بود و از سرون وی تا E‏ بود و ریم و خون می‌رفت» و نگفته‌ام که: مَسْنی الضر( 83/انبياء). » . « 1- ابوعبدالله القلانێسىی» قدذس الله تعالی روحه وی از کرام قوم وچزرکان اين طابفه است. وی گفته که: «در بعض سیاحات خود در کشتی نشسته بودم. بادی برخاست و طوفانی عظیم شد. اهل کشتی به دعا و تضرع درافدند و نذرها کردند: مرا گفتند: تو نیز نذری بکن! گفتم: من از دنیا مجردم» چه نذر کنم؟ الحاح بسیار کردند. گفتم: با خدای تعالی نذر کردم که اگر از آنچه درآنم خلاص یابم» هرگز گوشت فيل نخورم. گفتند: این چه نذر است که می‌کنی؟ هرگز کسی گوشت فيل خورده است؟ گفتم: همچنین در خاطر من افتاد. و خدای تعالی بر زبان من گذرانید. ناگاه کشتی بشکست و من با جماعتی با کنار افتادم و چند روز گذشت که هیچ نخوردیم. در ميان آن که نشسته بودیم. ناگاه فیل بچه‌ای پیدا شد. وی را بگرفتند و بکشتند و از گوشت وی بخوردند و بر من عرض کردند. گفتم: من نذرکرده‌ام که گوشت فيل نخورم. الحاح کردند که مقام اضطرار است و نقض عهد رخصت است. من فرمان نبردم و از عهد خود برنگشتم. چون چیزی بخوردند, در خواب شدند هنوز ایشان در خواب بودند که مادر آن فيل بچه آمد. و بوی می‌کشید تا به استخوانهای بچۀ خود رسید. آن را یوی کرد بعد از آن امد و آن فردمان را بوی کردن گرفت. از هر کدام که آن بوی می‌یافت. وی را در زیر دست و پای می‌مالید و می‌کشت. a‏ بکشت. بن نه سنوی رامد و هرا نوی کرد ا دیوی و از کن ھچ ووی اقت: پشىت به جانب من کرد و به خرطوم خود به من اشارت کرد که سوار شو من درنیافتم. پای خود بالا داشت, دانستم که می‌خواهد که سوار شوم. . سوار شدم. . پس اشارت کرد که راست بنشیين؛ راست بنشستم. در رفتن ایستاد, به شتاب تمام,. Û‏ اورد مرا در شب به موضعی که زراعت و سیاهی می‌نمود. و اشارت کرد که فرود ای؛ فرود أمدم. بازگشت به شتاب تر از پیشتر. چون بامداد کردم. جماعتی پیدا شدند و مرا به خانة خود ودند و توخمان انسان حال من برسهه قصه را بازگفتم, را كفنذ می‌دانی که از انجا که ترا اورده است تا اینجا, چند راه است؟ گفتم: نه. گفتند: هشت روزه راه است که ترا ر هیک شت :اور د6 2- ابوعبدالله بن الجأاء. قدس الله تعالى روحه از طبقة تانیه است. نام وی احمدبن بحیی الجلاء است, و گفته‌اند که محمدبن یحیی؛ و 77 احمد درستر است. بغدادی الاصل است. اما به رَمُّله و دمشق بوده. . از اجلة مشایخ شام است.

0-ابوالغریب الاصفهانیى» رحمه الله تعالى از محققان بود صاحب آیات و کرامات. در عشق به عین جمع رسیده بود. او را حّلولی خواندند. شيخ ابوعبدالله خفیف او را دوست داشتی و با او مزاح کردی. وقتی در شیراز از ازندگاتی. خود نومید گشت: E‏ «از بهر خدای مرا به شما یک حاجت است, روا خواهید کرد؟ » گفتند: «اری, بگوی! » گفت: «چون مرا اینجا مرگ آید. مرا در گورستان گبران دفن کنید! » یاران متحیر گشتند که این چیست! گفت: «خداوند را گفته بودم: اگر مرا به نزدیک تو هیچ قدری ھهست . مرا به طرسوس مرگ ده! اکنون اینجا می‌میرم. دانستم که مرا به نزدیک وی هیچ قدری نیست. » عن قریب در وی آثار صحت پدید آمد و برخاست و به طرسوس شد و انجا برفت. یکی از این طایفه گوید که: «بر ابوالغریب درآمدم در طرسوس, و هر دو ران وی آماس کرده بود و از سرون وی تا E‏ بود و ریم و خون می‌رفت» و نگفته‌ام که: مَسْنی الضر( 83/انبياء). » . « 1- ابوعبدالله القلانێسىی» قدذس الله تعالی روحه وی از کرام قوم وچزرکان اين طابفه است. وی گفته که: «در بعض سیاحات خود در کشتی نشسته بودم. بادی برخاست و طوفانی عظیم شد. اهل کشتی به دعا و تضرع درافدند و نذرها کردند: مرا گفتند: تو نیز نذری بکن! گفتم: من از دنیا مجردم» چه نذر کنم؟ الحاح بسیار کردند. گفتم: با خدای تعالی نذر کردم که اگر از آنچه درآنم خلاص یابم» هرگز گوشت فيل نخورم. گفتند: این چه نذر است که می‌کنی؟ هرگز کسی گوشت فيل خورده است؟ گفتم: همچنین در خاطر من افتاد. و خدای تعالی بر زبان من گذرانید. ناگاه کشتی بشکست و من با جماعتی با کنار افتادم و چند روز گذشت که هیچ نخوردیم. در ميان آن که نشسته بودیم. ناگاه فیل بچه‌ای پیدا شد. وی را بگرفتند و بکشتند و از گوشت وی بخوردند و بر من عرض کردند. گفتم: من نذرکرده‌ام که گوشت فيل نخورم. الحاح کردند که مقام اضطرار است و نقض عهد رخصت است. من فرمان نبردم و از عهد خود برنگشتم. چون چیزی بخوردند, در خواب شدند هنوز ایشان در خواب بودند که مادر آن فيل بچه آمد. و بوی می‌کشید تا به استخوانهای بچۀ خود رسید. آن را یوی کرد بعد از آن امد و آن فردمان را بوی کردن گرفت. از هر کدام که آن بوی می‌یافت. وی را در زیر دست و پای می‌مالید و می‌کشت. a‏ بکشت. بن نه سنوی رامد و هرا نوی کرد ا دیوی و از کن ھچ ووی اقت: پشىت به جانب من کرد و به خرطوم خود به من اشارت کرد که سوار شو من درنیافتم. پای خود بالا داشت, دانستم که می‌خواهد که سوار شوم. . سوار شدم. . پس اشارت کرد که راست بنشیين؛ راست بنشستم. در رفتن ایستاد, به شتاب تمام,. Û‏ اورد مرا در شب به موضعی که زراعت و سیاهی می‌نمود. و اشارت کرد که فرود ای؛ فرود أمدم. بازگشت به شتاب تر از پیشتر. چون بامداد کردم. جماعتی پیدا شدند و مرا به خانة خود ودند و توخمان انسان حال من برسهه قصه را بازگفتم, را كفنذ می‌دانی که از انجا که ترا اورده است تا اینجا, چند راه است؟ گفتم: نه. گفتند: هشت روزه راه است که ترا ر هیک شت :اور د6 2- ابوعبدالله بن الجأاء. قدس الله تعالى روحه از طبقة تانیه است. نام وی احمدبن بحیی الجلاء است, و گفته‌اند که محمدبن یحیی؛ و 77 احمد درستر است. بغدادی الاصل است. اما به رَمُّله و دمشق بوده. . از اجلة مشایخ شام است.

شاگرد ابوتراب نخشبی و ذوالنون مصری است و از آن یدر خود یحیی الجلاء و با ابوعبید بسری بوده در صحبت و سفر, استاد دقی بوده عالم بوده و صاحب ورع. ر وقتی ابوالخیر تیّناتی ابوعبدالله جلا را دید که در هوا می‌رفت در میغ. ابوالخیر آواز داد که: «بشناختم. » جواب داد که: «نشناختی. » شرف را. » شيخ الاسلام گفت که: «ابوبکر واسطی با جلالت خود گفته که: : من مردی و نیم دیده‌ام. آن مرد تمام اتواه الماحوزی 9 آن نیم مرد ابوعبدالله الجلا. واسطی را گفتند: چون آن را مرد تمام گفتی وٍاین را نیم مرد؟ گفت: ابوامية ماحوزی از دست هیچ مخلوقی چیزی نخورد, کانَ ياكل مما ليس للمخلوقينَ فيه صتَع۔ و ابن جلا از مال مردی می‌خورد که او را علی بن عبدالله القطان گفتندی. ابوبکر واسطی کسی را نپسندیدی. از خواری خلق به نزدیک او و از عزیزی توحيد در علم او. » ابوعبدالله جلا را پرسیدند از محبت, گفت: «مالي و لِلمَحَبْة؟ و آنا اریڈان أتعلم الثوبة . « وی را پرسیدند که: «متى يَيسْتَحق للفقير إسمُ الفقر؟ » گفت: «إذا لم يبق عليه مِنّْ تفْسه مُطالبَة ظاهرا و باطناً. » شيخ الاسلام گفت: نما ابورا ی در را شدند با رکوه‌ها دو تن با او بماندند: ابوعبدالله جلا و بسری. » س وی از کبار صوفية بغداد است. شيخ جعفر حذاء گفته است که: «وی صاحب کرامات بوده . » و از ابن قصاب رازی نقل کرده است که گفت: «پدر من در بازار بغداد دکانی داشت. من بر در دکان نشسته بودم. ناگاه شخصی بگذشت. مرا گمان آن شد که وی از فقرای بغداد است و من هنوز به حد بلوغ نرسیده بودم. خاطر من به جانب وی کشش کرد. برخاستم و بر وی سلام گفتم و با من یک دي ینار بود به وی دادم. آن را بستد و روان بگذشت و با من چندان التفات نکرد. با خود گفتم که این دینار را ضايع کردم در عقب وی روان شدم, تا به مسجد شونیزیه رسید. آنجا دید که سه تن از فقرا نشسته اند آن دینار را به یکی از ایشان داد و خود در نماز ایستاد. آن کن که د ینار ارا کرقته مود سرون رفک و من در عقب وی رفتم تا طعام خرید و پیش یاران اورد و با هم بخوردند و ان شخص همچنان در نماز بود. چون از طعام فارغ شدند. روی به ایشان کرد و گفت: هیچ می‌دانید که مرا چه چیز از موافقت بازداشت؟ گفتند: نی ای استاد! گفت: جوانی آن دینار را به من داد من تا اين زمان از خدای درمی‌خواستم که وی را از بندگی دنیا آزاد گرداند و آزاد گردانید. » ابن قصاب گوید که: «من یی خواسشت پیش وی نشسشسته و کفته: راست می‌گویی ای استاد و وی شيخ خاقان صوفی بود. » توفى ستة تشع و فتن و فاتين: 4- ابوغبید الله الْسری» قدڈس الله تعالی سژه نام وی محمدبن حَسان است. از قدمای مشایخ است. با ابوتراب نخشبی صحبت داشته. قال ابن الجلاء رحمه الله تعالى:«لقيت ستمائة شيخ ما رأيث منهم مثل اربعة: ذوإالتون المصری و ابوتراب النخشبى و ابوعبيدالله البسرى و ابوالعباس بن عطا, قدس الله تعالی ارواحهم. » 78 یکی از اصحاب ابوعبید بُسری گفت که: «وی به کاری مشغول بود و تا وقت حج سه روز مانده بود. دو کس از این طایفه آمدند که: یا ابا عبید! به حج می‌روی؟ گفت: نی پس روی به من کرد و گفت: شيخ تو و نه آن خود را خواشت قاذرتن است از ایشان بر آنچه می‌گویند یعنی طی ارض. » می‌گویند که چون رمضان شدی» ابوعبید به خانه درآمدی و اهل بیت را گفتی که در خانه را بر وی برآوردندی.

شاگرد ابوتراب نخشبی و ذوالنون مصری است و از آن یدر خود یحیی الجلاء و با ابوعبید بسری بوده در صحبت و سفر, استاد دقی بوده عالم بوده و صاحب ورع. ر وقتی ابوالخیر تیّناتی ابوعبدالله جلا را دید که در هوا می‌رفت در میغ. ابوالخیر آواز داد که: «بشناختم. » جواب داد که: «نشناختی. » شرف را. » شيخ الاسلام گفت که: «ابوبکر واسطی با جلالت خود گفته که: : من مردی و نیم دیده‌ام. آن مرد تمام اتواه الماحوزی 9 آن نیم مرد ابوعبدالله الجلا. واسطی را گفتند: چون آن را مرد تمام گفتی وٍاین را نیم مرد؟ گفت: ابوامية ماحوزی از دست هیچ مخلوقی چیزی نخورد, کانَ ياكل مما ليس للمخلوقينَ فيه صتَع۔ و ابن جلا از مال مردی می‌خورد که او را علی بن عبدالله القطان گفتندی. ابوبکر واسطی کسی را نپسندیدی. از خواری خلق به نزدیک او و از عزیزی توحيد در علم او. » ابوعبدالله جلا را پرسیدند از محبت, گفت: «مالي و لِلمَحَبْة؟ و آنا اریڈان أتعلم الثوبة . « وی را پرسیدند که: «متى يَيسْتَحق للفقير إسمُ الفقر؟ » گفت: «إذا لم يبق عليه مِنّْ تفْسه مُطالبَة ظاهرا و باطناً. » شيخ الاسلام گفت: نما ابورا ی در را شدند با رکوه‌ها دو تن با او بماندند: ابوعبدالله جلا و بسری. » س وی از کبار صوفية بغداد است. شيخ جعفر حذاء گفته است که: «وی صاحب کرامات بوده . » و از ابن قصاب رازی نقل کرده است که گفت: «پدر من در بازار بغداد دکانی داشت. من بر در دکان نشسته بودم. ناگاه شخصی بگذشت. مرا گمان آن شد که وی از فقرای بغداد است و من هنوز به حد بلوغ نرسیده بودم. خاطر من به جانب وی کشش کرد. برخاستم و بر وی سلام گفتم و با من یک دي ینار بود به وی دادم. آن را بستد و روان بگذشت و با من چندان التفات نکرد. با خود گفتم که این دینار را ضايع کردم در عقب وی روان شدم, تا به مسجد شونیزیه رسید. آنجا دید که سه تن از فقرا نشسته اند آن دینار را به یکی از ایشان داد و خود در نماز ایستاد. آن کن که د ینار ارا کرقته مود سرون رفک و من در عقب وی رفتم تا طعام خرید و پیش یاران اورد و با هم بخوردند و ان شخص همچنان در نماز بود. چون از طعام فارغ شدند. روی به ایشان کرد و گفت: هیچ می‌دانید که مرا چه چیز از موافقت بازداشت؟ گفتند: نی ای استاد! گفت: جوانی آن دینار را به من داد من تا اين زمان از خدای درمی‌خواستم که وی را از بندگی دنیا آزاد گرداند و آزاد گردانید. » ابن قصاب گوید که: «من یی خواسشت پیش وی نشسشسته و کفته: راست می‌گویی ای استاد و وی شيخ خاقان صوفی بود. » توفى ستة تشع و فتن و فاتين: 4- ابوغبید الله الْسری» قدڈس الله تعالی سژه نام وی محمدبن حَسان است. از قدمای مشایخ است. با ابوتراب نخشبی صحبت داشته. قال ابن الجلاء رحمه الله تعالى:«لقيت ستمائة شيخ ما رأيث منهم مثل اربعة: ذوإالتون المصری و ابوتراب النخشبى و ابوعبيدالله البسرى و ابوالعباس بن عطا, قدس الله تعالی ارواحهم. » 78 یکی از اصحاب ابوعبید بُسری گفت که: «وی به کاری مشغول بود و تا وقت حج سه روز مانده بود. دو کس از این طایفه آمدند که: یا ابا عبید! به حج می‌روی؟ گفت: نی پس روی به من کرد و گفت: شيخ تو و نه آن خود را خواشت قاذرتن است از ایشان بر آنچه می‌گویند یعنی طی ارض. » می‌گویند که چون رمضان شدی» ابوعبید به خانه درآمدی و اهل بیت را گفتی که در خانه را بر وی برآوردندی.

و سوراخی بگذاشتی و هر شبی نانی از آنجا بینداختی۔ چون روز عید آمدی در خانه بازکردندی, ان سۍ نان در زاوية خانه نهاده بودی» نه هیچ خورده و نه آشامیده و نه خواب ب کرده و سی شبانروز بر یک طهارت نماز گزارده. گویند که ابوعٌبید به غزا رفت. ٹر ست 6ای وار در آثنای آن, اسب کره بیفتاد و بمرد. گفت: «خداوندا این اسب کره را عاریت به من ده چندانکه به بتسری برسم ! ! « اسب کره از زمین برخاست زنده. چون از غزا فارغ شد و به بسری رسد پسر خود را گفت: «زین اسب کره را بردار! » پسر وی گفت: «گرم است و عرق دارد. » گفت: «بردار که وی عاریت است. » چون زین را از وی گرفت؛ پیفتاد مرده. و وی گفته: «النعَمٌ طرد. فمن رَضی يانعم ققد رضى بالطرد, و البلاءٌ قُربة فْمَنْ ساءَةٌ البلاءُ فقد أحبٌ ترك القُربة و الْتّقَرْب إلى اللّه, تعالى. » و گویند که روزی با اصحاب خود در دمشق جایي نشسته بود. سواری بگذشت و در بر دوش می‌دوید خشم آلود. چون برا بر ابوعبید و اصحاب وی دالوا د ره هه پر داو و ت "ای u‏ ! مرا دعایی کن" ابوعبيد كفت:«اللهم أَعيَفْة من الثارِ و مِنَ الرق! » فى الحال مرکوب ان سوار, سوار را بینداخت. التفات به آن غلام کرد و گفت: «ترا آزاد کردم خاصة لوه الله . » غلام غاشیه را پیش وی انداخت و گفت: «ای خواجه! مرا تو ازاد نکردی. که این جماعت آزاد کردند. » و اشارت به ابوعبید و اصحاب وی کرد. وا ایشان می بود i‏ از دنیا برفت. روزی پسر وی به وی آمد که: «سبویی چند روغن داشتم که سرمایۀ من بود بیرون می‌آوردم بیفتاد و بشکست و سرمایة من ضایع شد. » گفت: «ای فرزند سرماية خود ان ساز که سرمایۀ پدرتست. والله که پدر ترا هیچ سرمایه نیست در دنیا و اخرت غير الله تعالى. » 5- ابوعبدالله السّجزیى» رحمه الله تعالى ا و ا اسان ام وا هرو و اعانا صحبت داشته و بادیه بربده بارھا بر توکل. وی گفته: «علامة الأولياء ثلاثة: تواضع عن رفع و زهڈ عن فدرَة. وإنصاف عن فَوَةٍ. » و هم وی گفته: «هر واعظی که توانگر از مجلس وی نه درویش برخیزد و درویش نه توانگر: وی نه واعظ أاست. » و هم وی گفته: «سودمندترین چیزی مریدان را صحبت صالحان است و اقتدا , به ایشان در افعال و اخلاق و زیارت کردن قبرهای دوستان خدای, تعالی, و قیام به خدمت یاران و فقیران. » وی را پرسیدند که: «چرا به رسم صوفيان مرقع نمی‌یوشی؟ » گفت: «از نفاق باشد که لباس فتیان و جوانمردان بپوشم» و زیر بارهای فتوت درنیایم. » پس گفتند وی را که: «فتوت چیست ؟ » گفت: «خلق را معذور داشتن در آنچه بر ایشان می رود و تقصیر خود دیدن و شفقت بر همه خلايق چه نیکوکار و چه بدکار. و کمال فتوت ان است که ترا خلق از حق مشغول نگرداند. » شخصی وی را گفت: «یک دینار زر سرخ دارم می‌خواهم به تو بدهم. مصلحت چون می بینی؟ » گفت: «اگر بدهی ترا بهتر. و اگړ ندهی مرا بهتر. » یکی از این طایفه می‌گوید که: «با 1 االله سِجزی از طرابلس همراه شدم. چند شبانروز رفتیم که هیچ نخوردیم. پاره‌ای کدوی تر ديدم بر راه افتاده» برداشتم تا 79 پخورم. شيخ به جانب من نگریست. دانستم که از آن کراهت داشت. بینداختم۔ بعد از آن پنج دینار فتوح رسید. به دهی رسیدیم, گفتم: شاید طعامی بخرد, برگذشت و نخرید. بعد از آن گفت: شاید که گویی پیاده می‌رویم گرسنه؛ و چیزی نخرید. اینک بر سر راه دیهی است نزدیک.

و سوراخی بگذاشتی و هر شبی نانی از آنجا بینداختی۔ چون روز عید آمدی در خانه بازکردندی, ان سۍ نان در زاوية خانه نهاده بودی» نه هیچ خورده و نه آشامیده و نه خواب ب کرده و سی شبانروز بر یک طهارت نماز گزارده. گویند که ابوعٌبید به غزا رفت. ٹر ست 6ای وار در آثنای آن, اسب کره بیفتاد و بمرد. گفت: «خداوندا این اسب کره را عاریت به من ده چندانکه به بتسری برسم ! ! « اسب کره از زمین برخاست زنده. چون از غزا فارغ شد و به بسری رسد پسر خود را گفت: «زین اسب کره را بردار! » پسر وی گفت: «گرم است و عرق دارد. » گفت: «بردار که وی عاریت است. » چون زین را از وی گرفت؛ پیفتاد مرده. و وی گفته: «النعَمٌ طرد. فمن رَضی يانعم ققد رضى بالطرد, و البلاءٌ قُربة فْمَنْ ساءَةٌ البلاءُ فقد أحبٌ ترك القُربة و الْتّقَرْب إلى اللّه, تعالى. » و گویند که روزی با اصحاب خود در دمشق جایي نشسته بود. سواری بگذشت و در بر دوش می‌دوید خشم آلود. چون برا بر ابوعبید و اصحاب وی دالوا د ره هه پر داو و ت "ای u‏ ! مرا دعایی کن" ابوعبيد كفت:«اللهم أَعيَفْة من الثارِ و مِنَ الرق! » فى الحال مرکوب ان سوار, سوار را بینداخت. التفات به آن غلام کرد و گفت: «ترا آزاد کردم خاصة لوه الله . » غلام غاشیه را پیش وی انداخت و گفت: «ای خواجه! مرا تو ازاد نکردی. که این جماعت آزاد کردند. » و اشارت به ابوعبید و اصحاب وی کرد. وا ایشان می بود i‏ از دنیا برفت. روزی پسر وی به وی آمد که: «سبویی چند روغن داشتم که سرمایۀ من بود بیرون می‌آوردم بیفتاد و بشکست و سرمایة من ضایع شد. » گفت: «ای فرزند سرماية خود ان ساز که سرمایۀ پدرتست. والله که پدر ترا هیچ سرمایه نیست در دنیا و اخرت غير الله تعالى. » 5- ابوعبدالله السّجزیى» رحمه الله تعالى ا و ا اسان ام وا هرو و اعانا صحبت داشته و بادیه بربده بارھا بر توکل. وی گفته: «علامة الأولياء ثلاثة: تواضع عن رفع و زهڈ عن فدرَة. وإنصاف عن فَوَةٍ. » و هم وی گفته: «هر واعظی که توانگر از مجلس وی نه درویش برخیزد و درویش نه توانگر: وی نه واعظ أاست. » و هم وی گفته: «سودمندترین چیزی مریدان را صحبت صالحان است و اقتدا , به ایشان در افعال و اخلاق و زیارت کردن قبرهای دوستان خدای, تعالی, و قیام به خدمت یاران و فقیران. » وی را پرسیدند که: «چرا به رسم صوفيان مرقع نمی‌یوشی؟ » گفت: «از نفاق باشد که لباس فتیان و جوانمردان بپوشم» و زیر بارهای فتوت درنیایم. » پس گفتند وی را که: «فتوت چیست ؟ » گفت: «خلق را معذور داشتن در آنچه بر ایشان می رود و تقصیر خود دیدن و شفقت بر همه خلايق چه نیکوکار و چه بدکار. و کمال فتوت ان است که ترا خلق از حق مشغول نگرداند. » شخصی وی را گفت: «یک دینار زر سرخ دارم می‌خواهم به تو بدهم. مصلحت چون می بینی؟ » گفت: «اگر بدهی ترا بهتر. و اگړ ندهی مرا بهتر. » یکی از این طایفه می‌گوید که: «با 1 االله سِجزی از طرابلس همراه شدم. چند شبانروز رفتیم که هیچ نخوردیم. پاره‌ای کدوی تر ديدم بر راه افتاده» برداشتم تا 79 پخورم. شيخ به جانب من نگریست. دانستم که از آن کراهت داشت. بینداختم۔ بعد از آن پنج دینار فتوح رسید. به دهی رسیدیم, گفتم: شاید طعامی بخرد, برگذشت و نخرید. بعد از آن گفت: شاید که گویی پیاده می‌رویم گرسنه؛ و چیزی نخرید. اینک بر سر راه دیهی است نزدیک.

انجا مردی است صاحب یال چون به ان اديه در ایم به خدمت ما شغل خواهد گرفت. آ نھ دقار را نه وی د6 ا رطا و عیال خود نفقه کند. چون به آن ديه رسیدیم. آن را به وی دادیم و نفقه کرد. ‏ . تو کجا می‌روی؟ گفتم: با تو همراهی می‌کنم. گفت: من با تو همراهی نمی‌کنم. خیانت می‌کنی در پاره‌ای کدوی تر و مصاحبت می کتی؟ > به آن درنیامد که با او مصاحب ا 116- ابو عبدالله الخحصری» قدس سره از اهل بصره است, از مشایخ قدیم. شاگرد فتح موصلی است. يقول:, «سمعت الفتح الموصلى , يقول: صاحبت ثلاثین ¿ شیخاً . کانوا يعدون من الأبدال ‏ عند فراقی اا فقالوا: إیاک وا الأحداث . « 7- جعفر بن المُبَرْقّع» رحمه الله تعالى از علمای مشایخ اين قوم است. ذَكَرَهٌ ابوعبدالله الحخصرى انه سمعه يقول: «منذ تلان سنه أطلت من فو ل الله في تحقيق هذا الأسم؛ قَلَمْ أجڈه. » 8- على بن بُندار بن الحسين الصؤفى الصيرفى» فس سره از ظفة خافسه استه کشت :او انوالجشن اسف از زر گان هتاخرین مشانخ تابور است. روزی مند بوده از دیدار مشایخ و مرزوق از صحبت ایشان. در نشابور با ابوعثمان حیری و محفوظ صحبت داشته بود و در سمرقند با محمد فضل بلخی» و در بلخ با محمد حامد و در جوزجانان با علی جوزجانی و در ری با یوسف بن الحسین و در بغداد با جنید و رویم و سّمنون و ابن عطا و جُرَبُری؛ و در شام با طاهر مَقُّدسی و ابن جلا و ابوعمرو دمشقی و در مصر با ابوبکر مصری و ابوبکر زقاق و ابوعلی رودباری. مشایخ جهان دده بود و حدیث بسیار داشت, وثقه بود در حدیث. در سنۀ تسع و و ثلثمأية برفته از دنيا. وقتی على بُندار با شیخ ابوعبداللّه خفیف به تنگی پلی رسیدند. شيخ ابوعبدالله خفیف وی را گفت: «پیش رو ای ابوالحسن! » گفت: «به چه سبب پیش روم ؟ » ايۆغندالله خفیف گفت که: «تو جنید را دیده‌ای و من ندیده‌ام . « شیح الاسلام گفت: «مهینه نسبت این ر طايفه دیدار پیران است و صحبت ایشان . “« على بندار گفته: «دار أسْسَت على البلوى بلا بلوی مُحال. » و هم وی گفته: «بُطلب الحو ‏ واا وجود د الحق بطرح الدارَيْنِ . « و هم وی گفته: «دور باش از مخالفت خلق. هر که خدای, تعالی, به بندگی وی راضی است به برادری وی راضی باش. » و هم وی گفته که: «دور باش از مشغولی به خلق. که امروز در مشغولی به خلق سودی نمانده است. » و هم وی گفته که: «به دمشق رفتم. عدا سه رور ن انو الله خا ر امه گفت: کی آمدی؟ گفتم: سه رز است. گفت: ‏ گفتم: به ابن جَوْصاء بودم, به حدیث نوشتن . گفت: سَعَلک القَصْلٌ عَن القرض, گفت و بعنی فضایل و نوافل, ترا از فریضه مشغول داشت. » شیح الاسلام گفت: «دیدار پیران از فرایض این قوم است. , که از دیدار پيران ان يابند که به هيچ چيز نيابند. مَرطْتُ فَلَمْ تغُڏني. الحديث. » ‏ این چیست که دوستان خود را کردی؟ هر که ایشان را 80 سے ا نافت و اترا ندید ایشان را فاخت وار L‏ لَه ر : ص ير تتي م ر( أ م ر ببغیک. من ټسرزرني 7رک وتريهم ينْظرَون إلیک و وَهُمْ لايبصرّون(198/اعراف). ‏ جوانمرد باید تا جوانمرد بیند. هر که جوانمرد را دید نه او را دید که حق را دید. از آن که او نه او است. قصه ببرید. حق گاه گاهی رهی را از دست رهی برباید: و خویشتن را به بهانة رهی به دید قوم نماید, تا دیده‌ها به دیدن او بیاساید.

انجا مردی است صاحب یال چون به ان اديه در ایم به خدمت ما شغل خواهد گرفت. آ نھ دقار را نه وی د6 ا رطا و عیال خود نفقه کند. چون به آن ديه رسیدیم. آن را به وی دادیم و نفقه کرد. ‏ . تو کجا می‌روی؟ گفتم: با تو همراهی می‌کنم. گفت: من با تو همراهی نمی‌کنم. خیانت می‌کنی در پاره‌ای کدوی تر و مصاحبت می کتی؟ > به آن درنیامد که با او مصاحب ا 116- ابو عبدالله الخحصری» قدس سره از اهل بصره است, از مشایخ قدیم. شاگرد فتح موصلی است. يقول:, «سمعت الفتح الموصلى , يقول: صاحبت ثلاثین ¿ شیخاً . کانوا يعدون من الأبدال ‏ عند فراقی اا فقالوا: إیاک وا الأحداث . « 7- جعفر بن المُبَرْقّع» رحمه الله تعالى از علمای مشایخ اين قوم است. ذَكَرَهٌ ابوعبدالله الحخصرى انه سمعه يقول: «منذ تلان سنه أطلت من فو ل الله في تحقيق هذا الأسم؛ قَلَمْ أجڈه. » 8- على بن بُندار بن الحسين الصؤفى الصيرفى» فس سره از ظفة خافسه استه کشت :او انوالجشن اسف از زر گان هتاخرین مشانخ تابور است. روزی مند بوده از دیدار مشایخ و مرزوق از صحبت ایشان. در نشابور با ابوعثمان حیری و محفوظ صحبت داشته بود و در سمرقند با محمد فضل بلخی» و در بلخ با محمد حامد و در جوزجانان با علی جوزجانی و در ری با یوسف بن الحسین و در بغداد با جنید و رویم و سّمنون و ابن عطا و جُرَبُری؛ و در شام با طاهر مَقُّدسی و ابن جلا و ابوعمرو دمشقی و در مصر با ابوبکر مصری و ابوبکر زقاق و ابوعلی رودباری. مشایخ جهان دده بود و حدیث بسیار داشت, وثقه بود در حدیث. در سنۀ تسع و و ثلثمأية برفته از دنيا. وقتی على بُندار با شیخ ابوعبداللّه خفیف به تنگی پلی رسیدند. شيخ ابوعبدالله خفیف وی را گفت: «پیش رو ای ابوالحسن! » گفت: «به چه سبب پیش روم ؟ » ايۆغندالله خفیف گفت که: «تو جنید را دیده‌ای و من ندیده‌ام . « شیح الاسلام گفت: «مهینه نسبت این ر طايفه دیدار پیران است و صحبت ایشان . “« على بندار گفته: «دار أسْسَت على البلوى بلا بلوی مُحال. » و هم وی گفته: «بُطلب الحو ‏ واا وجود د الحق بطرح الدارَيْنِ . « و هم وی گفته: «دور باش از مخالفت خلق. هر که خدای, تعالی, به بندگی وی راضی است به برادری وی راضی باش. » و هم وی گفته که: «دور باش از مشغولی به خلق. که امروز در مشغولی به خلق سودی نمانده است. » و هم وی گفته که: «به دمشق رفتم. عدا سه رور ن انو الله خا ر امه گفت: کی آمدی؟ گفتم: سه رز است. گفت: ‏ گفتم: به ابن جَوْصاء بودم, به حدیث نوشتن . گفت: سَعَلک القَصْلٌ عَن القرض, گفت و بعنی فضایل و نوافل, ترا از فریضه مشغول داشت. » شیح الاسلام گفت: «دیدار پیران از فرایض این قوم است. , که از دیدار پيران ان يابند که به هيچ چيز نيابند. مَرطْتُ فَلَمْ تغُڏني. الحديث. » ‏ این چیست که دوستان خود را کردی؟ هر که ایشان را 80 سے ا نافت و اترا ندید ایشان را فاخت وار L‏ لَه ر : ص ير تتي م ر( أ م ر ببغیک. من ټسرزرني 7رک وتريهم ينْظرَون إلیک و وَهُمْ لايبصرّون(198/اعراف). ‏ جوانمرد باید تا جوانمرد بیند. هر که جوانمرد را دید نه او را دید که حق را دید. از آن که او نه او است. قصه ببرید. حق گاه گاهی رهی را از دست رهی برباید: و خویشتن را به بهانة رهی به دید قوم نماید, تا دیده‌ها به دیدن او بیاساید.