Ayruhk sarp Orakdur hiç giden girü gelmez Dünyaya gelen göçer bir bir şerbetin içer Bu bir köpridür geçer câhiller anı bilmez Gelün tanışuk idelüm işün kolayın tutalum Sevelüm sevilelüm dünya kimseye kalmaz 6 Yûnus sözin anlar-ısan ma’nîsini dinler-isen Sana eyü dirlik gerek bunda kimsene kalmaz Nidem ben bu gönül ile benüm ile bir dem durmaz Ol dost yüzin gördi yine ögütleyüp ögin dirmez Tann-y-içün iy uslular gönlüm bana bulıvirün Vardı dost-ıla buluşdı bana girü boyun virmez 3 Bunun gibi gönül ile nice dirlik iltebilem Bırakdı beni yabana bir gün gelüp hâlüm sormaz Gönül bana yoldaş-iken zühd ü tâat kılur-ıdum Yıkıldı bu tertiblerüm gönülsüzem elüm irmez Gönül içerü dost-ıla ben kapuda feryâd ü zâr Bin yıl zâri kılur-ısam işbu nedür diyü sormaz 6 Eydür isem eyâ gönül kanı farz u kanı sünnet Eydür ki yok teşviş yine bu sevüye amel irmez İnileyin eydür-isem gör boynunda bore kalmasun Kakır buşar söger bana eydür ki iy Hakk’ı görmez Ağız ağızdan kutludur 9la ki sözünüz duta Ben yüz bin yıl söyler-isem sözüm kulağına girmez 9 Gönlüm dahi câmım dahi el-bir itdi şol ikisi Yüz bin Yûnus'dan ferâgat dost yüzinden gözin ırmaz İy bana eyü diyen benem kamudan yavuz Alnumı ay bilürem bu gözlerümi yılduz Bu vücûdum şehrinde buçuk yolluk assum yok Amelüm mahallesi ser-be-ser kaimi ş ıssuz 3 Hücrede vü bucakda Hakk’a lâyık amel yok Kimde derd ü firak var kimlerde eserlü söz Halk hep ayağın durur ben severem oturanı Geçdüm sadır yirine döşek kaim yirüm düz Bunun gibi sâluslık çünkim elüme girdi Ayruk ne-işüme yarar derd u firâk vâh u sûz 6 Olmaz sözi dimezem ben ma’rifet ehline Zira disem inanmaz ağaçda bitdi karpuz Ben bir kitâb okıdum kalem anı yazmadı Mürekkeb eyler-îsem yitmeye yidi deniz Ben oruç namaz içün süci içdüm esridüm Teşbih u seccâdeyçün dinledüm çeşte kopuz 9 Yûnus'un bu sözinden sen ma’nî anlar-ısan Konya menâresini göresin bir çuvalduz Niçeler bu dünyada günâhını yuyamaz Ömri geçer yok yire iy diriğâ tuyamaz Bir niçe kişilerün gaflet gözin bağlamış Hak yolına dir-isen bir yufkaya kıyamaz 3 Bu dünya bir gelindür yeşil kızıl donanmış Kişi yeni geline bakubanı toyamaz Iy niçe arslanları alur akdarur ölüm Azrail pençesine bir yohsulca döyemez Var imdi miskin Yûnus üryan olup gir yola Yüz çukallu gelürse yalıncağı soyamaz Senünle dirliğüm senden ınlmaz Havat senünledür sensüz dirilmez Benüm dâim yönüm senden yanadur Sana varan yolum sen süz varılmaz 3 Şensin gözlerünı içre bile bakan Bile sen bakmasan yolum görülmez Sen ayru ben seni kanda bulayım Sensüz bu hak nefes ömrüm sürilmez Sefer kılsam bana yoldaş olursın — Karâr itsem gine sensüz durılmaz 6 Varlığum sendedür ben bir âletven Sun’ ıssı sunmasa âlet kurılmaz Âlet ü harekât kamu senündür Anunçun işine kimse kırılmaz Birlikden öte hiç şerıkün yokdur Kim noksan irgüre hükmün yuyılmaz 9 Âlem halkı zebûn emrün içinde Kimdür ki kullığa boynı bunlmaz Bu benven didüğüm eğer ben isem Niçün bu benliğe elüm urılmaz Yarenler salâdur kapu açukdur Bu kapuya gelen mahrum sürilmez 12 Yûnus bu tevhide gark oldı gitdi Girü gelmekliğe aklı dirilmez Ben dervişem diyen kişi işbu yola âr gerekmez Derviş olan kişilerün gönlü gindür dar gerekmez Derviş gönülsüz gerekdür söğene dilsüz gerekdür Döğene el süz gerekdür halka beraber gerekmez 3 Halka benzetmeye işin süre gönl inden teşvişin Yüz bini birdür dervışün arada ağyar gerekmez Eğer derviş İsen derviş cümle âlem sana biliş Fodulluğı hulka değiş arada ağyâr gerekmez Derviş olan kişilerim miskinlikdür sermâyesi Miskinlikden özge bize mâl ü mülk ü şar gerekmez 6 Er elini aldun-ısa ere gönül virdün ise İkrâr ile geldün ise pes ere İnkâr gerekmez Yûnus sen gördün bir eri arturma gördüğün biri Şudur budur diyübeni derviş târümar gerekmez

Ayruhk sarp Orakdur hiç giden girü gelmez Dünyaya gelen göçer bir bir şerbetin içer Bu bir köpridür geçer câhiller anı bilmez Gelün tanışuk idelüm işün kolayın tutalum Sevelüm sevilelüm dünya kimseye kalmaz 6 Yûnus sözin anlar-ısan ma’nîsini dinler-isen Sana eyü dirlik gerek bunda kimsene kalmaz Nidem ben bu gönül ile benüm ile bir dem durmaz Ol dost yüzin gördi yine ögütleyüp ögin dirmez Tann-y-içün iy uslular gönlüm bana bulıvirün Vardı dost-ıla buluşdı bana girü boyun virmez 3 Bunun gibi gönül ile nice dirlik iltebilem Bırakdı beni yabana bir gün gelüp hâlüm sormaz Gönül bana yoldaş-iken zühd ü tâat kılur-ıdum Yıkıldı bu tertiblerüm gönülsüzem elüm irmez Gönül içerü dost-ıla ben kapuda feryâd ü zâr Bin yıl zâri kılur-ısam işbu nedür diyü sormaz 6 Eydür isem eyâ gönül kanı farz u kanı sünnet Eydür ki yok teşviş yine bu sevüye amel irmez İnileyin eydür-isem gör boynunda bore kalmasun Kakır buşar söger bana eydür ki iy Hakk’ı görmez Ağız ağızdan kutludur 9la ki sözünüz duta Ben yüz bin yıl söyler-isem sözüm kulağına girmez 9 Gönlüm dahi câmım dahi el-bir itdi şol ikisi Yüz bin Yûnus'dan ferâgat dost yüzinden gözin ırmaz İy bana eyü diyen benem kamudan yavuz Alnumı ay bilürem bu gözlerümi yılduz Bu vücûdum şehrinde buçuk yolluk assum yok Amelüm mahallesi ser-be-ser kaimi ş ıssuz 3 Hücrede vü bucakda Hakk’a lâyık amel yok Kimde derd ü firak var kimlerde eserlü söz Halk hep ayağın durur ben severem oturanı Geçdüm sadır yirine döşek kaim yirüm düz Bunun gibi sâluslık çünkim elüme girdi Ayruk ne-işüme yarar derd u firâk vâh u sûz 6 Olmaz sözi dimezem ben ma’rifet ehline Zira disem inanmaz ağaçda bitdi karpuz Ben bir kitâb okıdum kalem anı yazmadı Mürekkeb eyler-îsem yitmeye yidi deniz Ben oruç namaz içün süci içdüm esridüm Teşbih u seccâdeyçün dinledüm çeşte kopuz 9 Yûnus'un bu sözinden sen ma’nî anlar-ısan Konya menâresini göresin bir çuvalduz Niçeler bu dünyada günâhını yuyamaz Ömri geçer yok yire iy diriğâ tuyamaz Bir niçe kişilerün gaflet gözin bağlamış Hak yolına dir-isen bir yufkaya kıyamaz 3 Bu dünya bir gelindür yeşil kızıl donanmış Kişi yeni geline bakubanı toyamaz Iy niçe arslanları alur akdarur ölüm Azrail pençesine bir yohsulca döyemez Var imdi miskin Yûnus üryan olup gir yola Yüz çukallu gelürse yalıncağı soyamaz Senünle dirliğüm senden ınlmaz Havat senünledür sensüz dirilmez Benüm dâim yönüm senden yanadur Sana varan yolum sen süz varılmaz 3 Şensin gözlerünı içre bile bakan Bile sen bakmasan yolum görülmez Sen ayru ben seni kanda bulayım Sensüz bu hak nefes ömrüm sürilmez Sefer kılsam bana yoldaş olursın — Karâr itsem gine sensüz durılmaz 6 Varlığum sendedür ben bir âletven Sun’ ıssı sunmasa âlet kurılmaz Âlet ü harekât kamu senündür Anunçun işine kimse kırılmaz Birlikden öte hiç şerıkün yokdur Kim noksan irgüre hükmün yuyılmaz 9 Âlem halkı zebûn emrün içinde Kimdür ki kullığa boynı bunlmaz Bu benven didüğüm eğer ben isem Niçün bu benliğe elüm urılmaz Yarenler salâdur kapu açukdur Bu kapuya gelen mahrum sürilmez 12 Yûnus bu tevhide gark oldı gitdi Girü gelmekliğe aklı dirilmez Ben dervişem diyen kişi işbu yola âr gerekmez Derviş olan kişilerün gönlü gindür dar gerekmez Derviş gönülsüz gerekdür söğene dilsüz gerekdür Döğene el süz gerekdür halka beraber gerekmez 3 Halka benzetmeye işin süre gönl inden teşvişin Yüz bini birdür dervışün arada ağyar gerekmez Eğer derviş İsen derviş cümle âlem sana biliş Fodulluğı hulka değiş arada ağyâr gerekmez Derviş olan kişilerim miskinlikdür sermâyesi Miskinlikden özge bize mâl ü mülk ü şar gerekmez 6 Er elini aldun-ısa ere gönül virdün ise İkrâr ile geldün ise pes ere İnkâr gerekmez Yûnus sen gördün bir eri arturma gördüğün biri Şudur budur diyübeni derviş târümar gerekmez

Yine geldi ışk elçisi' yine döldı meydân umuz Yine teferrüc-gâh oldı sağdan sola dörd yanumuz Yine mahfiller düzüldi yine badyalar kuruldı Yine kadehler sunuldı esrük oldı bu cânumuz 3 Ev İçi ışk-ıla toldı ulu kişi âşık oldı ^ Can la rumuz hayrân oldı dağıldı perişan umuz Bir niçemüz Hak'dan aldı bir niçemüz Hak'dan toldı Kimümüz Süleymân oldı ışk tahtma binenümüz Bir niçemüz Leylî oldı bir niçemüz Mecnûn oldı Bir niçemüz Ferhâd oldı ışkdan haber tuyanumuz 6 Meydân umuz meydân oldı canlarumuz hayrân oldı- Her dem arşa seyrân oldi hazret oldı revânumuz Düşmiş-idük Hak kaldurdı birliğin bize bildürdi İçümüze ışk toldurdı dürüst oldı imânumuz Sorar-ısan ışk kandadur kanda istersen andadur Hem gönülde hem candadur hiç kalmadı gümânumuz Yûnus ışkun vasfın söyler gerdeklere haber eyler Mahrumlarun canı göyniir eşker oldı plnhânumuz Işk erine dünyada ne harir ü ne palas Zîrâ kim gönü anun klbr-ile dutmadı pas İş amel ile biter lâyık olursa yiter Gerekse üryan yüri gerek ise gey atlas 3 Diler-isen iresin ferâgat menziline Var kanâat ctânnda nefsi boğazından as Nefs-i cüz'î varlığın akl-ı külle ulaşdur Varlığun yoğa degşür kalmasun sende heves Bu kamu tâatlarun başı miskinlik imiş Gel imdi miskin Yûnus tama 'un yayını yas Bilenlere sormak gerek bu tendeki cân neyimiş Cân hod Hakkun kudretidür tamardağı kan neyimiş Fikir yumış oğlanıdur endîşe kaygu kanıdur Bu âh u vâh ışk tonıdur tahta oturan han neyimiş 3 Şükür anun birliğine yoğ-ıken uş var eyledi Çünki asıldan biz yoğuz mülk ü hânumân neyimiş Çalab viribidi bizi var dünyayı görün diyü Bu dünya hod bâki değül mülke Süleymân neyimiş Sorun Taptuklu Yûnus’a bu dünyadan ne anladı Bu dünyamın karân yok sen neyimiş ben neyimiş Cânum erenler yolı İnceden Inceylmiş » Süleyman'a yol kesen şol bir karın ca-y-ımış Gönlüm eydür varaym sana girü geleyin Gönlüm uyduğı bana dostı bulımca-y-ımış , 5 Götürmedi kimsene kimsenenün gücinİ Güç götürürin diyen eli irince-y-imiş Âşıkun gözi yaşı dün ü gün turmaz akar Âşık kan ağladuğı ma'şûk sonnca-y-ımış Eydürler-idi bana âşık âvâre olur Geldi başuma gördüm ol söz yirince-y-imiş 6 Dört kitâbun ma'nîsin okıdum tahsil itdüm Işka gelicek gördüm bir uzun hece-y-lmiş Ben dervişem diyenler harâmı yimeyenler Harâmun yinmedüği ele girince-y-imiş Eydürler fülân öldi mülkiyle malı kaldı Ol malım irkildüği ıssı Ölince-y-imiş 9 İki kişi söyleşür Yûnus 'ı görsem diyü Biri eydür ben gördüm bir âşık koca-y-ımış Hakkı bulmak İsteyenler eylesun nefsini derviş Çalap bize mürşid viraıiş derviş olu-bilsem derviş Nefis yolından geçmezin ışk şarâbını içmezin Gönülüm kara açmazın derviş olu-bilsem derviş 3 Hakka yakın olam mı ki rahmetine talam mı kİ İremedin Ölem mi ki derviş olu-bilsem derviş Bir acâib sevda düşdi gönlüm karâr kılmaz benüm Bildüm işüm cümle hatâ derviş olu-bilsem derviş Dosta bilişene irsem dostun yolma yüıisem Âr-ıla nâmusı koşam derviş olu-bilsem derviş 6 Bir gün işüm temâm ola hep itdüğüm gümân ola Meğer Hak'dan emân ola derviş olu-bilsem derviş Eğer virürlerse emân kulhğum olmadı temâm İy bî-çâre Yûnus hemân derviş olu-bilsem derviş Ol ben sevdüğüm nigâr nidem ol benden fârig • Ne virüp hoş görünem iki cihândan fârig Kimden kime varayın ahvâlüm söylemeğe Sözüm kime diyeyin sözden lisândan fârig 3 Cihânda kim giriser bu işün araşma Ya kim hükm-idebile sultân u hândan fârig Gerekse zâhid olam bin yıl İbâdet kılam Gerekse kâfir olam küfr ü îmândan fârig Gerekse ehl-i millet farizasın bekleyem Gerekse şöhret kovam şöhret ü dinden fârig 6 Gerekse illiyyinde yüz bin kez minber uram Gerekse şirk besleyem sıdk u gümândan fârig Nice ticâret ile kesb gösterem ben ana Şöyle tüvangerdür ol assı ziyandan fârig Nicesi külli ğ ile sevilibilem ana Hâs u ânı anı sever ol hep sevenden fârig 9 Anun gibi ma'şûka kim gönül vlrdi-y-ise

Yine geldi ışk elçisi' yine döldı meydân umuz Yine teferrüc-gâh oldı sağdan sola dörd yanumuz Yine mahfiller düzüldi yine badyalar kuruldı Yine kadehler sunuldı esrük oldı bu cânumuz 3 Ev İçi ışk-ıla toldı ulu kişi âşık oldı ^ Can la rumuz hayrân oldı dağıldı perişan umuz Bir niçemüz Hak'dan aldı bir niçemüz Hak'dan toldı Kimümüz Süleymân oldı ışk tahtma binenümüz Bir niçemüz Leylî oldı bir niçemüz Mecnûn oldı Bir niçemüz Ferhâd oldı ışkdan haber tuyanumuz 6 Meydân umuz meydân oldı canlarumuz hayrân oldı- Her dem arşa seyrân oldi hazret oldı revânumuz Düşmiş-idük Hak kaldurdı birliğin bize bildürdi İçümüze ışk toldurdı dürüst oldı imânumuz Sorar-ısan ışk kandadur kanda istersen andadur Hem gönülde hem candadur hiç kalmadı gümânumuz Yûnus ışkun vasfın söyler gerdeklere haber eyler Mahrumlarun canı göyniir eşker oldı plnhânumuz Işk erine dünyada ne harir ü ne palas Zîrâ kim gönü anun klbr-ile dutmadı pas İş amel ile biter lâyık olursa yiter Gerekse üryan yüri gerek ise gey atlas 3 Diler-isen iresin ferâgat menziline Var kanâat ctânnda nefsi boğazından as Nefs-i cüz'î varlığın akl-ı külle ulaşdur Varlığun yoğa degşür kalmasun sende heves Bu kamu tâatlarun başı miskinlik imiş Gel imdi miskin Yûnus tama 'un yayını yas Bilenlere sormak gerek bu tendeki cân neyimiş Cân hod Hakkun kudretidür tamardağı kan neyimiş Fikir yumış oğlanıdur endîşe kaygu kanıdur Bu âh u vâh ışk tonıdur tahta oturan han neyimiş 3 Şükür anun birliğine yoğ-ıken uş var eyledi Çünki asıldan biz yoğuz mülk ü hânumân neyimiş Çalab viribidi bizi var dünyayı görün diyü Bu dünya hod bâki değül mülke Süleymân neyimiş Sorun Taptuklu Yûnus’a bu dünyadan ne anladı Bu dünyamın karân yok sen neyimiş ben neyimiş Cânum erenler yolı İnceden Inceylmiş » Süleyman'a yol kesen şol bir karın ca-y-ımış Gönlüm eydür varaym sana girü geleyin Gönlüm uyduğı bana dostı bulımca-y-ımış , 5 Götürmedi kimsene kimsenenün gücinİ Güç götürürin diyen eli irince-y-imiş Âşıkun gözi yaşı dün ü gün turmaz akar Âşık kan ağladuğı ma'şûk sonnca-y-ımış Eydürler-idi bana âşık âvâre olur Geldi başuma gördüm ol söz yirince-y-imiş 6 Dört kitâbun ma'nîsin okıdum tahsil itdüm Işka gelicek gördüm bir uzun hece-y-lmiş Ben dervişem diyenler harâmı yimeyenler Harâmun yinmedüği ele girince-y-imiş Eydürler fülân öldi mülkiyle malı kaldı Ol malım irkildüği ıssı Ölince-y-imiş 9 İki kişi söyleşür Yûnus 'ı görsem diyü Biri eydür ben gördüm bir âşık koca-y-ımış Hakkı bulmak İsteyenler eylesun nefsini derviş Çalap bize mürşid viraıiş derviş olu-bilsem derviş Nefis yolından geçmezin ışk şarâbını içmezin Gönülüm kara açmazın derviş olu-bilsem derviş 3 Hakka yakın olam mı ki rahmetine talam mı kİ İremedin Ölem mi ki derviş olu-bilsem derviş Bir acâib sevda düşdi gönlüm karâr kılmaz benüm Bildüm işüm cümle hatâ derviş olu-bilsem derviş Dosta bilişene irsem dostun yolma yüıisem Âr-ıla nâmusı koşam derviş olu-bilsem derviş 6 Bir gün işüm temâm ola hep itdüğüm gümân ola Meğer Hak'dan emân ola derviş olu-bilsem derviş Eğer virürlerse emân kulhğum olmadı temâm İy bî-çâre Yûnus hemân derviş olu-bilsem derviş Ol ben sevdüğüm nigâr nidem ol benden fârig • Ne virüp hoş görünem iki cihândan fârig Kimden kime varayın ahvâlüm söylemeğe Sözüm kime diyeyin sözden lisândan fârig 3 Cihânda kim giriser bu işün araşma Ya kim hükm-idebile sultân u hândan fârig Gerekse zâhid olam bin yıl İbâdet kılam Gerekse kâfir olam küfr ü îmândan fârig Gerekse ehl-i millet farizasın bekleyem Gerekse şöhret kovam şöhret ü dinden fârig 6 Gerekse illiyyinde yüz bin kez minber uram Gerekse şirk besleyem sıdk u gümândan fârig Nice ticâret ile kesb gösterem ben ana Şöyle tüvangerdür ol assı ziyandan fârig Nicesi külli ğ ile sevilibilem ana Hâs u ânı anı sever ol hep sevenden fârig 9 Anun gibi ma'şûka kim gönül vlrdi-y-ise

Tertibden geçmek gerek ol andan bundan fârig Yunus sen sever-isen hakikat ma'şûkayı Dervişlik ile gel ol kevn ü mekândan fârig Şükür Hakk'a kim ışk bize eyitdi dost yüzine bak Açdum ben de gönlüm gözin sultânumı gördüm mutlak Çünki gördüm ben Hakk’umı Hakk ile oldum ben biliş Her kancanı bakdum-ısa hep görünendür cümle Hak 3 Açuk duvacuk kapusı dostları içün ol Hakk’un Dostı olmak diler-isen dostlardan okı bir sebak Hicâbdasm bugün seni göstermezler belli sana Hicâb didüğümi anla dünyelikdür gözden bırak Sen seni bilemeyince eren nazar kılmayınca Senlik benjiik ara yirden gidermezsen oldı d uzak 6 Yidi deniz ü dört ırmak seni mismil eylemeye Çünki işün o Hakk-ıla olmadı-ysa kaldun ırak Evlİyâdur Hak kapusı Yûnus-durur kapucısı Işk-ıla geldi bu yola ışkı idindi hem turak İy çok kitablar okıyan sen kim tutarsın bana dak Sırn ayân ister isen gel ışkdan okı bir sebak Sen okıdun ilmün yüzin ilme amel gerek güzin Aç gönülden batm gözin âşık ma’şûk hâline bak 3 Bakgıl âşık ne işdedür ma’şûk da ol cünblşdedür İkisi bir sağışdadur iki sanup bakma ırak İkiükden geçemedün hâli hâlden seçemedim Dostdan yana uçamadım falcılık oldı sana fak Cübbe vü hırka taht u tâc virse gerekdür ışka bac Dört yüz mürid ü elli hâc terkeyledi Abdürrezzak 6 Anun gibi din ulusı haç öpdi çaldı nakusı Sen dahi var bütün! sı gel bu vücûdun oda yak Ger sen sana geldün-ise sûret terkin urdun-ısa Sıfat nedür bildün-ise ne kim der isen bana hak Bilmeyesin bed-nâm u nâm bir ola sana hâs u âm Bildün-ise ilmi tamâm gel imdi okı bir varak 9 Âşık ma’şûk birdür bile ışkdan gelür bu söz dile Bîçâre Yûnus ne bile ne kara okıdı ne ak Kerem it bir beri bak nikabı yüzden bırak Ayun on dördi misin balk urur yüzde yanak ' Şq 1 ağzundan keleci yüz bin şükrâne-y-ile Destûr gelsün taşraya söylesün dil ü dudak 3 Otuz iki mirvân mercana dizmiş gibi Kıymeti dürden olmış yaraşur incüden ak Sıfattın anlığı bulgur u nohud gibi İki kaşım ay alnun genc-aya virür sabak Gören pervâne-leyin nice oda düşmesün Gözlerinim bakışı cân alur iki çırak 6 Işkun zemzemesinden âşık boynı zencirlü Âzâdlık istemezler şöyle kaldılar dutsak Kangı bir nesneni ki dil nice şerh eylesün İlâhî sen beklegil yavuz gözlerden ırak Boynun yuvuk boynından hiç fark eylemezin Gümâna viren beni küpeli iki kulak 9 Yûnus Hak tecellîsin senün yüzünde gördi Çâre yok ayrılmağa çün sende göründi Hak İşİdün iy yarenler kıymetlü nesnedür ışk Değmelere bitinmez hürmetlü nesnedür ışk Hem cefâdur hem safâ Hamza’yı atdı Kaf'a Işk iledür Mustafâ devletlü nesnedür ışk 3 Tağa düşer kül eyler gönüllere yol eyler Sultanları kul eyler hikmetlü nesnedür ışk Kime kim ışk urdı ok gussa-y-ıla kaygu yok Feryâd-ıla âhı çok firkatlü nesnedür ışk Denizleri kayna dur mevce gelür oynadur Kayaları söyledür kuvvetlü nesnedür ışk 6 Âkilleri şaşurur deryâlara düşürür Nice ciğer bişirür key odlu nesnedür ışk Miskin Yûnus neylesün derdin kime söylesün Varsun dostı toylasun lezzetlü nesnedür ışk Ma'nî evine talduk vücûdı seyran kılduk İki cihan seyrini cümle vücudda bulduk Bu çlzginen gökleri taht-es-serâ yirleri Yitmiş bin hicâblan cümle vücudda bulduk 3 Yldi ylr yldi göki tağlan denizleri Uçmağ-ıla tamuyı cümle vücudda bulduk Gice İle gündüz! gökde yldi ılduzı Levhde yazılu sözi cümle vücudda bulduk Mûsî ağduğı Tûr'ı Kuds'de Beyt-ül-ma'mun İsrafil urduğ sûn cümle vücudda bulduk 6 Tevrat He Incil'i Furkan ile Zebûr'ı Bunlardağı beyânı cümle vücudda bulduk Yûnus'uıl sözleri hak cümlemüz didük saddak Kanda istersen anda Hak cümle vücudda bulduk Muhammed'e bir gice Çalab'dan indi Burak Cebrâ'il eydür hocam mi’râca kıgırdı Hak Aç kendüne cinânun Behişt ü dîdâr senün Seni okur Sübhânun ne yatursın kıl yarak

Tertibden geçmek gerek ol andan bundan fârig Yunus sen sever-isen hakikat ma'şûkayı Dervişlik ile gel ol kevn ü mekândan fârig Şükür Hakk'a kim ışk bize eyitdi dost yüzine bak Açdum ben de gönlüm gözin sultânumı gördüm mutlak Çünki gördüm ben Hakk’umı Hakk ile oldum ben biliş Her kancanı bakdum-ısa hep görünendür cümle Hak 3 Açuk duvacuk kapusı dostları içün ol Hakk’un Dostı olmak diler-isen dostlardan okı bir sebak Hicâbdasm bugün seni göstermezler belli sana Hicâb didüğümi anla dünyelikdür gözden bırak Sen seni bilemeyince eren nazar kılmayınca Senlik benjiik ara yirden gidermezsen oldı d uzak 6 Yidi deniz ü dört ırmak seni mismil eylemeye Çünki işün o Hakk-ıla olmadı-ysa kaldun ırak Evlİyâdur Hak kapusı Yûnus-durur kapucısı Işk-ıla geldi bu yola ışkı idindi hem turak İy çok kitablar okıyan sen kim tutarsın bana dak Sırn ayân ister isen gel ışkdan okı bir sebak Sen okıdun ilmün yüzin ilme amel gerek güzin Aç gönülden batm gözin âşık ma’şûk hâline bak 3 Bakgıl âşık ne işdedür ma’şûk da ol cünblşdedür İkisi bir sağışdadur iki sanup bakma ırak İkiükden geçemedün hâli hâlden seçemedim Dostdan yana uçamadım falcılık oldı sana fak Cübbe vü hırka taht u tâc virse gerekdür ışka bac Dört yüz mürid ü elli hâc terkeyledi Abdürrezzak 6 Anun gibi din ulusı haç öpdi çaldı nakusı Sen dahi var bütün! sı gel bu vücûdun oda yak Ger sen sana geldün-ise sûret terkin urdun-ısa Sıfat nedür bildün-ise ne kim der isen bana hak Bilmeyesin bed-nâm u nâm bir ola sana hâs u âm Bildün-ise ilmi tamâm gel imdi okı bir varak 9 Âşık ma’şûk birdür bile ışkdan gelür bu söz dile Bîçâre Yûnus ne bile ne kara okıdı ne ak Kerem it bir beri bak nikabı yüzden bırak Ayun on dördi misin balk urur yüzde yanak ' Şq 1 ağzundan keleci yüz bin şükrâne-y-ile Destûr gelsün taşraya söylesün dil ü dudak 3 Otuz iki mirvân mercana dizmiş gibi Kıymeti dürden olmış yaraşur incüden ak Sıfattın anlığı bulgur u nohud gibi İki kaşım ay alnun genc-aya virür sabak Gören pervâne-leyin nice oda düşmesün Gözlerinim bakışı cân alur iki çırak 6 Işkun zemzemesinden âşık boynı zencirlü Âzâdlık istemezler şöyle kaldılar dutsak Kangı bir nesneni ki dil nice şerh eylesün İlâhî sen beklegil yavuz gözlerden ırak Boynun yuvuk boynından hiç fark eylemezin Gümâna viren beni küpeli iki kulak 9 Yûnus Hak tecellîsin senün yüzünde gördi Çâre yok ayrılmağa çün sende göründi Hak İşİdün iy yarenler kıymetlü nesnedür ışk Değmelere bitinmez hürmetlü nesnedür ışk Hem cefâdur hem safâ Hamza’yı atdı Kaf'a Işk iledür Mustafâ devletlü nesnedür ışk 3 Tağa düşer kül eyler gönüllere yol eyler Sultanları kul eyler hikmetlü nesnedür ışk Kime kim ışk urdı ok gussa-y-ıla kaygu yok Feryâd-ıla âhı çok firkatlü nesnedür ışk Denizleri kayna dur mevce gelür oynadur Kayaları söyledür kuvvetlü nesnedür ışk 6 Âkilleri şaşurur deryâlara düşürür Nice ciğer bişirür key odlu nesnedür ışk Miskin Yûnus neylesün derdin kime söylesün Varsun dostı toylasun lezzetlü nesnedür ışk Ma'nî evine talduk vücûdı seyran kılduk İki cihan seyrini cümle vücudda bulduk Bu çlzginen gökleri taht-es-serâ yirleri Yitmiş bin hicâblan cümle vücudda bulduk 3 Yldi ylr yldi göki tağlan denizleri Uçmağ-ıla tamuyı cümle vücudda bulduk Gice İle gündüz! gökde yldi ılduzı Levhde yazılu sözi cümle vücudda bulduk Mûsî ağduğı Tûr'ı Kuds'de Beyt-ül-ma'mun İsrafil urduğ sûn cümle vücudda bulduk 6 Tevrat He Incil'i Furkan ile Zebûr'ı Bunlardağı beyânı cümle vücudda bulduk Yûnus'uıl sözleri hak cümlemüz didük saddak Kanda istersen anda Hak cümle vücudda bulduk Muhammed'e bir gice Çalab'dan indi Burak Cebrâ'il eydür hocam mi’râca kıgırdı Hak Aç kendüne cinânun Behişt ü dîdâr senün Seni okur Sübhânun ne yatursın kıl yarak

3 Urdı Mirâc kasdına yüridi abdestlne Secde kıldı dostma dimedi yakın ırak Git eti yik Hazret! getürdi Burak atı Nûrdan idi hil'ati gözi gevher yüz! ak Kadem bir taşa basdı taş kopdı bile vardı Kâf yâ mübarek didi şöyle kaldı mu'allak 6 Taş eydür gelesini bir kadem basasım Resul eydür gelürem buyurur-ısa ol Hak Göklere haber oldı yir gök şâdılık toldı Eydürler Ahmed geldi bezendi sekiz uçmak Gör Muhammed neyledi gökleri seyr eyledi Ümmetini toyladı arşa hemin vancak 9 Çün geçdi felekleri ün geldi kim gel beri Kaldurdum perdeleri heman cemâlüme bak Didârum sana ayan gösterem bellü beyan İn Burak’dan ol yayan arşuma bas bir ayak Ferişteler geldiler Burak'dan indürdiler Na’lİni döndürdiler ol dem yüridi yayak ' 12 Üveys yirinden turdı arşda na’lin dondürdi ' Muhammed anı gördi visâle döndi firak Çün dost dosta kavuşdı yüz. bin kelâm danışdı Ümmeti-yçün çalışdı oldur resûl-i mutlak Mi’râc’dan döndi yine girü geldi evine Geldi gördi henüz kim döşeciği ısıcak 15 Niçe bin yıllık yola bir demde vara gele Yûnus eydür kim ola Muhammed 'dür o mutlak Ümmete ümmet diyen ümmet kaydını yiyen Eğer ümmeti isen di İslâm dîni’ne hak Niderüz dirlik suyın biz can yağmaya virdük Gevheri sarraflara ma’den yağmaya virdük Benem ol bâzirgân kim hiç assı gözetmedüm Çünki assıdan da geçdük ziyan yağmâya virdük 3 Bu yolun ârifleri geçürmezler mata’ı Şöyle uryân gideniz cihân yağmâya virdük Küfrile imân dahi hicâbımış bu yolda Safâlaşduk küfr ile îmân yağmâya virdük Sen ü ben olıcağız iş ikilikde kalur Çıkduk iklik evinden sen ben yağmâya virdük 6 Yüzbin yıllık ömr İle henüz kuşlık olmadın Geçdük bitmez sağmçdan yeksan yağmâya virdük Pâyanlu devr-i zamân nice-eğlesîm Yunus’ı Pâyansuz devre irdük devrân yağmâya virdük Ger uluya irdün-İse sûret nakşı nendür senün Ma’nîye yol buldun-ısa işbu dünyâ nendür senün Sen dünyenün terkin urgıl gelüp ışk odma girgil İlerki menzile irgil girü kalmak nendür senün 3 Bu vücûdun sermâyesi od u su vü toprak u yil Her biri aslına gider gâfil olmak nendür senün Büt-hâne vü şarab-hâne mescid oldı gerçek câna Bir pulun varmaz ziyâna yalancılık nendür senün Çünki ahrete kavisin ko bıı yalancı da'vîsin Mal ü hazine sevisi âşık-ısan nendür senün 6 Benümdür diyü dirersin Hak’dan da'vî mi idersin Pâdişeh suçuna bakmaz güm-râh olmak nendür senün Dün ü gün kaygular yirsin n’idiyeyin yoksulm dirsin Ol cömerddür nzkun virür kaygu yimek nendür senün Yigil yidürgil bîçâre kesilürse Tann vlre Bir gün tenün yire gire girü kalan nendür senUn 9 Yûnus ol ışk badyasından sen igen esrük olmışsm Bîhad iken irdün Hakk'a ayuk olmak nendür senün Müsülmânam diyen kişi şartı nedür bilse gerek Tanrımın. buyruğın tutup beş vakt namaz kılsa gerek Tanla turup başun kaldur etlerüni suya daldur Nefsün düşmandurur öldür nefs hemîşe Ölse gerek 3 Öyle namâzın kılasın her ne dilersen bulasın Tamudan azâd olasın kullar azâd olsa gerek Ol ikindiyi kılanlar arı dirlik dirilenler Olardur Hakk’a irenler her dem anlar irse gerek Ahşam-durur üç farida tağca günâhun eride Eyü amellerim sinde şem u çırak olsa gerek 6 Her kim bu sözden almadı beş vakt namâzı kılmadı Bilün müsülmân olmadı ol tamuya girse gerek Görmez misin Mustafâ’yı nice bekledi vefâyı Ümmet içün ol safâyı ümmet ana irse gerek Bekler-isen din gayretin virmegil nefse murâdın Yûnus Nebi salavâtm ışk-ıla degürse gerek Ne keleci viribirsem dilüm seni söyleyecek Kanda yürürsem yüriirem senden yana kaçar dilek Hakdur seni sevmezlere cânsuz sûretdür dir isem Anun-içun cânlulara senün gibi ma’şûk gerek 3 Sevildim cümle âleme henüz nlkab içindesin Bir dem perdesüz yürisen iki cihan olur helak Div ü peri ins ü melek sever seni her mahlûkat Hayrân olup ileyünde durmuş-durur hûr ü melek

3 Urdı Mirâc kasdına yüridi abdestlne Secde kıldı dostma dimedi yakın ırak Git eti yik Hazret! getürdi Burak atı Nûrdan idi hil'ati gözi gevher yüz! ak Kadem bir taşa basdı taş kopdı bile vardı Kâf yâ mübarek didi şöyle kaldı mu'allak 6 Taş eydür gelesini bir kadem basasım Resul eydür gelürem buyurur-ısa ol Hak Göklere haber oldı yir gök şâdılık toldı Eydürler Ahmed geldi bezendi sekiz uçmak Gör Muhammed neyledi gökleri seyr eyledi Ümmetini toyladı arşa hemin vancak 9 Çün geçdi felekleri ün geldi kim gel beri Kaldurdum perdeleri heman cemâlüme bak Didârum sana ayan gösterem bellü beyan İn Burak’dan ol yayan arşuma bas bir ayak Ferişteler geldiler Burak'dan indürdiler Na’lİni döndürdiler ol dem yüridi yayak ' 12 Üveys yirinden turdı arşda na’lin dondürdi ' Muhammed anı gördi visâle döndi firak Çün dost dosta kavuşdı yüz. bin kelâm danışdı Ümmeti-yçün çalışdı oldur resûl-i mutlak Mi’râc’dan döndi yine girü geldi evine Geldi gördi henüz kim döşeciği ısıcak 15 Niçe bin yıllık yola bir demde vara gele Yûnus eydür kim ola Muhammed 'dür o mutlak Ümmete ümmet diyen ümmet kaydını yiyen Eğer ümmeti isen di İslâm dîni’ne hak Niderüz dirlik suyın biz can yağmaya virdük Gevheri sarraflara ma’den yağmaya virdük Benem ol bâzirgân kim hiç assı gözetmedüm Çünki assıdan da geçdük ziyan yağmâya virdük 3 Bu yolun ârifleri geçürmezler mata’ı Şöyle uryân gideniz cihân yağmâya virdük Küfrile imân dahi hicâbımış bu yolda Safâlaşduk küfr ile îmân yağmâya virdük Sen ü ben olıcağız iş ikilikde kalur Çıkduk iklik evinden sen ben yağmâya virdük 6 Yüzbin yıllık ömr İle henüz kuşlık olmadın Geçdük bitmez sağmçdan yeksan yağmâya virdük Pâyanlu devr-i zamân nice-eğlesîm Yunus’ı Pâyansuz devre irdük devrân yağmâya virdük Ger uluya irdün-İse sûret nakşı nendür senün Ma’nîye yol buldun-ısa işbu dünyâ nendür senün Sen dünyenün terkin urgıl gelüp ışk odma girgil İlerki menzile irgil girü kalmak nendür senün 3 Bu vücûdun sermâyesi od u su vü toprak u yil Her biri aslına gider gâfil olmak nendür senün Büt-hâne vü şarab-hâne mescid oldı gerçek câna Bir pulun varmaz ziyâna yalancılık nendür senün Çünki ahrete kavisin ko bıı yalancı da'vîsin Mal ü hazine sevisi âşık-ısan nendür senün 6 Benümdür diyü dirersin Hak’dan da'vî mi idersin Pâdişeh suçuna bakmaz güm-râh olmak nendür senün Dün ü gün kaygular yirsin n’idiyeyin yoksulm dirsin Ol cömerddür nzkun virür kaygu yimek nendür senün Yigil yidürgil bîçâre kesilürse Tann vlre Bir gün tenün yire gire girü kalan nendür senUn 9 Yûnus ol ışk badyasından sen igen esrük olmışsm Bîhad iken irdün Hakk'a ayuk olmak nendür senün Müsülmânam diyen kişi şartı nedür bilse gerek Tanrımın. buyruğın tutup beş vakt namaz kılsa gerek Tanla turup başun kaldur etlerüni suya daldur Nefsün düşmandurur öldür nefs hemîşe Ölse gerek 3 Öyle namâzın kılasın her ne dilersen bulasın Tamudan azâd olasın kullar azâd olsa gerek Ol ikindiyi kılanlar arı dirlik dirilenler Olardur Hakk’a irenler her dem anlar irse gerek Ahşam-durur üç farida tağca günâhun eride Eyü amellerim sinde şem u çırak olsa gerek 6 Her kim bu sözden almadı beş vakt namâzı kılmadı Bilün müsülmân olmadı ol tamuya girse gerek Görmez misin Mustafâ’yı nice bekledi vefâyı Ümmet içün ol safâyı ümmet ana irse gerek Bekler-isen din gayretin virmegil nefse murâdın Yûnus Nebi salavâtm ışk-ıla degürse gerek Ne keleci viribirsem dilüm seni söyleyecek Kanda yürürsem yüriirem senden yana kaçar dilek Hakdur seni sevmezlere cânsuz sûretdür dir isem Anun-içun cânlulara senün gibi ma’şûk gerek 3 Sevildim cümle âleme henüz nlkab içindesin Bir dem perdesüz yürisen iki cihan olur helak Div ü peri ins ü melek sever seni her mahlûkat Hayrân olup ileyünde durmuş-durur hûr ü melek

Nûşdur senün elün ile zehr-i katil içer-isem Bilmezin ne ma'nîsi var ol olur canuma tiryek 6 Şehd ü şekker ger yir-isem sensüz ağudur cânuma Çün cânumun sensin dâdı kanda bulam senden yigrek Yüz bin eğer cevr ü cefâ uğrar-ısa sûretüme Hiç eksilmez şâdılığum cümlesin yur seni sevmek Ne var eğer Yûnus dağı ışk içinde zerre-y-ise Işk adıyla kaim-durur yir ile gök çarh-ı felek Kim dervişlik ister-ise diyem ana n’itmek gerek Şerbeti elinden koyup ağuyı nûş itmek gerek Gelmek gerek terbiyete cümle bildüklerin koya Mürebbisi ne dir-ise bes ol anı dutmak gerek 3 Tuta sabr u kanâati tahammül eyleye katı Terk eyleye sûretüni bildüğin unutmak gerek Dünyadan gönlini çeke eli-y-ile arpa eke Unma yan kül kata güneşde kurutmak gerek Diyem ana nice ide nefsi dileğin bu yolda Kaçan kim iftar eyleye üç günde bir itmek gerek 6 Böyledür derviş dirliği koya cümle, ayyarlığı Andan bulısar erlüği kahırlar çok yutmak gerek Bakma dünya sevüsine aldanma halk gövüsine Dönüp dîdâr arzusına ol Hakk’a yüz tutmak gerek Yûnus imdi nedür dirsin ya klınün kaydını yirsin Bir kişi bu sözi disiin ana gücİ yitmek gerek • Bu dünyaya gelen kişi âhır yine gitse gerek Müsafirdür vatanına bir gün sefer itse gerek Va’de kılduk ol dost-ıla biz bu cihâna* gelmedin Pes ne kadar eğlenevüz ol va'demüz yitse gerek Biz de varavuz ol ile kaçan ki va’demüz gele Kişi varacağı yire gönlini berkitse gerek Gönül nice berkitmeye dost iline giden yola Âşik kişiler canını bu yola hare itse gerek Can neye ulaşur-ısa akıl da ana hare olur Gönül neyi sever ise dil anı şerh itse gerek Aceb midür âşık kişi ma'şûkını zlkr iderse Işk başından aşıcağız gönlini zâr itse gerek Yûnus imdi sever-isen andan haber virgil bize Âşıkun oldur nişânı ma’şûkın eyitse gerek Bu dünyâya gelen kişi âhir yine gitse gerek Eğer eyü eğer yavuz alup bile gitse gerek Kimse bilmez ölüm nice turmaz alur irte gice Yiğit oğlan kan koca boynm eğüp yatsa gerek Kanı velîler nebiler geldi geçdi cümle bular Ağız açup kara yirler birin birin yutsa gerek Kazanduğun bol gümüşler cânuna cezâ vinmişler Yann anda her birisi akreb olup soksa gerek Giivenmegil kardaşuna yanunda sevdük konşuna Ecel gelicek başuna hısım kardaş nitse gerek 6 An iy Yûnus Rahmânum dosta ulaşdur cânunı Ne beslersin bu tenlini ecel okı yitse gerek Ma'nl eri bu yolda melûl olası değül Ma'nî tuyan gönüller hergiz ölesi değül Ten fânîdür cân ölmez gidenler girü gelmez Ölür ise ten ölür cânlar ölesi değül 3 Gevher seven gönüller yüz bin yol ider ise Hak’dan nasib olmasa nasîb olası değül Sakmgıl yârun gönün sırçadur sımayasın Sırça sınduktan girü bütün olası değül Çeşmelerde bardağun toldurmadm kor-ısan Bin yıl anda turursa kendü t olası değül 6 Şol Hızır'la şol İlyâs âb-ı hayât içdiler Bu birkaç gün içinde bunlar ölesi değül Yaratdı Hak dünyayı Muhammed dostlığına Dünyaya gelen gider bâki kalası değül Yûnus gözün görürken yarağun eyle bugün Gelmedi anda varan girü gelesi değül Yavlak aceb geldi bana, dünyâ içinde işbu hal Glce konuk olan kişi gine sabah göçer fi’l-hâl Eğer girçek konuğ-ısan aç gözün uyanuğ-ısan Sen bu söze tanuğ-ısan girü kalur mülk ile mâl 3 Malum biregüler yir sen anda hisâbuu vir Senün-durur bir adım yir gör ki nice unlur kal » ■ Gözün görürken yi yidür yokdur diyü itme özür Bu dünyada hâsıl nedür yi iç bazar eyle vir al Ben diyeyin sözün hakkm İşit unutma key sakın Uş kıyamet geldi yakın gönlünden geçmesün hayâl 6 Andan İsrâfil sûr ura ölenler yirinden tura Geçe devrân-ı rûzigâr eyle yazmış Celle Celâl Sultân u kullar bir ola anda katı hâller ola Dahi ayruksı sırr ola kurtulışun anda muhâl

Nûşdur senün elün ile zehr-i katil içer-isem Bilmezin ne ma'nîsi var ol olur canuma tiryek 6 Şehd ü şekker ger yir-isem sensüz ağudur cânuma Çün cânumun sensin dâdı kanda bulam senden yigrek Yüz bin eğer cevr ü cefâ uğrar-ısa sûretüme Hiç eksilmez şâdılığum cümlesin yur seni sevmek Ne var eğer Yûnus dağı ışk içinde zerre-y-ise Işk adıyla kaim-durur yir ile gök çarh-ı felek Kim dervişlik ister-ise diyem ana n’itmek gerek Şerbeti elinden koyup ağuyı nûş itmek gerek Gelmek gerek terbiyete cümle bildüklerin koya Mürebbisi ne dir-ise bes ol anı dutmak gerek 3 Tuta sabr u kanâati tahammül eyleye katı Terk eyleye sûretüni bildüğin unutmak gerek Dünyadan gönlini çeke eli-y-ile arpa eke Unma yan kül kata güneşde kurutmak gerek Diyem ana nice ide nefsi dileğin bu yolda Kaçan kim iftar eyleye üç günde bir itmek gerek 6 Böyledür derviş dirliği koya cümle, ayyarlığı Andan bulısar erlüği kahırlar çok yutmak gerek Bakma dünya sevüsine aldanma halk gövüsine Dönüp dîdâr arzusına ol Hakk’a yüz tutmak gerek Yûnus imdi nedür dirsin ya klınün kaydını yirsin Bir kişi bu sözi disiin ana gücİ yitmek gerek • Bu dünyaya gelen kişi âhır yine gitse gerek Müsafirdür vatanına bir gün sefer itse gerek Va’de kılduk ol dost-ıla biz bu cihâna* gelmedin Pes ne kadar eğlenevüz ol va'demüz yitse gerek Biz de varavuz ol ile kaçan ki va’demüz gele Kişi varacağı yire gönlini berkitse gerek Gönül nice berkitmeye dost iline giden yola Âşik kişiler canını bu yola hare itse gerek Can neye ulaşur-ısa akıl da ana hare olur Gönül neyi sever ise dil anı şerh itse gerek Aceb midür âşık kişi ma'şûkını zlkr iderse Işk başından aşıcağız gönlini zâr itse gerek Yûnus imdi sever-isen andan haber virgil bize Âşıkun oldur nişânı ma’şûkın eyitse gerek Bu dünyâya gelen kişi âhir yine gitse gerek Eğer eyü eğer yavuz alup bile gitse gerek Kimse bilmez ölüm nice turmaz alur irte gice Yiğit oğlan kan koca boynm eğüp yatsa gerek Kanı velîler nebiler geldi geçdi cümle bular Ağız açup kara yirler birin birin yutsa gerek Kazanduğun bol gümüşler cânuna cezâ vinmişler Yann anda her birisi akreb olup soksa gerek Giivenmegil kardaşuna yanunda sevdük konşuna Ecel gelicek başuna hısım kardaş nitse gerek 6 An iy Yûnus Rahmânum dosta ulaşdur cânunı Ne beslersin bu tenlini ecel okı yitse gerek Ma'nl eri bu yolda melûl olası değül Ma'nî tuyan gönüller hergiz ölesi değül Ten fânîdür cân ölmez gidenler girü gelmez Ölür ise ten ölür cânlar ölesi değül 3 Gevher seven gönüller yüz bin yol ider ise Hak’dan nasib olmasa nasîb olası değül Sakmgıl yârun gönün sırçadur sımayasın Sırça sınduktan girü bütün olası değül Çeşmelerde bardağun toldurmadm kor-ısan Bin yıl anda turursa kendü t olası değül 6 Şol Hızır'la şol İlyâs âb-ı hayât içdiler Bu birkaç gün içinde bunlar ölesi değül Yaratdı Hak dünyayı Muhammed dostlığına Dünyaya gelen gider bâki kalası değül Yûnus gözün görürken yarağun eyle bugün Gelmedi anda varan girü gelesi değül Yavlak aceb geldi bana, dünyâ içinde işbu hal Glce konuk olan kişi gine sabah göçer fi’l-hâl Eğer girçek konuğ-ısan aç gözün uyanuğ-ısan Sen bu söze tanuğ-ısan girü kalur mülk ile mâl 3 Malum biregüler yir sen anda hisâbuu vir Senün-durur bir adım yir gör ki nice unlur kal » ■ Gözün görürken yi yidür yokdur diyü itme özür Bu dünyada hâsıl nedür yi iç bazar eyle vir al Ben diyeyin sözün hakkm İşit unutma key sakın Uş kıyamet geldi yakın gönlünden geçmesün hayâl 6 Andan İsrâfil sûr ura ölenler yirinden tura Geçe devrân-ı rûzigâr eyle yazmış Celle Celâl Sultân u kullar bir ola anda katı hâller ola Dahi ayruksı sırr ola kurtulışun anda muhâl

Bunda korkmaz-ısan Yûnus anda korkudurlar seni Eğer dirliğün hakk-ısa sırâtı geçesin sehel Ata belinden bir zaman anasına düşdi gönül Hak’dan bize destûr oldı hazîneye düşd! gönül Anda beni cân eyledi et ü sünük kan eyledi Dört on güni diyiceğez degritmeğe düşdi gönül 3 Yürür-idüm anda pinhân Hak buyruğı virmez aman Vatanumdan ayırdılar bu dünyâya düşdi gönül Beni beşiğe urdılar elüm ayağûm sardılar Öndin acısm vir diler tuz içine düşdi gönül Günde iki kez çözerler başma akça dizerler Ağzunıa emcek virdiler nefs kabzına düşdi gönül 6 Bu nesneyi terk eyledüm yürimeğe azm eyledüni On iki sünüğin yazarlar elden ele düşdi gönül Oğlan iken sultân kopar kim elin kim yüzin öper Akıl bana yoldaş oldı sultanlığa düşdi gönül Bu çağ-ıla sakal biter görenim gülregi dutar Güzeller katmda biter sev-sevüye düşdi gönül 9 Hayırdan şerri çok sever işlemeğe becid iver Nefsinün dileğin kovar nefs evine düşdi gönül Kırk yaşmda sûret döner kara sakala ak iner Bakup şeybetin göricek yoldurmağa düşdi gönül Yola gider başaramaz yiğitliğe eli varmaz Bu nesneleri koyuban yuvanmağa düşdi gönül 12 Oğul ey dür bunadı-ölmez kız eydür yirinden turmaz Hiç kendü hâlinden bilmez hâlden hâle düşdi gönül Öliceğez şükr ideler sinden yana İledeler Allah adın zikr ideler çok şüküre düşdi gönül Su getüreler yumağa kefen saralar komağa Ağaç ata bindüreler teneşire düşdi gönül 15 Eğer var-ısa amelün gin olısar sinün senün Eğer yoğ-ısa amelün oddan şarâb içdi gönül Yûnus anlayu var hâlün şuna uğrayısar yolun Bunda elün irer iken hayr işlere düşdi gönül Işksuzlara virme öğüt öğüdünden alur degül Işksuz kişi hayvân olur hayvan öğüt bilür degül Eksük olman ehillerden kaça görün câhillerden Tann bızâr bahillerden bahil dıdâr görür degül 3 Boz yapalak devlengice emek yime irte gice Anun eşi gözsepekdür salup ördek alur degül Şah balaban şahin toğan zîhî ögmiş anı öğen Toğan za’if olur-ısa toğanlıkdan kalur degül Kara taşa su koyarsan elli yıl ısladur-ısan Heman taş gine bayağı hünerlü taş olur degül 6 Ol iki cihan güneşi zahir dünyâsın degşürdi Câhil anı öldi sanur ol hod ölmez ölür degül Yûnus olma câhillerden ırak olma ehillerden Câhil ne var mü’min ise câhlllıkdan kalur degül Eyâ gönül açgıl gözün fikrin yavlak uzatmagıl Bakgıl kendü dirüğüne kimse aybın gözetmegil Şöyle dirilgil halk-ıla öliceğiz söyleşeler Bâkı dirlik budur canum yavuz ad-ıla gitmegU 3 Diler-isen bu dünyayı âhirete degşüresin Dün ü gün kılgıl tâatı ayağ uzatup yatmagıl Gördün kİ bir derviş gelür yüz ur anun kademine Senden şey 'u 11 ah idicek kaşun karağun çatmagıl Söyledüğün keleciyi işitdüğün gibi söyle Kendüzünden zîreklenüp bir kaç söz dahi katmagıl 6 Dünya çerb ü şîrin-durur âdem gerekdür yiyesi Kem nesneye tama' idüp kösüp kömürüp yutmagıl Nefse uyup biş barmağun bir kezden İltme ağzuna Kes birisin vir miskine gerek ola unutmagıl Yûnus kim öldürür seni viren alur yine canı Yann göresin sen am er nazarından gitmegil Bir nazarda kalmayalum gel dosta gidelüm gönül Hasret ile ölmeyelüm gel dosta gidelüm gönül Gel gidelüm can turmadın sûret terkini urmadm Araya düşman girmedin gel dosta gidelüm gönül 3 Gel gidelüm kalma ırak dost içün kılalum yarak Şeyhün katmdadur durak gel dosta gidelüm gönül Terk idelüm i! ü şan dost içün kılalum zân Ele getürelüm yân gel dosta gidelüm gönül Bü dünyâya kalmayalum fânidür aldanmayalum Bir iken aynlmayalum gel dosta gidelüm gönül 6 Biz bu cihandan göçelüm ol dost iline uçalum Arzu hevâdan geçelüm gel dosta gidelüm gönül Kulağuz olgıl sen bana gönilelüm dostdan yana Bakmayalum önden sona gel dosta gidelüm gönül Bu dünya olmaz pâyidâr aç gözün! canun uyar Olgıl bana yoldaş u yâr gel dosta gidelüm gönül 9 Ölüm haberi gelmedin ecel yakamuz almadın Azrail hamle kılmadın gel dosta gidelüm gönül

Bunda korkmaz-ısan Yûnus anda korkudurlar seni Eğer dirliğün hakk-ısa sırâtı geçesin sehel Ata belinden bir zaman anasına düşdi gönül Hak’dan bize destûr oldı hazîneye düşd! gönül Anda beni cân eyledi et ü sünük kan eyledi Dört on güni diyiceğez degritmeğe düşdi gönül 3 Yürür-idüm anda pinhân Hak buyruğı virmez aman Vatanumdan ayırdılar bu dünyâya düşdi gönül Beni beşiğe urdılar elüm ayağûm sardılar Öndin acısm vir diler tuz içine düşdi gönül Günde iki kez çözerler başma akça dizerler Ağzunıa emcek virdiler nefs kabzına düşdi gönül 6 Bu nesneyi terk eyledüm yürimeğe azm eyledüni On iki sünüğin yazarlar elden ele düşdi gönül Oğlan iken sultân kopar kim elin kim yüzin öper Akıl bana yoldaş oldı sultanlığa düşdi gönül Bu çağ-ıla sakal biter görenim gülregi dutar Güzeller katmda biter sev-sevüye düşdi gönül 9 Hayırdan şerri çok sever işlemeğe becid iver Nefsinün dileğin kovar nefs evine düşdi gönül Kırk yaşmda sûret döner kara sakala ak iner Bakup şeybetin göricek yoldurmağa düşdi gönül Yola gider başaramaz yiğitliğe eli varmaz Bu nesneleri koyuban yuvanmağa düşdi gönül 12 Oğul ey dür bunadı-ölmez kız eydür yirinden turmaz Hiç kendü hâlinden bilmez hâlden hâle düşdi gönül Öliceğez şükr ideler sinden yana İledeler Allah adın zikr ideler çok şüküre düşdi gönül Su getüreler yumağa kefen saralar komağa Ağaç ata bindüreler teneşire düşdi gönül 15 Eğer var-ısa amelün gin olısar sinün senün Eğer yoğ-ısa amelün oddan şarâb içdi gönül Yûnus anlayu var hâlün şuna uğrayısar yolun Bunda elün irer iken hayr işlere düşdi gönül Işksuzlara virme öğüt öğüdünden alur degül Işksuz kişi hayvân olur hayvan öğüt bilür degül Eksük olman ehillerden kaça görün câhillerden Tann bızâr bahillerden bahil dıdâr görür degül 3 Boz yapalak devlengice emek yime irte gice Anun eşi gözsepekdür salup ördek alur degül Şah balaban şahin toğan zîhî ögmiş anı öğen Toğan za’if olur-ısa toğanlıkdan kalur degül Kara taşa su koyarsan elli yıl ısladur-ısan Heman taş gine bayağı hünerlü taş olur degül 6 Ol iki cihan güneşi zahir dünyâsın degşürdi Câhil anı öldi sanur ol hod ölmez ölür degül Yûnus olma câhillerden ırak olma ehillerden Câhil ne var mü’min ise câhlllıkdan kalur degül Eyâ gönül açgıl gözün fikrin yavlak uzatmagıl Bakgıl kendü dirüğüne kimse aybın gözetmegil Şöyle dirilgil halk-ıla öliceğiz söyleşeler Bâkı dirlik budur canum yavuz ad-ıla gitmegU 3 Diler-isen bu dünyayı âhirete degşüresin Dün ü gün kılgıl tâatı ayağ uzatup yatmagıl Gördün kİ bir derviş gelür yüz ur anun kademine Senden şey 'u 11 ah idicek kaşun karağun çatmagıl Söyledüğün keleciyi işitdüğün gibi söyle Kendüzünden zîreklenüp bir kaç söz dahi katmagıl 6 Dünya çerb ü şîrin-durur âdem gerekdür yiyesi Kem nesneye tama' idüp kösüp kömürüp yutmagıl Nefse uyup biş barmağun bir kezden İltme ağzuna Kes birisin vir miskine gerek ola unutmagıl Yûnus kim öldürür seni viren alur yine canı Yann göresin sen am er nazarından gitmegil Bir nazarda kalmayalum gel dosta gidelüm gönül Hasret ile ölmeyelüm gel dosta gidelüm gönül Gel gidelüm can turmadın sûret terkini urmadm Araya düşman girmedin gel dosta gidelüm gönül 3 Gel gidelüm kalma ırak dost içün kılalum yarak Şeyhün katmdadur durak gel dosta gidelüm gönül Terk idelüm i! ü şan dost içün kılalum zân Ele getürelüm yân gel dosta gidelüm gönül Bü dünyâya kalmayalum fânidür aldanmayalum Bir iken aynlmayalum gel dosta gidelüm gönül 6 Biz bu cihandan göçelüm ol dost iline uçalum Arzu hevâdan geçelüm gel dosta gidelüm gönül Kulağuz olgıl sen bana gönilelüm dostdan yana Bakmayalum önden sona gel dosta gidelüm gönül Bu dünya olmaz pâyidâr aç gözün! canun uyar Olgıl bana yoldaş u yâr gel dosta gidelüm gönül 9 Ölüm haberi gelmedin ecel yakamuz almadın Azrail hamle kılmadın gel dosta gidelüm gönül

Gİrçek erene varalum Hakk’un haberin soralum Yûnus Emre’yi alalum gel dosta gidelüm gönül Canlar fidâ yolma bu can kayusı değül Sen can gereksin bana cihan kayusı değül Candan içeni cansın sen bir âb-ı hayvansın Bize din ü imansın iman kayusı değül 3 Yudum yaramı sildüm yaram kimdendür bildüm Bana yârum kayusı yaram kayusı değül Işkun beni fâş itdi saklayam dirdüm veli Çün seni ayân gördüm pinhan kayusı değül Dermân ola mı bana derdüm benüm kim ona Derdlü varayım sana derman kayusı değül Işkun okı demreni dokınur yüreğüme Işk içürî ben öleyin demren kayusı değül Can u gönüli n’itdüm ışkun odına atdum Sıdkı dahi unutdum güman kayusı değül 9 Işkun burcından uçdum cevlân uruban geçdüm Ben dost-ıla buluşdum cevlân kayusı değül Bahrummâna dalmışam anda sadef bulmışam Cevher alup gelmişem umman kayusı değül Turduğum yir Tür ola bakduğum dîdâr ola Ne hâcet Mûsî bana sen ben kayusı değül 12 Bu Yûnus’ı andılar kervan göçdi didıler Ben menzile irişdüm kervan kayusı değül Tehî görme kimseyi hiç kimsene boş değül Eksüklig-ile nazar erenlere hoş değül Gönlüni derviş eyle dost-ıla biliş eyle Işk eri şol ma'nîde derviş içi boş değül 3 Derviş bilür dervişi Hak yolma turmışı Dervişler hümâ kuşı çaylak u baykuş değül Dervişlik aslı candan geçdi iki cihandan WTah<n- vîı-ür cııttanriarı hpllirliir vad kus deîniî İy Yûnus Hakk’ı bilen söylemez hergiz yalan İkilik İle gelen toğn yol bulmış değül Bir kez gönül yıkdun-ısa bu kılduğun namaz değül Yitmiş iki millet dahi elin yüzin yumaz değül Kam erenler geldi geçdi bunlar yurdı kaldı ; göçdi Pervâz urup Hakk'a uçdı hümâ kuşıdur kaz değül 3 Yol oldur ki toğn vara göz oldur ki Hakk’ı göre Er oldur alçakda tura yüceden bakan göz değül Toğn yola gitdün ise er eteğin tutdun-ısa Bir hayır da itdün ise birine bindür az değül Yûnus bu sözleri çatar sanki balı yağa katar Halka matahların satar yüki gevherdür tuz değül Nola gelsen şimden girü fesâdı terk İtsen gönül Gâh ağlaşan günâhuna gâh kanâat itsen gönül Işün gücün fesâd-ıla yakdı beni hırs od-ıla İltsen yan bir uğurdan yanar oda atsan gönül 3 Niçe bir ben sana uyam özümi belâya koyam . N’ola gelsen sen de benüm ögüdümi dutsan gönül Dünyâ halkım düşmâmdur maksûd ol cânlar cânıdur Bllün ki dünyâ fânidür dünyâyı terk itsen gönül Yûnus miskin kalmaz câna virür cânmı kurbâna Gelsen sığınsan Sübhân’a toğn yola gitsen gönül Bu ile garib geldüm ben bu ilden bîzârem Bu tutsaklık tuzağın demi geldi üzerem . Ben andan bunda geldüm ben anı bunda buldum Mansûr'am dara geldüm uş kül oldum tozaram 3 Çün ışkun kitâbmı okıdum tahsil itdüm Ne hâcet kim karayı ağ üstine yazaram Dört kitâbun rna'nîsi bellüdür bir elifde Bi didürmenüz bana ben bu yoldan azaram Bir çeşmeden akan su acı datlı olmaya Edebdür bize yirmek bir lüleden sızaram 6 Yitmiş iki millete suçum bu ki hak didüm Korku hiyânetedür pes ne-y-içün kızaram Şeriat oğlanları nice yol eyde bize Hakikat denizinde bahri oldum yüzerem Dost bana gelsün d imiş benüm kaydumı yimiş Yüzümün karasından teberrükler düzerem 9 Yûnus bu kuş dilidür bunı Süleyman bilür Gerçek âşık bu yolda ne kılasın sezerem Nite kim ben beni bildüm yakın bil kim Hakk’ı buldum Korkum anı buluncaydı şimdi korkudan kurtuldum Hiç ayruk ben korkımazam ya bir zerre kayurmazam Ben imdi kimden korkavm korkduihım ila vâr oldum 3 Azrâll gelmez yanuma sorucı gelmez .sinüme Bunlar benden ne soralar anı sorduran ben oldum Ya ben anca kaçan olam ol buyurduğın buyuram Ol geldi gönlümüz toldı ben ana bir divân oldum Işklular bizden alalar ışksuzlar hod ne bileler Kimler ala kimler vire ben bir ulu dükkân oldum

Gİrçek erene varalum Hakk’un haberin soralum Yûnus Emre’yi alalum gel dosta gidelüm gönül Canlar fidâ yolma bu can kayusı değül Sen can gereksin bana cihan kayusı değül Candan içeni cansın sen bir âb-ı hayvansın Bize din ü imansın iman kayusı değül 3 Yudum yaramı sildüm yaram kimdendür bildüm Bana yârum kayusı yaram kayusı değül Işkun beni fâş itdi saklayam dirdüm veli Çün seni ayân gördüm pinhan kayusı değül Dermân ola mı bana derdüm benüm kim ona Derdlü varayım sana derman kayusı değül Işkun okı demreni dokınur yüreğüme Işk içürî ben öleyin demren kayusı değül Can u gönüli n’itdüm ışkun odına atdum Sıdkı dahi unutdum güman kayusı değül 9 Işkun burcından uçdum cevlân uruban geçdüm Ben dost-ıla buluşdum cevlân kayusı değül Bahrummâna dalmışam anda sadef bulmışam Cevher alup gelmişem umman kayusı değül Turduğum yir Tür ola bakduğum dîdâr ola Ne hâcet Mûsî bana sen ben kayusı değül 12 Bu Yûnus’ı andılar kervan göçdi didıler Ben menzile irişdüm kervan kayusı değül Tehî görme kimseyi hiç kimsene boş değül Eksüklig-ile nazar erenlere hoş değül Gönlüni derviş eyle dost-ıla biliş eyle Işk eri şol ma'nîde derviş içi boş değül 3 Derviş bilür dervişi Hak yolma turmışı Dervişler hümâ kuşı çaylak u baykuş değül Dervişlik aslı candan geçdi iki cihandan WTah<n- vîı-ür cııttanriarı hpllirliir vad kus deîniî İy Yûnus Hakk’ı bilen söylemez hergiz yalan İkilik İle gelen toğn yol bulmış değül Bir kez gönül yıkdun-ısa bu kılduğun namaz değül Yitmiş iki millet dahi elin yüzin yumaz değül Kam erenler geldi geçdi bunlar yurdı kaldı ; göçdi Pervâz urup Hakk'a uçdı hümâ kuşıdur kaz değül 3 Yol oldur ki toğn vara göz oldur ki Hakk’ı göre Er oldur alçakda tura yüceden bakan göz değül Toğn yola gitdün ise er eteğin tutdun-ısa Bir hayır da itdün ise birine bindür az değül Yûnus bu sözleri çatar sanki balı yağa katar Halka matahların satar yüki gevherdür tuz değül Nola gelsen şimden girü fesâdı terk İtsen gönül Gâh ağlaşan günâhuna gâh kanâat itsen gönül Işün gücün fesâd-ıla yakdı beni hırs od-ıla İltsen yan bir uğurdan yanar oda atsan gönül 3 Niçe bir ben sana uyam özümi belâya koyam . N’ola gelsen sen de benüm ögüdümi dutsan gönül Dünyâ halkım düşmâmdur maksûd ol cânlar cânıdur Bllün ki dünyâ fânidür dünyâyı terk itsen gönül Yûnus miskin kalmaz câna virür cânmı kurbâna Gelsen sığınsan Sübhân’a toğn yola gitsen gönül Bu ile garib geldüm ben bu ilden bîzârem Bu tutsaklık tuzağın demi geldi üzerem . Ben andan bunda geldüm ben anı bunda buldum Mansûr'am dara geldüm uş kül oldum tozaram 3 Çün ışkun kitâbmı okıdum tahsil itdüm Ne hâcet kim karayı ağ üstine yazaram Dört kitâbun rna'nîsi bellüdür bir elifde Bi didürmenüz bana ben bu yoldan azaram Bir çeşmeden akan su acı datlı olmaya Edebdür bize yirmek bir lüleden sızaram 6 Yitmiş iki millete suçum bu ki hak didüm Korku hiyânetedür pes ne-y-içün kızaram Şeriat oğlanları nice yol eyde bize Hakikat denizinde bahri oldum yüzerem Dost bana gelsün d imiş benüm kaydumı yimiş Yüzümün karasından teberrükler düzerem 9 Yûnus bu kuş dilidür bunı Süleyman bilür Gerçek âşık bu yolda ne kılasın sezerem Nite kim ben beni bildüm yakın bil kim Hakk’ı buldum Korkum anı buluncaydı şimdi korkudan kurtuldum Hiç ayruk ben korkımazam ya bir zerre kayurmazam Ben imdi kimden korkavm korkduihım ila vâr oldum 3 Azrâll gelmez yanuma sorucı gelmez .sinüme Bunlar benden ne soralar anı sorduran ben oldum Ya ben anca kaçan olam ol buyurduğın buyuram Ol geldi gönlümüz toldı ben ana bir divân oldum Işklular bizden alalar ışksuzlar hod ne bileler Kimler ala kimler vire ben bir ulu dükkân oldum

6 Yûnus'a Hak açdı kapu Yûnus Hakk'a kıldı tapu Bâki devlet benümkiymiş ben kul iken sultân oldum Haber eylen âşıklara ışka gönül viren benem Işk bahrisi olubam denizlere talan benem Yir gök tolu bu ışk-durur ışkdan yiğreği yok-durur Işka bahâ kim yitüre ma’den-i kân olan benem 3 Deniz yüzinden su alup sum-virürem göklere BuluHayın seyrân idüp arşa yakın varan benem Yıldırım olup şakıyan gökde melâik dokuyan Bulutlara hüküm süren yağmur olup yağan benem Gördüm göğün meleklerin her biri bir işde-y-imlş Hak Çalabun zikrin îder İncil benem Kur'an benem 6 Gördüm diyen değül gören bildüm diyen değül bilen Bilen oldur gösteren ol ışka yesir olan benem - Kalem çalınıcak görgil haber böyle-durur bilgil Kalû belâ kelecisin bunda haber viren benem Delü oldum adum Yûnus ışk oldı bana kulavuz Hazrete değin yalunuz yüz sürüyi varan benem Ne dirsem buyruğum yürür elümde ferman dutaram Ne idersem hükmüm revân çün hükm-i sultân dutaram İns ile bu cinn ü perî divler benüm hükmümdedür Tahtum benim yil götürür mühr-i Süleyman dutaram 3 İblis ü Âdem kim olur ya aza ya-hud azdura Cümle benem eyü yavuz kamusm benden dutaram Dünya benüm rızkum-durur kavmı benüm kavmum-durur Her dem benüm yargum urur yarguyı hândan dutaram Senün gibi cân vâr iken Âb-ı Hayvân isteyeni Karanulığa gireni ben anı hayvân dutaram 6 Ansuz olursam ölürem ahunla diri yürürem Siz sanmamız ki dirliği hemîşe cândan dutaram Dinüm îmânum oldurur ansuz olursam dünyada Ne büte haça taparam ne din ü îman dutaram Yûnus eydür hiç şek değül ol benvenin ben olvanın Ben ne dirsem ol dost dutar dost didüğin ben dutaram Cânum ben andan bunda ezelî âşık geldüm Işkı kulavuz tutup ol yola düşüp geldüm Değülem kal ü kıylden ya yitmiş iki dilden Yad yok bana bu ilde anda bilişüp geldüm 3 Geçdüm hod-bin ilinden el çekdüm dükeliden Ol ikilik bâbmdan birliğe bitüp geldüm Dört kişidür yoldaşum vefâdâr u râz-daşum w»«Hnr hanım birine busuD geldüm Ol dördün birisi cân biri din biri îmân Biri nefsümdür düşman anda savaşup geldüm 0 Bir kılı kırk yardılar birin yol gösterdiler Bu mülke gönderdiler ol yola düşüp geldüm Işk şerbetinden içdüm on sekiz ırmak geçdüm Denizler bendin deşdüm ummandan taşup geldüm Ben andan geldüm bunda girü varuram anda Ben anda varasumı anda tanışup geldüm 9 Azrâil ne kışidür kasd idesi cânuma Ben emânet ıssı-yla anda bitrişüp geldüm İmdi Yûnus'a ne gam âşık melâmet bed-nâm Küfrüm imâna şol dem anda degşürüp geldüm Şensin kerîm sensin rahim Allah sana sundum elüm Senden artuk yokdur emüm Allah sana sundum elüm Ecel geldi va’de irdi bu ömrün kadehi toldı Kimdür ki içmedin kaldı Allah sana sundum elüm Gözlerüm üşde süzüldi cânum gevdeden üzüldi Dilüm tetiği bozuldı Allah sana sundum elüm Uş biçildi kefen donum hazrete yöneltdüm yönüm Aceb nice ola hâlüm Allah sana sundum elüm Urdılar suyum ılıdı kavum kardaş cümle geldi Esen kalsun kavum kardaş Allah sana sundum elüm 6 Geldi salacam sarılur dört yana salâ virilür 11 namâzuma dirilür Allah sana sundum elüm Salacamı götürdiler makbereme yîtürdiler Halka olup oturdılar Allah sana sundum elüm Çün cenâzeden şeşdiler üstüme toprak aşdılar Hep koyubanı kaçdılar Allah sana sundum elüı 9 Yidi tamu sekiz uçmak her birinün vardur yolı Her bir yolda yüz bin çarsû Allah sana sundum elüm Geldi Münker ile Nekir her birisi sordı bir dil İlâhî sen cevâb virgil Allah sana sundum elüm Görün aceb oldı zaman gönülden eylenüz figan Ölür çün anadan toğan Allah sana sundum elüm 12 Yûnus tap uzatdun sözi Allahuna dutgıl yüzi Dîdardan ayurma bizi Allah sana sundum elüm Benüm bunda kararum yok ben glne gitmeğe geldüm Bazirgânam metâum çok alana satmağa geldüm Ben gelmedüm da’vi-y-içün benüm işüm sevi-y*içün Dostun evi gönüllerdür gönüller yapmağa geldüm

6 Yûnus'a Hak açdı kapu Yûnus Hakk'a kıldı tapu Bâki devlet benümkiymiş ben kul iken sultân oldum Haber eylen âşıklara ışka gönül viren benem Işk bahrisi olubam denizlere talan benem Yir gök tolu bu ışk-durur ışkdan yiğreği yok-durur Işka bahâ kim yitüre ma’den-i kân olan benem 3 Deniz yüzinden su alup sum-virürem göklere BuluHayın seyrân idüp arşa yakın varan benem Yıldırım olup şakıyan gökde melâik dokuyan Bulutlara hüküm süren yağmur olup yağan benem Gördüm göğün meleklerin her biri bir işde-y-imlş Hak Çalabun zikrin îder İncil benem Kur'an benem 6 Gördüm diyen değül gören bildüm diyen değül bilen Bilen oldur gösteren ol ışka yesir olan benem - Kalem çalınıcak görgil haber böyle-durur bilgil Kalû belâ kelecisin bunda haber viren benem Delü oldum adum Yûnus ışk oldı bana kulavuz Hazrete değin yalunuz yüz sürüyi varan benem Ne dirsem buyruğum yürür elümde ferman dutaram Ne idersem hükmüm revân çün hükm-i sultân dutaram İns ile bu cinn ü perî divler benüm hükmümdedür Tahtum benim yil götürür mühr-i Süleyman dutaram 3 İblis ü Âdem kim olur ya aza ya-hud azdura Cümle benem eyü yavuz kamusm benden dutaram Dünya benüm rızkum-durur kavmı benüm kavmum-durur Her dem benüm yargum urur yarguyı hândan dutaram Senün gibi cân vâr iken Âb-ı Hayvân isteyeni Karanulığa gireni ben anı hayvân dutaram 6 Ansuz olursam ölürem ahunla diri yürürem Siz sanmamız ki dirliği hemîşe cândan dutaram Dinüm îmânum oldurur ansuz olursam dünyada Ne büte haça taparam ne din ü îman dutaram Yûnus eydür hiç şek değül ol benvenin ben olvanın Ben ne dirsem ol dost dutar dost didüğin ben dutaram Cânum ben andan bunda ezelî âşık geldüm Işkı kulavuz tutup ol yola düşüp geldüm Değülem kal ü kıylden ya yitmiş iki dilden Yad yok bana bu ilde anda bilişüp geldüm 3 Geçdüm hod-bin ilinden el çekdüm dükeliden Ol ikilik bâbmdan birliğe bitüp geldüm Dört kişidür yoldaşum vefâdâr u râz-daşum w»«Hnr hanım birine busuD geldüm Ol dördün birisi cân biri din biri îmân Biri nefsümdür düşman anda savaşup geldüm 0 Bir kılı kırk yardılar birin yol gösterdiler Bu mülke gönderdiler ol yola düşüp geldüm Işk şerbetinden içdüm on sekiz ırmak geçdüm Denizler bendin deşdüm ummandan taşup geldüm Ben andan geldüm bunda girü varuram anda Ben anda varasumı anda tanışup geldüm 9 Azrâil ne kışidür kasd idesi cânuma Ben emânet ıssı-yla anda bitrişüp geldüm İmdi Yûnus'a ne gam âşık melâmet bed-nâm Küfrüm imâna şol dem anda degşürüp geldüm Şensin kerîm sensin rahim Allah sana sundum elüm Senden artuk yokdur emüm Allah sana sundum elüm Ecel geldi va’de irdi bu ömrün kadehi toldı Kimdür ki içmedin kaldı Allah sana sundum elüm Gözlerüm üşde süzüldi cânum gevdeden üzüldi Dilüm tetiği bozuldı Allah sana sundum elüm Uş biçildi kefen donum hazrete yöneltdüm yönüm Aceb nice ola hâlüm Allah sana sundum elüm Urdılar suyum ılıdı kavum kardaş cümle geldi Esen kalsun kavum kardaş Allah sana sundum elüm 6 Geldi salacam sarılur dört yana salâ virilür 11 namâzuma dirilür Allah sana sundum elüm Salacamı götürdiler makbereme yîtürdiler Halka olup oturdılar Allah sana sundum elüm Çün cenâzeden şeşdiler üstüme toprak aşdılar Hep koyubanı kaçdılar Allah sana sundum elüı 9 Yidi tamu sekiz uçmak her birinün vardur yolı Her bir yolda yüz bin çarsû Allah sana sundum elüm Geldi Münker ile Nekir her birisi sordı bir dil İlâhî sen cevâb virgil Allah sana sundum elüm Görün aceb oldı zaman gönülden eylenüz figan Ölür çün anadan toğan Allah sana sundum elüm 12 Yûnus tap uzatdun sözi Allahuna dutgıl yüzi Dîdardan ayurma bizi Allah sana sundum elüm Benüm bunda kararum yok ben glne gitmeğe geldüm Bazirgânam metâum çok alana satmağa geldüm Ben gelmedüm da’vi-y-içün benüm işüm sevi-y*içün Dostun evi gönüllerdür gönüller yapmağa geldüm

3 Dost esrüği delüliğün âşıklar bilür neliğüm Degşürüben ikiliğüm birliğe yitmeğe geldüm 0 pâdişâh ben kulıyam dost bağçesi bülbüliyem 01 hocamun bağçesine şâd olup ötmeğe geldüm Bunda bilişmeyen canlar anda bilişemez anlar Bilişüben ben dost-ıla hâlüm arz itmeğe geldüm 6 Yûnus eydür âşık oldum ma'şûka derdinden öldüm Gerçek erün kapusmda ömrüm hare itmeğe geldüm Dost elinden ölür isem hiç gümansuz girü gelem Ganimet görün bu demi cân şükrâne virü-gelem Cânın diriğ tutan kişi dost katından ırağ düşer Fidî kılam yüz bin canı ıraklıkdan berü gelem 3 Cercis-Ieyin ol dost beni yitmiş kez Öldürür ise Bin kez dahi Öl dir-ise yüz bin kez ilerü gelem Yüz bin kez toğam uyağam dost burcında cevlân kılam Hem bunda olam hem anda bunda anda varu-gelem Yavı kıhndum ne çâre yürürven dün gün âvâre Soranlara cevab budur ben esrügem diyü gelem 6 Bin yıl toprakda yatursam komayam ben ene’l-Hakk'ı Ne vakt gerek olqr-ısa ışk nefesin uru-gelem İnanmayan gel sinüme dost adını eyit kıgır Kefen tonm pâre kılup toprağumdan turu-gelem • Bundan böyle n 'olasını değme akıl şerh itmeye Yûnus eydür âşıklara dost haberin virü-gelem Hak Çalabum hak Çalabum sencileyin yok Çalabum Günahlarumuz yarlığa iy rahmeti çok Çalabum Ben eydürem kim iy ganî nedür bu derdün dermâm Zinhâr esirgeme beni ışk odma yak Çalabum 3 Kullar senün sen kullarun günahları çok bunlarun Uçmağa koy sen bunları binsünler Burak Çalabum Ne sultân u baylardasın ne köşk ü saraylardasın Girdün miskinler gönline idindün durak Çalabum Ne ilmüm var ne tâatum ne gücüm var ne tâkatum Meğer senün inâyetün kıla yüzüm ak Çalabum ' 6 Yarlıgagıl sen Yûnus 'ı günâhlu kullarun-ıla Eğer yarlıgamaz-ısan key katı firak Çalabum Andan berü gönildüm dost-ıla bile geldüm Bu âleme çıkıcak bir aceb hâle geldüm Ol dost açdı gözümi gösterdi kendüzimi Gönlümdeki râzumı söyledüm dile geldüm 3 Gör ne yuvadan uçdum bu halka râzum açdum Işk duzağına düşdüm dutıldum ele geldüm Duzaga düşen gülmez âşıklar rahat olmaz Kimsene dilüm bilmez bir aceb ile geldüm Bun bunda geldüm bu dem girü elüme gidem Sanma ki bunda beni altuna mala geldüm 6 Degülem ki l - ü kaiden ya yitmişiki dilden Hâlüm ahvalüm nedür bu mülke sora geldüm Ne haldeyem ne bilem duzakdayam ne gülem Bir garibce bülbülem ötmege güle geldüm Gül Muhammed deridür bülbül de~anun yândur Ol gül İle ezelî cihâna bile geldüm > 9 Mescidde medresede çok ibâdet eyledüm Işk odına yanuban andan hâsıla geldüm Kudret sûret yapmadın ferişteler dapmadm Âlem halkı dönmedin ilerü yola geldüm Yine Yunus'a sordum eydür Hak nûnn gördüm İlkyaz güneşi gibi mevc urup toga geldüm Ben seni sevdügümi söyleşürier hâs u âm Süvlesenler sövlessün sensüz dirligüm haram Kİm senün lezzetlinden canı dad almaz-ısa Yürür bir cansuz sûret âlem hâlinden bî-gam 3 Ben bu dem seni gördüm nicesi sabr eyleyem Seni bir görmekliğe müştakdur cümle âlem Seni gören kişiye ne hâcet hur u kusur Seni sevmeyen cana tamudur cümle makam îki cihan varlığı ger benüm olur-ısa Sensüz bana gerekmez iş senünledür tamâm 6 Bin yıl Ömrüm olursa hare idem bu kapuda Ben gerçek âşık-ısam gerek bu yolda ölem Bana sen gerek isen niderem kendüzümi Ger ben sen oldum-ısa ben beni yavu kılara Âlemlerün arzusı seni bulmak içündür Ben seni bulmış iken sensüzin nite olam 9 Çoklar Yûnus’a dir ki nice ışk esrükligi Nitsün ezel bezminde eyle çalmdı kalem Ben ol yâri sevdügümi nice bir gizleyübilem Gönlüme sığmaz nideyin meğer rûzum ile diyem Dilüm dutup yüridügüm yadlıguma delil imiş Yakam yadlık perdesini hicâbumı ben giderem 3 Anun-ıla ahvâlümi âlemlere bildüreyin Çagıruban muştulayam âlemi üstüme direm Âşıklarun gönli gözi ma’şûk dapa gitmiş olur Ben gönlümi kul eyleyem bâşed ki ma’şûka İrem

3 Dost esrüği delüliğün âşıklar bilür neliğüm Degşürüben ikiliğüm birliğe yitmeğe geldüm 0 pâdişâh ben kulıyam dost bağçesi bülbüliyem 01 hocamun bağçesine şâd olup ötmeğe geldüm Bunda bilişmeyen canlar anda bilişemez anlar Bilişüben ben dost-ıla hâlüm arz itmeğe geldüm 6 Yûnus eydür âşık oldum ma'şûka derdinden öldüm Gerçek erün kapusmda ömrüm hare itmeğe geldüm Dost elinden ölür isem hiç gümansuz girü gelem Ganimet görün bu demi cân şükrâne virü-gelem Cânın diriğ tutan kişi dost katından ırağ düşer Fidî kılam yüz bin canı ıraklıkdan berü gelem 3 Cercis-Ieyin ol dost beni yitmiş kez Öldürür ise Bin kez dahi Öl dir-ise yüz bin kez ilerü gelem Yüz bin kez toğam uyağam dost burcında cevlân kılam Hem bunda olam hem anda bunda anda varu-gelem Yavı kıhndum ne çâre yürürven dün gün âvâre Soranlara cevab budur ben esrügem diyü gelem 6 Bin yıl toprakda yatursam komayam ben ene’l-Hakk'ı Ne vakt gerek olqr-ısa ışk nefesin uru-gelem İnanmayan gel sinüme dost adını eyit kıgır Kefen tonm pâre kılup toprağumdan turu-gelem • Bundan böyle n 'olasını değme akıl şerh itmeye Yûnus eydür âşıklara dost haberin virü-gelem Hak Çalabum hak Çalabum sencileyin yok Çalabum Günahlarumuz yarlığa iy rahmeti çok Çalabum Ben eydürem kim iy ganî nedür bu derdün dermâm Zinhâr esirgeme beni ışk odma yak Çalabum 3 Kullar senün sen kullarun günahları çok bunlarun Uçmağa koy sen bunları binsünler Burak Çalabum Ne sultân u baylardasın ne köşk ü saraylardasın Girdün miskinler gönline idindün durak Çalabum Ne ilmüm var ne tâatum ne gücüm var ne tâkatum Meğer senün inâyetün kıla yüzüm ak Çalabum ' 6 Yarlıgagıl sen Yûnus 'ı günâhlu kullarun-ıla Eğer yarlıgamaz-ısan key katı firak Çalabum Andan berü gönildüm dost-ıla bile geldüm Bu âleme çıkıcak bir aceb hâle geldüm Ol dost açdı gözümi gösterdi kendüzimi Gönlümdeki râzumı söyledüm dile geldüm 3 Gör ne yuvadan uçdum bu halka râzum açdum Işk duzağına düşdüm dutıldum ele geldüm Duzaga düşen gülmez âşıklar rahat olmaz Kimsene dilüm bilmez bir aceb ile geldüm Bun bunda geldüm bu dem girü elüme gidem Sanma ki bunda beni altuna mala geldüm 6 Degülem ki l - ü kaiden ya yitmişiki dilden Hâlüm ahvalüm nedür bu mülke sora geldüm Ne haldeyem ne bilem duzakdayam ne gülem Bir garibce bülbülem ötmege güle geldüm Gül Muhammed deridür bülbül de~anun yândur Ol gül İle ezelî cihâna bile geldüm > 9 Mescidde medresede çok ibâdet eyledüm Işk odına yanuban andan hâsıla geldüm Kudret sûret yapmadın ferişteler dapmadm Âlem halkı dönmedin ilerü yola geldüm Yine Yunus'a sordum eydür Hak nûnn gördüm İlkyaz güneşi gibi mevc urup toga geldüm Ben seni sevdügümi söyleşürier hâs u âm Süvlesenler sövlessün sensüz dirligüm haram Kİm senün lezzetlinden canı dad almaz-ısa Yürür bir cansuz sûret âlem hâlinden bî-gam 3 Ben bu dem seni gördüm nicesi sabr eyleyem Seni bir görmekliğe müştakdur cümle âlem Seni gören kişiye ne hâcet hur u kusur Seni sevmeyen cana tamudur cümle makam îki cihan varlığı ger benüm olur-ısa Sensüz bana gerekmez iş senünledür tamâm 6 Bin yıl Ömrüm olursa hare idem bu kapuda Ben gerçek âşık-ısam gerek bu yolda ölem Bana sen gerek isen niderem kendüzümi Ger ben sen oldum-ısa ben beni yavu kılara Âlemlerün arzusı seni bulmak içündür Ben seni bulmış iken sensüzin nite olam 9 Çoklar Yûnus’a dir ki nice ışk esrükligi Nitsün ezel bezminde eyle çalmdı kalem Ben ol yâri sevdügümi nice bir gizleyübilem Gönlüme sığmaz nideyin meğer rûzum ile diyem Dilüm dutup yüridügüm yadlıguma delil imiş Yakam yadlık perdesini hicâbumı ben giderem 3 Anun-ıla ahvâlümi âlemlere bildüreyin Çagıruban muştulayam âlemi üstüme direm Âşıklarun gönli gözi ma’şûk dapa gitmiş olur Ben gönlümi kul eyleyem bâşed ki ma’şûka İrem

Canum kurban kılam ana ger can kabul kılur-ısa Kaçamsa öliserem niçe bunda diri duram 6 Sükrâne canum üstine ben dost içim ölür isem Ölmek resimdür kamuya ben Ölümden kanca varam Kamularım amelidür Münker Nekir olup gelen Benüm amelüm dost idi amelümi duta varam İlm ü amel sözi degül Yunus dili söyledügi Dil ne bilür dost haberin ben dost-ıla nice birem Teferrüc eyleyü vardum sabahın sinleri gördüm Karışmış kara toprağa şu nâzük tenleri gördüm Çürimiş toprak içre ten sin içinde yatur pınhan Boşanmış tamar akmış kan batmış kefenleri gördüm 3 Yıkılmış sinleri tolmış evleri belürsüz olmış Kamu endişeden kalmış ne düşvar halleri gördüm Yaylalar yaylamaz olmış kışlalar kışlamaz olmış Bar dutmış söylemez olmış ağızda dilleri gördüm Kimisi zevk u işretde kimi sâz u beşâretde Kimi belâ vü mihnetde dün olmış günleri gördüm 6 Sogulmış şol kara gözler belürsüz olmış ay yüzler Kara toprağım altında gül direr elleri gördüm Kimi boyun egüp yatmış tenini toprağa katmış Anasına küsüp gitmiş boyrirn buranları gördüm Kimi zarı kılup ağlar zebâniler canın tağlar Dutuşmış sinleri oda çıkan dütünleri gördüm 9 Yûnus bunı kanda gördi gelüp bize haber virdi Alrlum vardı bilüm sasdı nitekim şunları gördüm Hakdan bana nazar oldı Hak kapusm açar oldum Girdüm Hakk’un haznesine dürr ü gevher saçar oldum Devlet tacı başa kondı ışk kadehi bana sundı Canum içdi ışkdan kandı karayı-akdaıı seçer oldum Esritdi ışka düşürdi ben hamıdum ışk bişürdi Aklumı başa divşürdi hayrı şerden seçer oldum Hayra döndi benlim işlim endişeden âzâd başum Nefsüınün başım kesdüm kanadlandum uçar oldum Göçenler menzile yitdi vardı anda karâr İtdi Ömür geçdi kavil yetdi könüldüm uş geçer oldum Miskin Yûnus bilişeli can u gönül virişeli Tapduğ’uma irişeli gizlü râzum açar oldum Dostdan heber geldi bana turayım andan varayım Muştulayana camımı vireyim andan varayım Şol bir iki arşun bizün ne yeni var ne yakası Kefen idüben egnüme giyeyim andan varayım 3 Cânahcı hod geliser emâneti vlr dlyiser Ben emâneti ıssına vireyim andan varayım Gitdi cânum kaldum eyle nâçâr olup girdüm yola Dostlar şâd oldugın bile göreyim andan varayım Münker ü Nekir geliser yır gök ün ile tolısar Ben bunlara cevâbını vireyim andan varayım 6 Yazugum çok günah öküş yürür idüm dünyâda hoş İtdüklerimün hisabm sorayım andan varayım Besledügüm nâzük teni terk itmiyem dirdim anı Kara toprağa ben anı karayım andan varayım Ben bu ömür hırmanını degdüm devşürd^im uşyine Yûnus eydür bu dükkânı direyim andan varayım Senden gelür cevr ü cefâ ben âh u vâh itmeyeyim Düşmüşem ışkun odma yanup nice dütmeyeyim Uş yürürem yana yana tap cigerüm döndi kana Işkundan oldum dîvâne uyuyuban yatmayayım 3 Senün ışkun denizine dü şubeni gark olayım Kimsenem yok elüm ala koma beni batmayayım Sekiz uçmağun hûrisi gelür ise bir araya Hergiz* mânendün olmaya senKanlara katmayayım Yûnus Emre sen bu sözi yüzbİn dir isen az ola İşidenler âşık ola igende uzatmayayım Ben bir aceb İle geldüm kimse hâlüm bilmez benüm Ben söylerem ben dinlerem kimse dilüm bilmez benüm Benüm dilüm kuşdilidür benüm ilüm dost ilidür Ben bülbülem dost gülümdür bilün gülüm solmaz benüm 3 Ol dost bana gelsün dimlş sundum kadeh alsun dimiş Aldum kadeh içdüm şarab ayruk gönlüm ölmez benüm Ne Tûr'um var ne turağum hiç yirde yokdur karârum Hakk’a münâcât itmeğe bellti yirüm olmaz benüm Sor turduğum yiri bana gelürsen gösterem sana Bir zerrece Hak 'dan ayru gözüm nesne görmez benüm 6 Tur tağında bir tecellî gör Mûsî'yp neler kıldı Yûnus ey dür Hak katında sözüm girü kalmaz benüm Her kancanı döner isem ışk-ıladur işüm benüm Oldur gönlümde teşvişüm hem ışkdur yoldaşum benüm Işksuzlara göynür özüm anun -ç ün fâş olur râzum Göricegiz âşıklan kaynar içüm taşum benüm

Canum kurban kılam ana ger can kabul kılur-ısa Kaçamsa öliserem niçe bunda diri duram 6 Sükrâne canum üstine ben dost içim ölür isem Ölmek resimdür kamuya ben Ölümden kanca varam Kamularım amelidür Münker Nekir olup gelen Benüm amelüm dost idi amelümi duta varam İlm ü amel sözi degül Yunus dili söyledügi Dil ne bilür dost haberin ben dost-ıla nice birem Teferrüc eyleyü vardum sabahın sinleri gördüm Karışmış kara toprağa şu nâzük tenleri gördüm Çürimiş toprak içre ten sin içinde yatur pınhan Boşanmış tamar akmış kan batmış kefenleri gördüm 3 Yıkılmış sinleri tolmış evleri belürsüz olmış Kamu endişeden kalmış ne düşvar halleri gördüm Yaylalar yaylamaz olmış kışlalar kışlamaz olmış Bar dutmış söylemez olmış ağızda dilleri gördüm Kimisi zevk u işretde kimi sâz u beşâretde Kimi belâ vü mihnetde dün olmış günleri gördüm 6 Sogulmış şol kara gözler belürsüz olmış ay yüzler Kara toprağım altında gül direr elleri gördüm Kimi boyun egüp yatmış tenini toprağa katmış Anasına küsüp gitmiş boyrirn buranları gördüm Kimi zarı kılup ağlar zebâniler canın tağlar Dutuşmış sinleri oda çıkan dütünleri gördüm 9 Yûnus bunı kanda gördi gelüp bize haber virdi Alrlum vardı bilüm sasdı nitekim şunları gördüm Hakdan bana nazar oldı Hak kapusm açar oldum Girdüm Hakk’un haznesine dürr ü gevher saçar oldum Devlet tacı başa kondı ışk kadehi bana sundı Canum içdi ışkdan kandı karayı-akdaıı seçer oldum Esritdi ışka düşürdi ben hamıdum ışk bişürdi Aklumı başa divşürdi hayrı şerden seçer oldum Hayra döndi benlim işlim endişeden âzâd başum Nefsüınün başım kesdüm kanadlandum uçar oldum Göçenler menzile yitdi vardı anda karâr İtdi Ömür geçdi kavil yetdi könüldüm uş geçer oldum Miskin Yûnus bilişeli can u gönül virişeli Tapduğ’uma irişeli gizlü râzum açar oldum Dostdan heber geldi bana turayım andan varayım Muştulayana camımı vireyim andan varayım Şol bir iki arşun bizün ne yeni var ne yakası Kefen idüben egnüme giyeyim andan varayım 3 Cânahcı hod geliser emâneti vlr dlyiser Ben emâneti ıssına vireyim andan varayım Gitdi cânum kaldum eyle nâçâr olup girdüm yola Dostlar şâd oldugın bile göreyim andan varayım Münker ü Nekir geliser yır gök ün ile tolısar Ben bunlara cevâbını vireyim andan varayım 6 Yazugum çok günah öküş yürür idüm dünyâda hoş İtdüklerimün hisabm sorayım andan varayım Besledügüm nâzük teni terk itmiyem dirdim anı Kara toprağa ben anı karayım andan varayım Ben bu ömür hırmanını degdüm devşürd^im uşyine Yûnus eydür bu dükkânı direyim andan varayım Senden gelür cevr ü cefâ ben âh u vâh itmeyeyim Düşmüşem ışkun odma yanup nice dütmeyeyim Uş yürürem yana yana tap cigerüm döndi kana Işkundan oldum dîvâne uyuyuban yatmayayım 3 Senün ışkun denizine dü şubeni gark olayım Kimsenem yok elüm ala koma beni batmayayım Sekiz uçmağun hûrisi gelür ise bir araya Hergiz* mânendün olmaya senKanlara katmayayım Yûnus Emre sen bu sözi yüzbİn dir isen az ola İşidenler âşık ola igende uzatmayayım Ben bir aceb İle geldüm kimse hâlüm bilmez benüm Ben söylerem ben dinlerem kimse dilüm bilmez benüm Benüm dilüm kuşdilidür benüm ilüm dost ilidür Ben bülbülem dost gülümdür bilün gülüm solmaz benüm 3 Ol dost bana gelsün dimlş sundum kadeh alsun dimiş Aldum kadeh içdüm şarab ayruk gönlüm ölmez benüm Ne Tûr'um var ne turağum hiç yirde yokdur karârum Hakk’a münâcât itmeğe bellti yirüm olmaz benüm Sor turduğum yiri bana gelürsen gösterem sana Bir zerrece Hak 'dan ayru gözüm nesne görmez benüm 6 Tur tağında bir tecellî gör Mûsî'yp neler kıldı Yûnus ey dür Hak katında sözüm girü kalmaz benüm Her kancanı döner isem ışk-ıladur işüm benüm Oldur gönlümde teşvişüm hem ışkdur yoldaşum benüm Işksuzlara göynür özüm anun -ç ün fâş olur râzum Göricegiz âşıklan kaynar içüm taşum benüm