این یکی شیخ مغرب است و ان یکی یعنی 317 شيخ عبدالقادر شيخ مشرق,. رضى الله عنهما و نفعنابهما. » در کتاب فصوص مذکور است که: «بعض ابدال با یکی از مشایخ گفتند که: با ابومدین بگوی بعد از آن که سلام ما به وی برسانی که: سبب چیست که ر بر ما هیچ چیز دشوار ھی کزدد و فشكل ین شود وتر تو مکل قی مود و مغ هاا به آن مقام که تو داری رغبت داریم و تو به ان مقام که ما درانیم ربت نداری؟ >_ و در فتوحات مذکور است که: «از یکی از اولياء الله شنیدم که گفت: یکی از این ا کک اا ا ا ا و ر وم که حال ات ب کی که امام است در توحید و توکل. چون است؟ گفت: مثل من با وی چون چیزی در خاطر وی اندازم؛ مثل ان کس است که در بحر محیط بول کند. از وی پرسند که: چرا بول کردی؟ گوید: تا بحر محیط ناپاک شود و طهارت به وی نتوان کرد. از این شخص هیچ کس نادان‌تر باشد؟ مثل من با دل ابومدين همچنين است. » و هم در فتوحات مذکور است که: «خلق به جهت تبرک و تیمن دست به شيخ ابومدین فرود می‌آوردند و می‌بوسیدند. از وی پرسیدند که: تو در نفس خویش از آن هیچ اثری باز می‌یابی؟ گفت: حجر الأسود در خود هیچ اثر بازیابد که وی را از حجریت خود بیرون برد با آن که وی را انییا و رسل و اولیا فی بوسند؟ کفتید ئی ت: من همان حجرالأسودم و حکم آن دارم. » روزي شيخ ابومدین در بعضی از دیار مغرب گردن خود را پست کرد و گفت: «أللهْةَ اتی اشهدذک و آشهڈ ملانکک انی نوت واطیت . » اصحاب وی پرسیدند که: «سبب این چه بود؟ » گفت: «شیخ عبدالقادر امروز در بغداد گفت: «قدمي هذه على رَقَبة وَلىٌ لله . » بعد از آن بعضی از اصحاب شیخ عبدالقادر از بغداد آمدند و خبر دادند که شيخ عبدالقادر در همان وقت آن را گفت. هرگاه که شیخ ابومدین این آیت بشنیدی كه: «وما اؤتيئْم مِنَ الْعِلْم إلا قليلاً»( 5/اسراء) گفتی: «این اندکی که خدای تعالی ما را داده است از عله نه آز ان ماست, بلکه عاریت است نزدیک ما و به بسیاری از ان نرسیده‌ایم. پس ما جاهلانیم على الذوام. » و هم در فتوحات گفته: «کانَ شيځنا ابومَڏّین بالمغرب قد ترک الحرَفَةَ وجلسَ مَعَ الله تعالى على ما ما يمتح الله له ‏ فاته ما کانَ ره شپيتاً بتي اليه به مثل الإمام عبدالقادر الجيلى سواء غير ان عبڌالقادر کان انض في الظاهر لما بعطيه الشرف. فقيل له؛ يا ابامدين! لِمَ لاتحترف, أولم اول بال فار الصيف عندكم اذا تَرَلَ بقوم ‏ زمان وجو ضياقته عليهم؟ قالوا:ثلاتة أام. ,قال: و بعد ثلثة الأيام؟ قالوا: تر ولايقعد عنڌهم حنى يحوجَهم. قال الشيخ: آللّه اكبر! اا ا ا تعالی ترلنا عليه فى حَطرَيّه على وجه الإقامة عنده الى الأبدٍ فتعيتتِ الطيافة, فاثه تعالی مادل على کرم لق لِعَبده إلا کان هو اۆلى بالاتصاف به. قالوا: تعم. قال: وایام ربنا کما قال :+ کل يوم كالف سَتَةِ مِما تعَذّونَ. فضیاقته بحسب أبّاهه. فاذا اقتا عده في ثلثة آلاف سنة و القضك ولانحترف يتوه إعتراضكم عَلينا و تحن تموث و ينقضي الذنيا و يبقى لنا فضلة عنده تعالى من ضياقفَيناء فاستحسن ذلک منه المعترض. فابظر في التقَسٍ إن کێت منهم. »و کان بومدين ا أصحابّه بإظهار الطاعاتِ فاته لم عنده فاعل الا الله. روزی شیخ ابومدین بر کنار دریا می‌گذشت. جماعتی از کافران فرنگ وی را اسیر کردند و به کشتی خود بردند. دید که انجا جمعی مسلمانانند که اسیر کرده‌اند. چون شیخ در کشتی قرار گرفت. کافران بادبان برکشیدند تا روانه شوند.

این یکی شیخ مغرب است و ان یکی یعنی 317 شيخ عبدالقادر شيخ مشرق,. رضى الله عنهما و نفعنابهما. » در کتاب فصوص مذکور است که: «بعض ابدال با یکی از مشایخ گفتند که: با ابومدین بگوی بعد از آن که سلام ما به وی برسانی که: سبب چیست که ر بر ما هیچ چیز دشوار ھی کزدد و فشكل ین شود وتر تو مکل قی مود و مغ هاا به آن مقام که تو داری رغبت داریم و تو به ان مقام که ما درانیم ربت نداری؟ >_ و در فتوحات مذکور است که: «از یکی از اولياء الله شنیدم که گفت: یکی از این ا کک اا ا ا ا و ر وم که حال ات ب کی که امام است در توحید و توکل. چون است؟ گفت: مثل من با وی چون چیزی در خاطر وی اندازم؛ مثل ان کس است که در بحر محیط بول کند. از وی پرسند که: چرا بول کردی؟ گوید: تا بحر محیط ناپاک شود و طهارت به وی نتوان کرد. از این شخص هیچ کس نادان‌تر باشد؟ مثل من با دل ابومدين همچنين است. » و هم در فتوحات مذکور است که: «خلق به جهت تبرک و تیمن دست به شيخ ابومدین فرود می‌آوردند و می‌بوسیدند. از وی پرسیدند که: تو در نفس خویش از آن هیچ اثری باز می‌یابی؟ گفت: حجر الأسود در خود هیچ اثر بازیابد که وی را از حجریت خود بیرون برد با آن که وی را انییا و رسل و اولیا فی بوسند؟ کفتید ئی ت: من همان حجرالأسودم و حکم آن دارم. » روزي شيخ ابومدین در بعضی از دیار مغرب گردن خود را پست کرد و گفت: «أللهْةَ اتی اشهدذک و آشهڈ ملانکک انی نوت واطیت . » اصحاب وی پرسیدند که: «سبب این چه بود؟ » گفت: «شیخ عبدالقادر امروز در بغداد گفت: «قدمي هذه على رَقَبة وَلىٌ لله . » بعد از آن بعضی از اصحاب شیخ عبدالقادر از بغداد آمدند و خبر دادند که شيخ عبدالقادر در همان وقت آن را گفت. هرگاه که شیخ ابومدین این آیت بشنیدی كه: «وما اؤتيئْم مِنَ الْعِلْم إلا قليلاً»( 5/اسراء) گفتی: «این اندکی که خدای تعالی ما را داده است از عله نه آز ان ماست, بلکه عاریت است نزدیک ما و به بسیاری از ان نرسیده‌ایم. پس ما جاهلانیم على الذوام. » و هم در فتوحات گفته: «کانَ شيځنا ابومَڏّین بالمغرب قد ترک الحرَفَةَ وجلسَ مَعَ الله تعالى على ما ما يمتح الله له ‏ فاته ما کانَ ره شپيتاً بتي اليه به مثل الإمام عبدالقادر الجيلى سواء غير ان عبڌالقادر کان انض في الظاهر لما بعطيه الشرف. فقيل له؛ يا ابامدين! لِمَ لاتحترف, أولم اول بال فار الصيف عندكم اذا تَرَلَ بقوم ‏ زمان وجو ضياقته عليهم؟ قالوا:ثلاتة أام. ,قال: و بعد ثلثة الأيام؟ قالوا: تر ولايقعد عنڌهم حنى يحوجَهم. قال الشيخ: آللّه اكبر! اا ا ا تعالی ترلنا عليه فى حَطرَيّه على وجه الإقامة عنده الى الأبدٍ فتعيتتِ الطيافة, فاثه تعالی مادل على کرم لق لِعَبده إلا کان هو اۆلى بالاتصاف به. قالوا: تعم. قال: وایام ربنا کما قال :+ کل يوم كالف سَتَةِ مِما تعَذّونَ. فضیاقته بحسب أبّاهه. فاذا اقتا عده في ثلثة آلاف سنة و القضك ولانحترف يتوه إعتراضكم عَلينا و تحن تموث و ينقضي الذنيا و يبقى لنا فضلة عنده تعالى من ضياقفَيناء فاستحسن ذلک منه المعترض. فابظر في التقَسٍ إن کێت منهم. »و کان بومدين ا أصحابّه بإظهار الطاعاتِ فاته لم عنده فاعل الا الله. روزی شیخ ابومدین بر کنار دریا می‌گذشت. جماعتی از کافران فرنگ وی را اسیر کردند و به کشتی خود بردند. دید که انجا جمعی مسلمانانند که اسیر کرده‌اند. چون شیخ در کشتی قرار گرفت. کافران بادبان برکشیدند تا روانه شوند.

هرچند جهد کردند کشتی از جای نجنبید. با وجود آن که بادهای قوی می‌جست. ایشان را يقین شد که کشتی نخواهد رفت با یکدیگر گفتند: «غالباً این به واسطة این مسلمان است که حالی گرفته‌ایم. می‌شاید که وی از ارباب باطن باشد. » شیخ را اجازت دادند تا از کی درون رود کفاف: «بیرون نمی‌روم تا همه مسلمانان را نگذارید. » چون چاره‌ای 318 ندیدند. همه را گذاشتند. ,فی الحال کشتی ایشان روان شد. وی گفته: «إذا ظهر الَو لم بي مَعَة عَيْرة. » و هم وی گفته: اليس لفلف سوق وج يرواخد قالىا5 وجه و هت ج 6 غيرها. » و هم وی گفته: «ما وَصَلَ إلى صَريج الْخُرْيَةِ مَنْ عَلَبْهِ مِنْ تَفْسه بََيَة. » و من اشعاره:, لاتك ر الباط ل في طا_ؤره نه تعض ظَهُوراته وأعط تة مک يهفداره حتف وی ق ي گی رى الله تعالى عنه سنة تسعين و خمسمائة. 2- ابوالعتّاس بن العريف الصّنّهاجى الاندلسى» رحمه الله تالف نام وی احمد بن محمد است, عالم بود به علوم و عارف بود به وجوه قراءات» و متناهی بود در جمیع روایات. مریدان و طالبان بسیار پیش وی جمع شدند. ‏ وقت را از وی خوفی در دل آمد. وی را طلب داشت در راه فوت شد, بعضی گفته‌اند پیش از رسیدن به پادشاه. و بعضی گفته‌اند بعد از رسیدن. و کان ذلک سنة ست و ثلاثين و خمسمائة. صاحب فتوحات از شيخ خود ابوعبداللّه الغژال, نقل کرده است که: «وی گفته: روزی از پیش شیخ خود ابن عریف. بیرون آمدم و در صحرا سیر می‌کردم. به هر درخت و گیاه که می‌رسیدم می‌گفت: سراا کر که من فلان علت را نفع می‌رسانم و فلان ضرر راذع من مو را ار ان ال زی روق کرد ته ن کو بازگشتم و قصه راچا وک فته شيخ فرمود که: ماز نه از برای این تربیت تو کرده بودیم ین کان منک الصا و الثافع حين قالَتٌ لک الأشجار اثها نافعةٌ ضارة؟ فقال: يا سيّدى الثوبة! شيخ کا ای ااا ا راس واا ےا ل رهنمونی کردم نه به غير او. علامت صدق توبۀ تو آن است که به آن موضع بازگردی. و آن درختان و گیاھھها با تو هیچ سن نگویند. ابوعیدالله به آن موضع بازگشت, از آن نان هیچ نشنید. خداوند را سبحانه سجدۀ شکر به جای آورد و به سوی شيخ بازگشت و آن را با وې بگفت. شيخ گفت: الحمدلِلّهِ الى اتارک لته رل الى کون ملک هن اكوانه. » و هم صاحب فتوحات گفته: «کنٹ يوماً عند شيخناء ابوالعباس العريفى, باشبيليّة جالساًء و اردنا آو. آرا احدٌ اعطاءَ معروف, فقالَ شخصْ من الجَماعة للذى ترند. آن يَصَدّق: الأفّربون أؤلى بالمعروف. فقال الشْيخ مِنْ فَوره مُنَصلاً بكلام القائل: ‏ الله. قيا رده على الكيد! و اللّه ما سَوعتُها فى تلك الحالة الا مِنَ الله تعالى حتی خيلَ لی اھا کذا تَرَلّث فی القرآن مما تحققث بها و أَشرَتها قلبی و کذا جميع مَنْ حَصَرَ, فلا بيبغى أن يأكل يَعَمَ الله الا آهل الله و لهم حْلِقَك و يأكُلها غيرهم بحكم الثبعيّة ‏ القَفصودون بالتعم. » E E 3- ابوالزّبيع الكفيف المالّقى» رحمه الله تعالى وی از مریدان ابوالعباس بن العريف است. روزی با اصحاب خود گفت: «اگر فی المثل دو مرد باشند و هر یکی را ده دینار باشد. یکی از ایشان یک دینار صدقه کند و نه دینار نگاه دارد, و دیگری نه دینار صدقه کند و یک دینار نگاه دارد. کدام از ایشان فاضل تر است؟ » همه گفتند: «آن که نه دینار صدقه کند. » شیخ گفت: «چرا وی فاضلتر است؟ » گفتند: «از آن سبب که وی بیشتر تصدق 319 کرده است. » شیخ گفت: «آنچه گفتید خوب است, اما روح مسأله را ندانستید و بر شما پوشیده بماند .

هرچند جهد کردند کشتی از جای نجنبید. با وجود آن که بادهای قوی می‌جست. ایشان را يقین شد که کشتی نخواهد رفت با یکدیگر گفتند: «غالباً این به واسطة این مسلمان است که حالی گرفته‌ایم. می‌شاید که وی از ارباب باطن باشد. » شیخ را اجازت دادند تا از کی درون رود کفاف: «بیرون نمی‌روم تا همه مسلمانان را نگذارید. » چون چاره‌ای 318 ندیدند. همه را گذاشتند. ,فی الحال کشتی ایشان روان شد. وی گفته: «إذا ظهر الَو لم بي مَعَة عَيْرة. » و هم وی گفته: اليس لفلف سوق وج يرواخد قالىا5 وجه و هت ج 6 غيرها. » و هم وی گفته: «ما وَصَلَ إلى صَريج الْخُرْيَةِ مَنْ عَلَبْهِ مِنْ تَفْسه بََيَة. » و من اشعاره:, لاتك ر الباط ل في طا_ؤره نه تعض ظَهُوراته وأعط تة مک يهفداره حتف وی ق ي گی رى الله تعالى عنه سنة تسعين و خمسمائة. 2- ابوالعتّاس بن العريف الصّنّهاجى الاندلسى» رحمه الله تالف نام وی احمد بن محمد است, عالم بود به علوم و عارف بود به وجوه قراءات» و متناهی بود در جمیع روایات. مریدان و طالبان بسیار پیش وی جمع شدند. ‏ وقت را از وی خوفی در دل آمد. وی را طلب داشت در راه فوت شد, بعضی گفته‌اند پیش از رسیدن به پادشاه. و بعضی گفته‌اند بعد از رسیدن. و کان ذلک سنة ست و ثلاثين و خمسمائة. صاحب فتوحات از شيخ خود ابوعبداللّه الغژال, نقل کرده است که: «وی گفته: روزی از پیش شیخ خود ابن عریف. بیرون آمدم و در صحرا سیر می‌کردم. به هر درخت و گیاه که می‌رسیدم می‌گفت: سراا کر که من فلان علت را نفع می‌رسانم و فلان ضرر راذع من مو را ار ان ال زی روق کرد ته ن کو بازگشتم و قصه راچا وک فته شيخ فرمود که: ماز نه از برای این تربیت تو کرده بودیم ین کان منک الصا و الثافع حين قالَتٌ لک الأشجار اثها نافعةٌ ضارة؟ فقال: يا سيّدى الثوبة! شيخ کا ای ااا ا راس واا ےا ل رهنمونی کردم نه به غير او. علامت صدق توبۀ تو آن است که به آن موضع بازگردی. و آن درختان و گیاھھها با تو هیچ سن نگویند. ابوعیدالله به آن موضع بازگشت, از آن نان هیچ نشنید. خداوند را سبحانه سجدۀ شکر به جای آورد و به سوی شيخ بازگشت و آن را با وې بگفت. شيخ گفت: الحمدلِلّهِ الى اتارک لته رل الى کون ملک هن اكوانه. » و هم صاحب فتوحات گفته: «کنٹ يوماً عند شيخناء ابوالعباس العريفى, باشبيليّة جالساًء و اردنا آو. آرا احدٌ اعطاءَ معروف, فقالَ شخصْ من الجَماعة للذى ترند. آن يَصَدّق: الأفّربون أؤلى بالمعروف. فقال الشْيخ مِنْ فَوره مُنَصلاً بكلام القائل: ‏ الله. قيا رده على الكيد! و اللّه ما سَوعتُها فى تلك الحالة الا مِنَ الله تعالى حتی خيلَ لی اھا کذا تَرَلّث فی القرآن مما تحققث بها و أَشرَتها قلبی و کذا جميع مَنْ حَصَرَ, فلا بيبغى أن يأكل يَعَمَ الله الا آهل الله و لهم حْلِقَك و يأكُلها غيرهم بحكم الثبعيّة ‏ القَفصودون بالتعم. » E E 3- ابوالزّبيع الكفيف المالّقى» رحمه الله تعالى وی از مریدان ابوالعباس بن العريف است. روزی با اصحاب خود گفت: «اگر فی المثل دو مرد باشند و هر یکی را ده دینار باشد. یکی از ایشان یک دینار صدقه کند و نه دینار نگاه دارد, و دیگری نه دینار صدقه کند و یک دینار نگاه دارد. کدام از ایشان فاضل تر است؟ » همه گفتند: «آن که نه دینار صدقه کند. » شیخ گفت: «چرا وی فاضلتر است؟ » گفتند: «از آن سبب که وی بیشتر تصدق 319 کرده است. » شیخ گفت: «آنچه گفتید خوب است, اما روح مسأله را ندانستید و بر شما پوشیده بماند .

» گفتند: «ان کدام است؟ » گفت: «ان که ما هر دو را E‏ O‏ که کمتر داد پس نسبت وی به فقر زیادت باشد. پس وی افضل باشد. > حدیث نبوی وارد است به ان معنی که: «هفتاد هزار با ر كلمة لا أله إلا الله گفتن را در ات و ااا کن کان رات و دار اوا شیخ ابوالژبیع مالقی گفته است که: «من این ذکر را هفتاد هزار بار گفته بودم. ولیکن به نام کسی معین نساخته بودم تا روزی بر مایدۀ طعامی حاضر شدم با جماعتی, و با ایشان کودکی صاحب کشف بود. در ان وقت که ان کودک دست به طعام برد تا بخورد ناگاه بگریست. گفتندش : چرا گریستی؟ گفت: ا خود را در وی در عذاب می‌بینم. » شیخ ابوالژبیع گفت: «در باطن با خو خداوندا! تو می‌داني که هفتاد هزار بار كلمة لا اله إلا الله ‏ أن 8 به جهت آزادی مادر این کودک از آتش دوزخ معین گردانیدم . » گفت: «چون من اين نيت در باطن خود تمام کردم آن کودک بخندپد و بشاشت نمود. گفت: مادر خود را مي‌بینم که از آتش دوزخ خلاص یافت. الحمدلله. پس به طعام خوردن مشغول شد با آن جماعت. » شیخ ابوالژبیع می‌گوید که: «مرا صحت خبر تبوی در این باب به کشف آن کودک م شد و صحت کشف آن کودک به خبر نبوی. » هم شیخ ابوالژبیع گفته است که: «در بعض سیاحات تنها می‌رفتم. چون شب می‌رسید, مرغی می‌آمد و نزدیک من شب می‌گذرانید و با من حکایت می‌کرد. شبی نید م که همه شب می‌گفت: يا فدوس! يا قڏوس! چون بامداد شد. پُرّها برهم زد و کا سبحان الژرٌاق و پرواز کرد. » 4 عَدئٌ بن مُسافر الشامىء» تم الهکاری» رحمه الله تعالى با شیخ عقيل مینجی و شیخ حماد دباس صحبت داشته بر وی خلق بسیار مجتمع شدند در جبل هکاربّه که از توایع موصل است. از خلق منقطع گشت و آانجا زاویه‌ای بنا کرد و مردم آن دیار همه مرید و معتقد وی شدند. در سنة سبع و خمسين و خمسمائة از دنیا برقت و قیر وی دز آن دیاز ان مزاراته متبرکه است: ووی را کرافات و آیات ظاهره است. در تاریخ امام یافعی مذکور است که: کی ر هردان وی را ور کو ار راه انقطاع از خلق پیدا شد. با شیخ عَدی گفت: ای شیخ! می‌خواهم که در این صحرا از خلق منقطع باشم. چه پودی که اینجا آبی بودی که بیاشامیدمی و چیزی که قوت من شدی! ! شیخ برخاست, آنجا دو سنگ بزرگ بود پای بر یکی زد چشمه‌ای آب شیرین روان شد. و پاې بر دیگری زد درخت اناری بژست. درخت را گفت: ا روز, به اذن الله تعالی یک انار شیرین می‌ده و یک روز یک انار ترش! و آن بهترین اناری بود که در دنیا می‌باشد. » 5- سَبّْدی احمدبن ابی الحسن الّفاعى» قدس الله تعالى روحه ذوالمقاماټ إلعلية و الاحوال السنية. حَرَّق الله سبحانه به إلعواید و قلت له الأغيان. و أظهر العجائبَ ولكن أصحابه ففيهم الجُيدٌ و الژدي ل ف ية اران و بلقت بالحثات و هذا ما عَرَقَهٌ الشْيح ولا صلحاءٌ ا غود باللة قن السنطان. وی از اولاد بزرگوار امام موسی کاظم است رضی الله تعالی عنه و نسبت خرقۀ وی به پنج واسطه به شبلی می‌رسد. ساکن آم عبیده بوده از بطایح. ابوالحشن علی که خواهررادة وی اشت گفته است که یک روز بز در خلوت وی نشسته بودم. ینش وئ اواز کشسی :نشد چون نظر کردم پیش وی کسی نشسته بود 320 که هرگزش ندیده بودم. ساعتی دراز با هم سخن گفتند.

» گفتند: «ان کدام است؟ » گفت: «ان که ما هر دو را E‏ O‏ که کمتر داد پس نسبت وی به فقر زیادت باشد. پس وی افضل باشد. > حدیث نبوی وارد است به ان معنی که: «هفتاد هزار با ر كلمة لا أله إلا الله گفتن را در ات و ااا کن کان رات و دار اوا شیخ ابوالژبیع مالقی گفته است که: «من این ذکر را هفتاد هزار بار گفته بودم. ولیکن به نام کسی معین نساخته بودم تا روزی بر مایدۀ طعامی حاضر شدم با جماعتی, و با ایشان کودکی صاحب کشف بود. در ان وقت که ان کودک دست به طعام برد تا بخورد ناگاه بگریست. گفتندش : چرا گریستی؟ گفت: ا خود را در وی در عذاب می‌بینم. » شیخ ابوالژبیع گفت: «در باطن با خو خداوندا! تو می‌داني که هفتاد هزار بار كلمة لا اله إلا الله ‏ أن 8 به جهت آزادی مادر این کودک از آتش دوزخ معین گردانیدم . » گفت: «چون من اين نيت در باطن خود تمام کردم آن کودک بخندپد و بشاشت نمود. گفت: مادر خود را مي‌بینم که از آتش دوزخ خلاص یافت. الحمدلله. پس به طعام خوردن مشغول شد با آن جماعت. » شیخ ابوالژبیع می‌گوید که: «مرا صحت خبر تبوی در این باب به کشف آن کودک م شد و صحت کشف آن کودک به خبر نبوی. » هم شیخ ابوالژبیع گفته است که: «در بعض سیاحات تنها می‌رفتم. چون شب می‌رسید, مرغی می‌آمد و نزدیک من شب می‌گذرانید و با من حکایت می‌کرد. شبی نید م که همه شب می‌گفت: يا فدوس! يا قڏوس! چون بامداد شد. پُرّها برهم زد و کا سبحان الژرٌاق و پرواز کرد. » 4 عَدئٌ بن مُسافر الشامىء» تم الهکاری» رحمه الله تعالى با شیخ عقيل مینجی و شیخ حماد دباس صحبت داشته بر وی خلق بسیار مجتمع شدند در جبل هکاربّه که از توایع موصل است. از خلق منقطع گشت و آانجا زاویه‌ای بنا کرد و مردم آن دیار همه مرید و معتقد وی شدند. در سنة سبع و خمسين و خمسمائة از دنیا برقت و قیر وی دز آن دیاز ان مزاراته متبرکه است: ووی را کرافات و آیات ظاهره است. در تاریخ امام یافعی مذکور است که: کی ر هردان وی را ور کو ار راه انقطاع از خلق پیدا شد. با شیخ عَدی گفت: ای شیخ! می‌خواهم که در این صحرا از خلق منقطع باشم. چه پودی که اینجا آبی بودی که بیاشامیدمی و چیزی که قوت من شدی! ! شیخ برخاست, آنجا دو سنگ بزرگ بود پای بر یکی زد چشمه‌ای آب شیرین روان شد. و پاې بر دیگری زد درخت اناری بژست. درخت را گفت: ا روز, به اذن الله تعالی یک انار شیرین می‌ده و یک روز یک انار ترش! و آن بهترین اناری بود که در دنیا می‌باشد. » 5- سَبّْدی احمدبن ابی الحسن الّفاعى» قدس الله تعالى روحه ذوالمقاماټ إلعلية و الاحوال السنية. حَرَّق الله سبحانه به إلعواید و قلت له الأغيان. و أظهر العجائبَ ولكن أصحابه ففيهم الجُيدٌ و الژدي ل ف ية اران و بلقت بالحثات و هذا ما عَرَقَهٌ الشْيح ولا صلحاءٌ ا غود باللة قن السنطان. وی از اولاد بزرگوار امام موسی کاظم است رضی الله تعالی عنه و نسبت خرقۀ وی به پنج واسطه به شبلی می‌رسد. ساکن آم عبیده بوده از بطایح. ابوالحشن علی که خواهررادة وی اشت گفته است که یک روز بز در خلوت وی نشسته بودم. ینش وئ اواز کشسی :نشد چون نظر کردم پیش وی کسی نشسته بود 320 که هرگزش ندیده بودم. ساعتی دراز با هم سخن گفتند.

پس آن شخص از روزنی که در دیوار خلوت شیخ بود بیرون آمد و چون برق خاطف در هوا بگذشت, پس پیش شيخ درامدم و پرسیدم که: این مرد که بود؟ گفت: تو وی را دیدی؟ گفتم: اری. گفت: او کسی است که خدای تعالی بحر محیط را به وی محافظت می‌کند و یکی از رجال اربعه است. سه روز است که مهجور شده است. اما نمی‌داند. گفتم: یا سَیّدی! سبب مهجوری وی چیست؟ گفت: وی در یکی از جزایر بحر محیط مقیم است. انجا سه شبانروز متصل باران بارید. به خاطر وی گذشت که: کاش این باران در عمرانات بودی! بعد از آن استغفار کرد. به سبب این اعتراض مهجور شده است. پس من گفتم: یا سَیّدی! وی را به مهجوری وی اعلام کردی؟ گفت: نی شرم داشتم. گفتم: اگر فرمایی من وی را اعلام کنم. گفت: می‌کنی؟ گفتم: اری. گفت: سر به گریبان خود درکش! درکشیدم. آوازی به گوشم رسید که: یا على سر برآر! سر برآوردم خود را در یکی از جزایر بحر محیط دیدم. در کار خود حیران شدم» بر برخاستم و اندکی برفتم آن مرد را دیدم بر وی سلام کردم و آن قصه را با وی بگفتم. سوگند بر من داد که: هرچه ترا گویم چنان کن! گفتم: چنان کنم. گفت: خرقة مرا در گردن من کن و مرا به روی در زمین می‌کش ومنادی می‌کن که: این سزای کسی که بر خدای تعالی اعتراض کند, خرقه را در گردن وی کردم و خواستم که وی را بکشم» هاتفی آواز داد که: ای علی! وی را بگذار که ملایکة آسمان بر وی به زاری درآمدند و گریان شدند. و خدای تعالی از وی خشنود گشت. چون آن آواز شنیدم. بیخود شدم. چون به ارام چوا را پیش ال ود دم الله که ندا ننھ که چون :ر فته و چون مدم. »> چون وقتی کسی از سیدی احمد تعویذی طلبیدی و کاغذ بیاوردی که بنویسد. اگر سیاهی نبودی کاغذ را بگرفتی و بی‌سیاهی بنوشتی. وقتي برای شخصی بی سیاهی بنوشت و مدتی مدید غایب شد, بعد از آن آن کاغذ را بازآورد بر سبیل امتحان و گفت: «ای شیخ! برای من دعایی بنویس! » چون در آن کاغذ نگریست. گفت: «ای فرزند! این کاغذ نوشته است. » و به وی داد. روزی دو ت تن از اصحاب وی به صحرا رفتند و با هم بنشستند و حکایت می‌کردند یکی او «ترا در این مدت از ملازمت سیدی احمد چه حاصل شده؟ » گفت: «تو هر تمتایی که می‌خواهی بکن! » گفت: «ای سیدی! ! می‌خواهم که نامة آزادی ما از دوزخ همین ساعت از آسمان فرود آید. » آن دیگری گفت: «کرم خدای تعالی بسیار است و فضل وی بیحد است . “« در این حال که ایشان در این مقال بودند» ناگاه ورقی سفید از آسمان فرو افتاد. آن را بر گرفتند. در آن هیچ نوشته ندیدند۔ پیش سَیّدی آمدند و از حال خویش هیچ ناگفته آن ورق را به وی دادند, چون سَيّدی در آن ورق نگریست خدای را سجده کرد و چون سر از سجده برداشت گفت: «الحمدلله الذي اراني عق أصحابي من الٿار في الڌٽيا ا قل الأخرَة. » گفتند: «ای سَيّدی! این ورق سفید است. » گفت: «ید قدرت به سیاهی نمی‌نویسد. این به نور نوشته شده است. » و گفته‌اند که وی را با کهال اشتغال به عبادات اشعار لطیف بوده ست. فمنها: إذا ج لول هام وای کرک اوځ كَماناع امام الوق وَفَۆقىي غات فط ر الع و الأسى وتک تى خا لله وی 4 دوو را و د یا اسهد تقک سارى وة و هو موق قلا هو مَفدّول.

پس آن شخص از روزنی که در دیوار خلوت شیخ بود بیرون آمد و چون برق خاطف در هوا بگذشت, پس پیش شيخ درامدم و پرسیدم که: این مرد که بود؟ گفت: تو وی را دیدی؟ گفتم: اری. گفت: او کسی است که خدای تعالی بحر محیط را به وی محافظت می‌کند و یکی از رجال اربعه است. سه روز است که مهجور شده است. اما نمی‌داند. گفتم: یا سَیّدی! سبب مهجوری وی چیست؟ گفت: وی در یکی از جزایر بحر محیط مقیم است. انجا سه شبانروز متصل باران بارید. به خاطر وی گذشت که: کاش این باران در عمرانات بودی! بعد از آن استغفار کرد. به سبب این اعتراض مهجور شده است. پس من گفتم: یا سَیّدی! وی را به مهجوری وی اعلام کردی؟ گفت: نی شرم داشتم. گفتم: اگر فرمایی من وی را اعلام کنم. گفت: می‌کنی؟ گفتم: اری. گفت: سر به گریبان خود درکش! درکشیدم. آوازی به گوشم رسید که: یا على سر برآر! سر برآوردم خود را در یکی از جزایر بحر محیط دیدم. در کار خود حیران شدم» بر برخاستم و اندکی برفتم آن مرد را دیدم بر وی سلام کردم و آن قصه را با وی بگفتم. سوگند بر من داد که: هرچه ترا گویم چنان کن! گفتم: چنان کنم. گفت: خرقة مرا در گردن من کن و مرا به روی در زمین می‌کش ومنادی می‌کن که: این سزای کسی که بر خدای تعالی اعتراض کند, خرقه را در گردن وی کردم و خواستم که وی را بکشم» هاتفی آواز داد که: ای علی! وی را بگذار که ملایکة آسمان بر وی به زاری درآمدند و گریان شدند. و خدای تعالی از وی خشنود گشت. چون آن آواز شنیدم. بیخود شدم. چون به ارام چوا را پیش ال ود دم الله که ندا ننھ که چون :ر فته و چون مدم. »> چون وقتی کسی از سیدی احمد تعویذی طلبیدی و کاغذ بیاوردی که بنویسد. اگر سیاهی نبودی کاغذ را بگرفتی و بی‌سیاهی بنوشتی. وقتي برای شخصی بی سیاهی بنوشت و مدتی مدید غایب شد, بعد از آن آن کاغذ را بازآورد بر سبیل امتحان و گفت: «ای شیخ! برای من دعایی بنویس! » چون در آن کاغذ نگریست. گفت: «ای فرزند! این کاغذ نوشته است. » و به وی داد. روزی دو ت تن از اصحاب وی به صحرا رفتند و با هم بنشستند و حکایت می‌کردند یکی او «ترا در این مدت از ملازمت سیدی احمد چه حاصل شده؟ » گفت: «تو هر تمتایی که می‌خواهی بکن! » گفت: «ای سیدی! ! می‌خواهم که نامة آزادی ما از دوزخ همین ساعت از آسمان فرود آید. » آن دیگری گفت: «کرم خدای تعالی بسیار است و فضل وی بیحد است . “« در این حال که ایشان در این مقال بودند» ناگاه ورقی سفید از آسمان فرو افتاد. آن را بر گرفتند. در آن هیچ نوشته ندیدند۔ پیش سَیّدی آمدند و از حال خویش هیچ ناگفته آن ورق را به وی دادند, چون سَيّدی در آن ورق نگریست خدای را سجده کرد و چون سر از سجده برداشت گفت: «الحمدلله الذي اراني عق أصحابي من الٿار في الڌٽيا ا قل الأخرَة. » گفتند: «ای سَيّدی! این ورق سفید است. » گفت: «ید قدرت به سیاهی نمی‌نویسد. این به نور نوشته شده است. » و گفته‌اند که وی را با کهال اشتغال به عبادات اشعار لطیف بوده ست. فمنها: إذا ج لول هام وای کرک اوځ كَماناع امام الوق وَفَۆقىي غات فط ر الع و الأسى وتک تى خا لله وی 4 دوو را و د یا اسهد تقک سارى وة و هو موق قلا هو مَفدّول.

قفي الَقَدّل راحَة 5وو و ون E‏ 5 و بعضی گفته‌اند که این ابیات را از قوال شنیده است, و بر آن برفته از دنیا. و توفی رضى الله عنه يوم الخميس, الثانى و العشرين من جمادى الاولى سنة ثمان و 321 6- حیات بن قیس الحَژانی» قڈس الله تعالی سژه صاحب الكرامات الخارقة 5 الأنفاس الصادقة و الأحوال الفاخرة و الأنوار الباهرة و وی یکی از آن چهار کس است که شیخ ابوالحسن فُریثی گفته است که: «چهار کس می‌دانم از مشایخ که در قبور خود تصرف فی کنند: چنانکه احیا می کنند: : معروف کرخی,؛ و شیخ عبدالقادر و شیخ عقیل مینجی و شیخ حیات حژانی» قڈس الله تعالی اسرارهم. » نکی ار ضلخا ناشت که داز یفن ور ورتا تسم چون نه مبان رای کن رسیدیم, باد مخالف برخاست و موج عظیم شد و کشتی بشکست, من بر تخته پاره‌ای ماندم. موج مرا به جزیره‌ای انداخت. بسی بگشتم هیچ کس ندیدم۔ خرابة بسيار بود در آنجا, ناگاه به مسجدی رسیدم که در وی چهارکس نشسته‌اند. سلام گفتم. جواب نادند و جال فن برست تد خالا انشان قم و بائی روز بسن اتان نقتم و از جن توه و كقال: قال اشان :ر خضرت جو سنحانه امرى عظم سهد کردم. چون شب رسید, شيخ حیات حرّانی درامد. ان جماعت پیش دویدند و سلام کردند. پیش رقتو ماز فن اعت گرار دد و تا الو فر در مار ا ادو a ‏ يا حبيبَ الڀُائبينَ ! و يا سْرور العارفين! و يا قة عين العابدين! و يا ا نس المُلقردين! ويا رر اللاجئين! ويا ظهرَ المُلقطعين! و يا مَنْ حَتٿ إليه قلوبُ الصُڏيقينَ ا داقن اتشت به أفبدة الق :و عليه عَكَقَتْ هَِةُ الخاشعين! تقد ان ان تگرست: کر ھی شخ ددم کت انوا ر ظا هر دن گرقت: چنانکه ان ن روشن شد چون روشن شدن شب چهارده. ‏ بیرون أمد. ان جماعت مرا گفتند که: در عقب وی برو: ! برفتم ديدم که زمین بیابان و E E‏ می‌شنیدم که می‌گفت: یا رت حياتِ کن لحياتِ! در اندک زمانی به حرّان رسیدیم. مردم قاور ور اراد بودند. » و شيخ حيات ساکن حران بوده است تا ازدنیا رفته است در سنۀ احدی و ثمانین و خمسمائة. 7- شیخ جاکیر. قدٌس الله تعالی روحه شیخ ابوالوفاء بر وی ثنا گفته است و طاقیة خود را به دست شیخ علی هیتی برای وی فرستاده است. و وی را تکلیف حضور نکرده است و گفته است که: «من از خدای الی :در و اساھ که خاکو را ارخفل ونان من کزان دای الق وی را من بخشتید. » و شيخ جاکیير در اصل از کردان بود» در صحرایی از صحراهای عراق یک روزۀ سامره متوطن شد و آنجا می‌بود تا در سنة تسعين و خمسمائة از دنیا برفت و قبر وى هم انجاست. وی گفته: »0 مَنْ شاهَڌ الَْحَق عَرَوَجَلَ في سِرَة سَقَط الكَوْنُ مِن قَلَيهِ. » یکی اراسان وی گوید که: «روزی باوی e‏ از پیش وی می‌گذشتند. اشارت به یک گاو کرد و گفت: این حامله است به گوسالة ٺر چنين و ڇچنين» > و آن فلان روز خواهد زاد و نذر ما خواهد بود و فلان و فلان از آن خواهند خورد و اشارت به گاو دیگر کرد و گفت: این حامله است به گوسالۀ ماده و فلان وقت خواهد زاد و فلان و فلان از وی خواهند خورد و سگی سرخ را ازوی نصیب است. والله که هرجه شخ گفته بود واقع رشد. نکی سرخ نه رز اویه ذر امد و از ان گوساله بک ازم سری» توک رخو الله فة مهن و خفسها ةك 322 8- شيخ ابوعبدالله محمد بن ابراهيم القُرشئ الهاشميئ.

قفي الَقَدّل راحَة 5وو و ون E‏ 5 و بعضی گفته‌اند که این ابیات را از قوال شنیده است, و بر آن برفته از دنیا. و توفی رضى الله عنه يوم الخميس, الثانى و العشرين من جمادى الاولى سنة ثمان و 321 6- حیات بن قیس الحَژانی» قڈس الله تعالی سژه صاحب الكرامات الخارقة 5 الأنفاس الصادقة و الأحوال الفاخرة و الأنوار الباهرة و وی یکی از آن چهار کس است که شیخ ابوالحسن فُریثی گفته است که: «چهار کس می‌دانم از مشایخ که در قبور خود تصرف فی کنند: چنانکه احیا می کنند: : معروف کرخی,؛ و شیخ عبدالقادر و شیخ عقیل مینجی و شیخ حیات حژانی» قڈس الله تعالی اسرارهم. » نکی ار ضلخا ناشت که داز یفن ور ورتا تسم چون نه مبان رای کن رسیدیم, باد مخالف برخاست و موج عظیم شد و کشتی بشکست, من بر تخته پاره‌ای ماندم. موج مرا به جزیره‌ای انداخت. بسی بگشتم هیچ کس ندیدم۔ خرابة بسيار بود در آنجا, ناگاه به مسجدی رسیدم که در وی چهارکس نشسته‌اند. سلام گفتم. جواب نادند و جال فن برست تد خالا انشان قم و بائی روز بسن اتان نقتم و از جن توه و كقال: قال اشان :ر خضرت جو سنحانه امرى عظم سهد کردم. چون شب رسید, شيخ حیات حرّانی درامد. ان جماعت پیش دویدند و سلام کردند. پیش رقتو ماز فن اعت گرار دد و تا الو فر در مار ا ادو a ‏ يا حبيبَ الڀُائبينَ ! و يا سْرور العارفين! و يا قة عين العابدين! و يا ا نس المُلقردين! ويا رر اللاجئين! ويا ظهرَ المُلقطعين! و يا مَنْ حَتٿ إليه قلوبُ الصُڏيقينَ ا داقن اتشت به أفبدة الق :و عليه عَكَقَتْ هَِةُ الخاشعين! تقد ان ان تگرست: کر ھی شخ ددم کت انوا ر ظا هر دن گرقت: چنانکه ان ن روشن شد چون روشن شدن شب چهارده. ‏ بیرون أمد. ان جماعت مرا گفتند که: در عقب وی برو: ! برفتم ديدم که زمین بیابان و E E‏ می‌شنیدم که می‌گفت: یا رت حياتِ کن لحياتِ! در اندک زمانی به حرّان رسیدیم. مردم قاور ور اراد بودند. » و شيخ حيات ساکن حران بوده است تا ازدنیا رفته است در سنۀ احدی و ثمانین و خمسمائة. 7- شیخ جاکیر. قدٌس الله تعالی روحه شیخ ابوالوفاء بر وی ثنا گفته است و طاقیة خود را به دست شیخ علی هیتی برای وی فرستاده است. و وی را تکلیف حضور نکرده است و گفته است که: «من از خدای الی :در و اساھ که خاکو را ارخفل ونان من کزان دای الق وی را من بخشتید. » و شيخ جاکیير در اصل از کردان بود» در صحرایی از صحراهای عراق یک روزۀ سامره متوطن شد و آنجا می‌بود تا در سنة تسعين و خمسمائة از دنیا برفت و قبر وى هم انجاست. وی گفته: »0 مَنْ شاهَڌ الَْحَق عَرَوَجَلَ في سِرَة سَقَط الكَوْنُ مِن قَلَيهِ. » یکی اراسان وی گوید که: «روزی باوی e‏ از پیش وی می‌گذشتند. اشارت به یک گاو کرد و گفت: این حامله است به گوسالة ٺر چنين و ڇچنين» > و آن فلان روز خواهد زاد و نذر ما خواهد بود و فلان و فلان از آن خواهند خورد و اشارت به گاو دیگر کرد و گفت: این حامله است به گوسالۀ ماده و فلان وقت خواهد زاد و فلان و فلان از وی خواهند خورد و سگی سرخ را ازوی نصیب است. والله که هرجه شخ گفته بود واقع رشد. نکی سرخ نه رز اویه ذر امد و از ان گوساله بک ازم سری» توک رخو الله فة مهن و خفسها ةك 322 8- شيخ ابوعبدالله محمد بن ابراهيم القُرشئ الهاشميئ.

قدس الله تعالی روحه امام العارفينَ و دليلٌ السّالكين, صاحبٌ الاأڇوال الفاخرة و الكرامات الباهرة. وی گفته: «آلعالِمْ مَنْ تطّق عن سرک وَاطلَلََ على عَواقب أَمُرک. » وی گفته که: «روزی در منا بودم. تشنه شدم هیچ جا آب نیافتم و با من هیچ نبود که با آن آب خرم, می‌رفتم تا چاهی پیدا کنم که از آنجا آب کشم. چاهی یافتم که أعاجم بر آن جمع آمده بودند و آب می‌کشیدند. یکی از ایشان را گفتم که: قدری آب در این رُکوه کن! مرا بزد و رکوه را از دست من گرفت و بینداخت. من برفتم تا رکوه را برگیرم و بسیار شکسته خاطر بودم. ديدم که در برکه‌ای آب شیرین افتاده است. آب برداشتم وبخوردم» و رکوه را پر اب ب کرده پیش اصحاب اوردم از ان اب بخوردند. قصه را با ایشان بگفتم. انچا رفتند تا ان گیرند تنه آب بافتند ونه از آن: دافستھ که انی :ید از آیات الھی. » وی ا ر 6 2 9- ابوالحسن على بن حخُمَيد الصّعیدی» المعروف بابن الصباغ. رحمه الله تعالى وی ظاهر شده است. پدر وی صباغ بود و می‌خواست که پسرش هم صباغ باشد. . بر وی گران می‌آمد که وی به صحبت صوفیّه می‌رفت و طریقة ایشان می‌ورزید و از صباغی باز می‌ماند. روزی پدرش آمد دید که جامه‌های مردم را رنگ نکرده است؛ و وقت گذشته است, در غضب شد و در دکان تغارهای بسیار بود در هر یک رنگ دیگر. کون عضت یر را دید فی جامدها را رتاو در یک غار هان غضب پدر زیاده شد و گفت: «دیدی که چه کردی و جامه‌های مردم را ضايع کردی! هر یکی را رنگی خواسته بودند و تو همه را یک رنگ کردی! » ابوالحسن دست در آن تغاره کرد و همه را به یک از سرون اور هر یکی آن رنگ شده که صاحبش خواسته بود. چون دران ان اة حیران ماند و وی را ر به سلوک راه صوفێه باز گذاشت و از صنعت صباغی معذور داشت. _ عادت وی ان بود که مادام که نام کسی رادر لوح محفوظ از مریدان خود ندیدی» در صحبت خود راه ندادی. روزی شخصی از وی طلب صحبت کرد. شیخ ساعتی سر در پیش افکند و گفت: «نزدیک ما هیچ وظیفة خدمتی نمانده است که به آن قیام نمایی. » ان شخص فبالغه کرد که: «از آن چاره نیست. » گفت: «هر روز مي رو و پک پشته حلفا می‌اورد ! » بعد از مدتی که آن کار کرد دست وی به درد آمد. انچه حلفا را با ان می‌درود بینداخت و ترک صحبت فقرا کرد. شبی در خواب دید که: «قیامت قایم شده است و مردم بر صراط می‌گذرند. بعضی به سلامت می‌گذرند وبعضی در آتش می‌افتند. چیزی طلبید که دست در ان زند نیافت, متحیر بماند. ناگاه دید که یک پشته از آن فته دای حلا نر رزوی اش هې رود خود را پر یالای آن انداخت, وی را از آتش بیرون برد و نجات یافت. » ترسناک و هول زده از خواب درآمد. پیش شيخ رفت. چون چشم شیخ بر وی افتاد. گفت: «نگفتم که ترا خدمتی بیش از این نمانده است؟ » از شيخ استغفار کرد و به سر کار خود رفت. E ‏ 0 ابواسحاق بن طریف؛ رحمه الله تعالى در کک ډو از ا e‏ است ,که من دیده‌ام . “« و از وی ارد که گفت: «کسانی که مرا می‌شناسند همه اولیاءالله‌اند. گفتند: چون چنين 323 است یا ابااسحاق؟ گفت: زیرا که هر یک از ایشان از دو حال بیرون نیستند. یا آن است که در حق من خير و نیکویی می‌گوید, یا غير آن. اگر چنانچه در حق من خير می‌گوید.

قدس الله تعالی روحه امام العارفينَ و دليلٌ السّالكين, صاحبٌ الاأڇوال الفاخرة و الكرامات الباهرة. وی گفته: «آلعالِمْ مَنْ تطّق عن سرک وَاطلَلََ على عَواقب أَمُرک. » وی گفته که: «روزی در منا بودم. تشنه شدم هیچ جا آب نیافتم و با من هیچ نبود که با آن آب خرم, می‌رفتم تا چاهی پیدا کنم که از آنجا آب کشم. چاهی یافتم که أعاجم بر آن جمع آمده بودند و آب می‌کشیدند. یکی از ایشان را گفتم که: قدری آب در این رُکوه کن! مرا بزد و رکوه را از دست من گرفت و بینداخت. من برفتم تا رکوه را برگیرم و بسیار شکسته خاطر بودم. ديدم که در برکه‌ای آب شیرین افتاده است. آب برداشتم وبخوردم» و رکوه را پر اب ب کرده پیش اصحاب اوردم از ان اب بخوردند. قصه را با ایشان بگفتم. انچا رفتند تا ان گیرند تنه آب بافتند ونه از آن: دافستھ که انی :ید از آیات الھی. » وی ا ر 6 2 9- ابوالحسن على بن حخُمَيد الصّعیدی» المعروف بابن الصباغ. رحمه الله تعالى وی ظاهر شده است. پدر وی صباغ بود و می‌خواست که پسرش هم صباغ باشد. . بر وی گران می‌آمد که وی به صحبت صوفیّه می‌رفت و طریقة ایشان می‌ورزید و از صباغی باز می‌ماند. روزی پدرش آمد دید که جامه‌های مردم را رنگ نکرده است؛ و وقت گذشته است, در غضب شد و در دکان تغارهای بسیار بود در هر یک رنگ دیگر. کون عضت یر را دید فی جامدها را رتاو در یک غار هان غضب پدر زیاده شد و گفت: «دیدی که چه کردی و جامه‌های مردم را ضايع کردی! هر یکی را رنگی خواسته بودند و تو همه را یک رنگ کردی! » ابوالحسن دست در آن تغاره کرد و همه را به یک از سرون اور هر یکی آن رنگ شده که صاحبش خواسته بود. چون دران ان اة حیران ماند و وی را ر به سلوک راه صوفێه باز گذاشت و از صنعت صباغی معذور داشت. _ عادت وی ان بود که مادام که نام کسی رادر لوح محفوظ از مریدان خود ندیدی» در صحبت خود راه ندادی. روزی شخصی از وی طلب صحبت کرد. شیخ ساعتی سر در پیش افکند و گفت: «نزدیک ما هیچ وظیفة خدمتی نمانده است که به آن قیام نمایی. » ان شخص فبالغه کرد که: «از آن چاره نیست. » گفت: «هر روز مي رو و پک پشته حلفا می‌اورد ! » بعد از مدتی که آن کار کرد دست وی به درد آمد. انچه حلفا را با ان می‌درود بینداخت و ترک صحبت فقرا کرد. شبی در خواب دید که: «قیامت قایم شده است و مردم بر صراط می‌گذرند. بعضی به سلامت می‌گذرند وبعضی در آتش می‌افتند. چیزی طلبید که دست در ان زند نیافت, متحیر بماند. ناگاه دید که یک پشته از آن فته دای حلا نر رزوی اش هې رود خود را پر یالای آن انداخت, وی را از آتش بیرون برد و نجات یافت. » ترسناک و هول زده از خواب درآمد. پیش شيخ رفت. چون چشم شیخ بر وی افتاد. گفت: «نگفتم که ترا خدمتی بیش از این نمانده است؟ » از شيخ استغفار کرد و به سر کار خود رفت. E ‏ 0 ابواسحاق بن طریف؛ رحمه الله تعالى در کک ډو از ا e‏ است ,که من دیده‌ام . “« و از وی ارد که گفت: «کسانی که مرا می‌شناسند همه اولیاءالله‌اند. گفتند: چون چنين 323 است یا ابااسحاق؟ گفت: زیرا که هر یک از ایشان از دو حال بیرون نیستند. یا آن است که در حق من خير و نیکویی می‌گوید, یا غير آن. اگر چنانچه در حق من خير می‌گوید.

مرا صفت نمی‌کند مگر , به آنچه صفت وي شده است, اگر چنانچه وی محل آن صفت نبودی و موصوف به آن نگشتی, مرا به آن صفت نکردی. پس این شخص تزدیک :من ار. اولیاء لهاست و اکر چنانچه در خو من بد فی‌گوند وی صاحت فراست و کشف است که خدای تعالی وی رابر حال من اطلاع داده است, پس این کس هم از اولیاء الله است. » 1-- ابن الفارض الحَمَوئ المصرئ» قڈس الله تعالى سڑه ١ E N I‏ مُرضعة رسول, صلی الله عليه و سلّم. حَمَوئ الأصل بود و مصری المولد و المَحْيّد. پدر وى از فرزند وی مَبّدی کمال الڈین محمد گفته است که وی گفته که: «در اول تجرید و سیاحت از پدر خود اجازت می‌خواستم و در وادیها و کوهها که نزدیک به مصر بود می گشتم و بعد از شبانروزی کم یا بیش از جهت مراعات خاطر وی بازمی‌گشتم و وی می‌آمدم و چون پدر وفات یافت. به تجرید و سیاحت و سلوک طریق حقیقت بالكڵْبّه بازگشتم, اما بر من هیچ چیز از این طریق فتح نمی‌شد. تا آن زمان که روزی خواستم که به یکی از مدارس مصر درآیم؛ ديدم که بر در مدرسه پیری است بقال وضو می‌سازد وضویی نه بر ترتیب مشروع. اول دستهای خود بشست, بعد از آن پایها را/نعد از آن فسخ نسر کد بعد ان آن رزوی سشنست: با خود گفتم: عجب از اين پير! دراین سن در دیار اسلام بز در :مدز لد در ميان فقهای مسلمانان, وضو می‌سازد نه بر ترتیب مشروع! آن پیر در من نگریست و گفت: ای عمر! بر تو در مصر هیچ فتح O E U‏ قصد آنچا کن که وقت فتح تو رسیده است! دانستم که وی از اولیاء الله است و مراد وی از آن وضوی غير مرثب اظهار جهل و تلبیس و سترحال. پیش وی بنشستم و گفتم: یا سَيّْدی من کجا و مکه کجا! غير موسم حج است و هیچ رفیق و همراه یافت نیست. به دست خود ا اننکے هک شش ازوی شنت نظر گردم. مکه را ندم وق را بگذاشتم و روی به مکه نهادم. و مکه از نظر من غایب نشد تا به آنجا درآمدم و ابواب فتح بر من گشاده شد و آثار آن مترادف گشت. E ‏ مکه ده شبانروز راه بود و صلوات خمس را در حرم شریف به جماعت حاضر می‌شدم و با من در شدن و آمدن سَبُعی عظیم الخلقه همراهی می‌کرد و چون شتر به زانو درمی‌آمد و می‌گفت: یا سَیّدی ارْكَبٌ! و من هرگز سوار نشدم. باتردو شال ر فن گذنت ناتاه آوار ان شخ قال چه کون من امد که با غر ال إلى القاهرة أحصّر وفاتى! به تعجیل تمام به وی آمدم ديدم که محتضر است. بر وی سلام گفتم و وی نیز بر من سلام گفت. دیناری چند به من داد که: به این تکفین و O ‏ وا ا و ا ا من نماز گزار آنگاه منتظر باش تا خدای تعالی چه کند! چون وی وفات کرد و به وصیت وی عمل کردم و تابوت وی رادر آن محل که گفته بود بنهادم. ديدم که مردی از کوه فرود آمد چون مرغ شتابان و ندیدم که بای وی بر زمین آمده باشد. وی را نىناختم شخصی بود که پیاده در بازارها می‌گشت و مردم با وی مسخرگی می‌کردند و بر قفای وی سِلی می‌زدند. پس گفت: ای عمر! پیش رو تا بر وی نماز کنیم! پیش رفتم ديدم که ميان زمین و آسنحان فرگان: تسر و سفند با ها : تماز می‌گزارند: چون از نماز فارغ شدیم.

مرا صفت نمی‌کند مگر , به آنچه صفت وي شده است, اگر چنانچه وی محل آن صفت نبودی و موصوف به آن نگشتی, مرا به آن صفت نکردی. پس این شخص تزدیک :من ار. اولیاء لهاست و اکر چنانچه در خو من بد فی‌گوند وی صاحت فراست و کشف است که خدای تعالی وی رابر حال من اطلاع داده است, پس این کس هم از اولیاء الله است. » 1-- ابن الفارض الحَمَوئ المصرئ» قڈس الله تعالى سڑه ١ E N I‏ مُرضعة رسول, صلی الله عليه و سلّم. حَمَوئ الأصل بود و مصری المولد و المَحْيّد. پدر وى از فرزند وی مَبّدی کمال الڈین محمد گفته است که وی گفته که: «در اول تجرید و سیاحت از پدر خود اجازت می‌خواستم و در وادیها و کوهها که نزدیک به مصر بود می گشتم و بعد از شبانروزی کم یا بیش از جهت مراعات خاطر وی بازمی‌گشتم و وی می‌آمدم و چون پدر وفات یافت. به تجرید و سیاحت و سلوک طریق حقیقت بالكڵْبّه بازگشتم, اما بر من هیچ چیز از این طریق فتح نمی‌شد. تا آن زمان که روزی خواستم که به یکی از مدارس مصر درآیم؛ ديدم که بر در مدرسه پیری است بقال وضو می‌سازد وضویی نه بر ترتیب مشروع. اول دستهای خود بشست, بعد از آن پایها را/نعد از آن فسخ نسر کد بعد ان آن رزوی سشنست: با خود گفتم: عجب از اين پير! دراین سن در دیار اسلام بز در :مدز لد در ميان فقهای مسلمانان, وضو می‌سازد نه بر ترتیب مشروع! آن پیر در من نگریست و گفت: ای عمر! بر تو در مصر هیچ فتح O E U‏ قصد آنچا کن که وقت فتح تو رسیده است! دانستم که وی از اولیاء الله است و مراد وی از آن وضوی غير مرثب اظهار جهل و تلبیس و سترحال. پیش وی بنشستم و گفتم: یا سَيّْدی من کجا و مکه کجا! غير موسم حج است و هیچ رفیق و همراه یافت نیست. به دست خود ا اننکے هک شش ازوی شنت نظر گردم. مکه را ندم وق را بگذاشتم و روی به مکه نهادم. و مکه از نظر من غایب نشد تا به آنجا درآمدم و ابواب فتح بر من گشاده شد و آثار آن مترادف گشت. E ‏ مکه ده شبانروز راه بود و صلوات خمس را در حرم شریف به جماعت حاضر می‌شدم و با من در شدن و آمدن سَبُعی عظیم الخلقه همراهی می‌کرد و چون شتر به زانو درمی‌آمد و می‌گفت: یا سَیّدی ارْكَبٌ! و من هرگز سوار نشدم. باتردو شال ر فن گذنت ناتاه آوار ان شخ قال چه کون من امد که با غر ال إلى القاهرة أحصّر وفاتى! به تعجیل تمام به وی آمدم ديدم که محتضر است. بر وی سلام گفتم و وی نیز بر من سلام گفت. دیناری چند به من داد که: به این تکفین و O ‏ وا ا و ا ا من نماز گزار آنگاه منتظر باش تا خدای تعالی چه کند! چون وی وفات کرد و به وصیت وی عمل کردم و تابوت وی رادر آن محل که گفته بود بنهادم. ديدم که مردی از کوه فرود آمد چون مرغ شتابان و ندیدم که بای وی بر زمین آمده باشد. وی را نىناختم شخصی بود که پیاده در بازارها می‌گشت و مردم با وی مسخرگی می‌کردند و بر قفای وی سِلی می‌زدند. پس گفت: ای عمر! پیش رو تا بر وی نماز کنیم! پیش رفتم ديدم که ميان زمین و آسنحان فرگان: تسر و سفند با ها : تماز می‌گزارند: چون از نماز فارغ شدیم.

یک مرغ 324 سبز عظیم الخلقه از میان ایشان فرود آمد و زیر پای تابوت وی بنشست, و تابوت وی را فرو برد و با دیگر مرغان پیوست و همه تسبیح گویان مي‌پریدند تا از نظر غایب شډند. من از آن حال تعجب کردم. آن مرد گفت: ڀا عمر! أما سمغت انٌ أرواع الشهداء, فی جوف طير حْصْر تَسْرَحٌ منَ الجَنَة حيبت شاءَت؟ هم سهداءٌ السيُوف. وأا سُهداءٌ الْمحَبَة فكلهم أجسادڈهم و آرواحهُّم في جَوفِ طير حْصْر وَهذا الرّجّل متهم يا عُمر! و من نیز از ايشان بودم ارف زلتی در وجود آمد مرا از میان ایشان براندند و اکنون در تازارفا مرا فقا میزنند ویر آن رلت تادنک می کنن وی را دیوانی است مفشتهل بر عیون مغارف و فنون لطایف که یکی از قضاید آن قصیدۀ تاییّه است که هفتصد و پنجاه بیت است کما بیش و قد اشتهرت هذه القصيدةٌ ن مشا الكوفة غر همين الفضلا ٠‏ الفلهاء ى على الحففة اجه هدا هتر سلوک تمام در این قصیده از حقایق علوم دینیه و معارف یقینیه از ذوق خود و اذواق کاملان اولیا و آکابر محققان مشایخ رۇح الله تعالی ارواحهم اجمعین جمع کرده است در چنین نظمی رایق فایق. گفته‌اند که کسی دیگر را میسر نشده است و میسور هیچ E E E E‏ کک وَلكِنٌ الطأفاوَة عَلبر مُرنْ وَلِکنَّ ‏ شيخ رضی الله عنه فرموده است که: «چون قصیدة تاییه گفته شد رسول را صلی الله عليه e‏ خواب ديدم فرمودند که: یا عمر! ماسَمَیّت قصیدتک؟ ڳفتم:, يا رسول الله ا لواح الجن و روايح الخنان تام كرذذامء قال رشول . الله صلى: الله عليه و سلم: لاء بل سَمّها َظْمَ السشلوک! فسشیتها پذلک. » و حکایت کرده‌اند از اصحاب وی که: «گفتن وی این قصیده را نه بر قاعدۀ شعرا بود بلکه گاهی وی را جذبه‌ای می‌رسید و روزها. هفته. یا ده روز کما بیش از حواس انت ھی شنو کون ره خود جار هی شد آنا ھی کرد کی نتا حول بجا آنچه خداوند سبحانه بر وی در آن غیبت فتح کرده بود بعد از آن ترک آن می‌کرد تا آن وقت که مثل آن حالت معاودت کردی. » شيخ شمس الین ایکی رحمه الله که از اصحاب شیخ صدرالڈین قونیوی است» قڈس الله الى :سر6 و شخ الشيوخ وقت خود بوذ گفته است که؛ «در مجلس شيخ ما یعنی شيخ صدر الدين. علما و طلبة علم حاضر می‌شدند. و در انواع علوم سخن 8 می‌گذشت و ختم مجلس بر بیتی از قصیدۀ نظم السّلوک می‌شدو حضرت شیخ بر آن به زبان عجمی سخنان غریب و معانی لدنی می‌فرمود که فهم آن نتوانستۍ کرد مگر کسی که از اصحاب ذوق بودی و گاه بودی که در روز دیگر گفتی که در آن بیت معنی دیگر بر من ظاهر شده است و معنی غریب‌تر و دقیق‌تر از پیشتر بگفتی و بسیار می‌فرمود که: ضوقی می‌باید که این قضیذه. را یاد گیږد و با کی که قهم آن کند معاني آن را شرح کند. » و هم شيخ شمس الڈین گفته است که: «شیخ سعید فرغانی تمامی همت خود را بر O‏ آن را به صدرالدڈین.

یک مرغ 324 سبز عظیم الخلقه از میان ایشان فرود آمد و زیر پای تابوت وی بنشست, و تابوت وی را فرو برد و با دیگر مرغان پیوست و همه تسبیح گویان مي‌پریدند تا از نظر غایب شډند. من از آن حال تعجب کردم. آن مرد گفت: ڀا عمر! أما سمغت انٌ أرواع الشهداء, فی جوف طير حْصْر تَسْرَحٌ منَ الجَنَة حيبت شاءَت؟ هم سهداءٌ السيُوف. وأا سُهداءٌ الْمحَبَة فكلهم أجسادڈهم و آرواحهُّم في جَوفِ طير حْصْر وَهذا الرّجّل متهم يا عُمر! و من نیز از ايشان بودم ارف زلتی در وجود آمد مرا از میان ایشان براندند و اکنون در تازارفا مرا فقا میزنند ویر آن رلت تادنک می کنن وی را دیوانی است مفشتهل بر عیون مغارف و فنون لطایف که یکی از قضاید آن قصیدۀ تاییّه است که هفتصد و پنجاه بیت است کما بیش و قد اشتهرت هذه القصيدةٌ ن مشا الكوفة غر همين الفضلا ٠‏ الفلهاء ى على الحففة اجه هدا هتر سلوک تمام در این قصیده از حقایق علوم دینیه و معارف یقینیه از ذوق خود و اذواق کاملان اولیا و آکابر محققان مشایخ رۇح الله تعالی ارواحهم اجمعین جمع کرده است در چنین نظمی رایق فایق. گفته‌اند که کسی دیگر را میسر نشده است و میسور هیچ E E E E‏ کک وَلكِنٌ الطأفاوَة عَلبر مُرنْ وَلِکنَّ ‏ شيخ رضی الله عنه فرموده است که: «چون قصیدة تاییه گفته شد رسول را صلی الله عليه e‏ خواب ديدم فرمودند که: یا عمر! ماسَمَیّت قصیدتک؟ ڳفتم:, يا رسول الله ا لواح الجن و روايح الخنان تام كرذذامء قال رشول . الله صلى: الله عليه و سلم: لاء بل سَمّها َظْمَ السشلوک! فسشیتها پذلک. » و حکایت کرده‌اند از اصحاب وی که: «گفتن وی این قصیده را نه بر قاعدۀ شعرا بود بلکه گاهی وی را جذبه‌ای می‌رسید و روزها. هفته. یا ده روز کما بیش از حواس انت ھی شنو کون ره خود جار هی شد آنا ھی کرد کی نتا حول بجا آنچه خداوند سبحانه بر وی در آن غیبت فتح کرده بود بعد از آن ترک آن می‌کرد تا آن وقت که مثل آن حالت معاودت کردی. » شيخ شمس الین ایکی رحمه الله که از اصحاب شیخ صدرالڈین قونیوی است» قڈس الله الى :سر6 و شخ الشيوخ وقت خود بوذ گفته است که؛ «در مجلس شيخ ما یعنی شيخ صدر الدين. علما و طلبة علم حاضر می‌شدند. و در انواع علوم سخن 8 می‌گذشت و ختم مجلس بر بیتی از قصیدۀ نظم السّلوک می‌شدو حضرت شیخ بر آن به زبان عجمی سخنان غریب و معانی لدنی می‌فرمود که فهم آن نتوانستۍ کرد مگر کسی که از اصحاب ذوق بودی و گاه بودی که در روز دیگر گفتی که در آن بیت معنی دیگر بر من ظاهر شده است و معنی غریب‌تر و دقیق‌تر از پیشتر بگفتی و بسیار می‌فرمود که: ضوقی می‌باید که این قضیذه. را یاد گیږد و با کی که قهم آن کند معاني آن را شرح کند. » و هم شيخ شمس الڈین گفته است که: «شیخ سعید فرغانی تمامی همت خود را بر O‏ آن را به صدرالدڈین.

س الل الى ف قال الإمامٌ اليافعى رحمه الله: «و قد أحسن يعنى الشيخ ابن الفارض في وَصّفه راع اله فى توان الخضهل فلن لطانف المعارت والناوي و المح والسوق والوصل و غيرذلک من الأصطلاحاتِ والعلوم الحقيقيّة المعروفة فى كتب مَشايخ الصوفيّة, و من ذلک وَصْفُّه لها في هذا البيتِ المشهور: هَنيشا لأاهل الد یر کم سَّکرُوا بها رما شربوا مها وَلكتهُم هَمَّو على تسه فلك من ضاع عَه رة E ‏ 325 و قال ايضاً: «هِنَ الْمَشهور اثه وَقَعَ للشيخ شهاب الين السّهُرَوردى رضى الله عنه قبضٌ في بعض حجاته, فاتى إليه السشيخ الثاظم رحمه الله فاشتنشده الشيخ شهاب الأين رز خفة الله من كر هة ا ةة اة الاظطح ر خه هة الله فضت دد وا كر فة اتشادها الى ان قال: آھلا و حالم اکن افلا لوقع قۇل الُبَشر ب بعد اليأس يالقَرج آک الیشارَة قالع ما عَلّک فق ڈکزت م على فا فيك ين يقح فقام الشيخ شهاب_الدين رحمه الله فتواجٍَ ومَنْ عنده مِنْ شيوخ الوقتِ الحاضرينَ؛ و كان المجلس عامراً بشيوج أجلاء و سادق الأولياء, فحَلَعَ عليه هو و الحاضرونَ, قيل: اربعمائة خلعة. » وقتی از شيخ ابن الفارض هفوه‌ای صادر شد. وی را ان مؤاخذه کردند. و قبضی عظیم که ردک ټوو که زوک وی عفارو :کد واقع شد این بیت حریری بخواند: مرا الد و ان ء5 ا وَمَن عة الخأسننى فق طط؟ N i E نخ قان الکن ابراه یری روخم الله فالی فته ات که کور تواجۍ ج دز سیياحت بودم و با خود حدیث التذاذ به فنا در محبت می‌کردم. ناگاه مردی چون برق خاطف بگذشت 9 این بيت می‌خواند: قَلَمْ تهوني مالَمْ تكن فِى فابِها ‏ ولم تفن مالا تجتلی فیک صُورتى دانستم که ان تقس محبی است. در پی وی بجستم و وی را بگرفتم. و كفت اين تقس از کجا به تو رسیده است؟ گفت: این از انفاس برادرم. شرف الدين ابن الفارض است. گفتم: اکنون وی کجاست؟ گفت: پیش از این نفس وی از حجاز مي‌شنیدم و اکن ار طا زى د 5 و د واو وار وام د وقت انتقال وی حاضر باشم و بر وی نماز گزارم و اکنون به سوی وی می‌روم. و به i O N ‏ می‌رفتم تا بر شیخ ابن الفارض درآمدم و وی محتضر بو گقتم سلام علنک و رخمة الله وبركانة: گفت: ‏ بشارت باد ترا که تو از زمرۀ اولیای خدایی, سبحانه و تعالی. گفتم: یا سیدی! می‌دانم کان بارت ار حضرت جی است سات کور ران و می کرد آما یح افم که ھت ان وا دانم نا دل :مناز آن اامینان بان که ام ھن انزاقیم ابیت و مرا از سا مقام ابراهیمی که گفت: ولکڻ لِيَطمَيَُ قلبي (260/بقره), نصیبیٍ هست. گفت: از ای ال درخواستم که در وقت اتال من جخماعتی از اولیاء الله خاضر شود و تو ‏ بعد از آن ديدم که بهشت بر وی متمثل شد. چون به آن نظر کرد گفت: آه! و گریه‌ای عظیم برگرفت و رنگ وی تغیر پذیرفت و إن کان ملزلتي في الْحْب نگم ‏ E ‏ اا ت ن من گفتم: ای سیدی! این مقام بزرگ است. گفت: ای ابراهیم! رابعۀ عَڌویه که زنی بود تفه اسنا و غرنی ھا کی خوفا من ارک ولا رة فی جک بل را لوهک الکریم و مح فیک. و این مقام نه ان مقام است که من ان را طلب کرده‌ام و عمر درجست و جوی آن به سر برده‌ام. پس بعد از آن الاة ف و خندان شد و بر من سلام گفت و وداع کرد و گفت: در تجهیز من با جماعت حاضر باش و بر من نماز 326 کن و سه روز بر سر قبر من بباش. بعد از آن به بلاد خود رو!

س الل الى ف قال الإمامٌ اليافعى رحمه الله: «و قد أحسن يعنى الشيخ ابن الفارض في وَصّفه راع اله فى توان الخضهل فلن لطانف المعارت والناوي و المح والسوق والوصل و غيرذلک من الأصطلاحاتِ والعلوم الحقيقيّة المعروفة فى كتب مَشايخ الصوفيّة, و من ذلک وَصْفُّه لها في هذا البيتِ المشهور: هَنيشا لأاهل الد یر کم سَّکرُوا بها رما شربوا مها وَلكتهُم هَمَّو على تسه فلك من ضاع عَه رة E ‏ 325 و قال ايضاً: «هِنَ الْمَشهور اثه وَقَعَ للشيخ شهاب الين السّهُرَوردى رضى الله عنه قبضٌ في بعض حجاته, فاتى إليه السشيخ الثاظم رحمه الله فاشتنشده الشيخ شهاب الأين رز خفة الله من كر هة ا ةة اة الاظطح ر خه هة الله فضت دد وا كر فة اتشادها الى ان قال: آھلا و حالم اکن افلا لوقع قۇل الُبَشر ب بعد اليأس يالقَرج آک الیشارَة قالع ما عَلّک فق ڈکزت م على فا فيك ين يقح فقام الشيخ شهاب_الدين رحمه الله فتواجٍَ ومَنْ عنده مِنْ شيوخ الوقتِ الحاضرينَ؛ و كان المجلس عامراً بشيوج أجلاء و سادق الأولياء, فحَلَعَ عليه هو و الحاضرونَ, قيل: اربعمائة خلعة. » وقتی از شيخ ابن الفارض هفوه‌ای صادر شد. وی را ان مؤاخذه کردند. و قبضی عظیم که ردک ټوو که زوک وی عفارو :کد واقع شد این بیت حریری بخواند: مرا الد و ان ء5 ا وَمَن عة الخأسننى فق طط؟ N i E نخ قان الکن ابراه یری روخم الله فالی فته ات که کور تواجۍ ج دز سیياحت بودم و با خود حدیث التذاذ به فنا در محبت می‌کردم. ناگاه مردی چون برق خاطف بگذشت 9 این بيت می‌خواند: قَلَمْ تهوني مالَمْ تكن فِى فابِها ‏ ولم تفن مالا تجتلی فیک صُورتى دانستم که ان تقس محبی است. در پی وی بجستم و وی را بگرفتم. و كفت اين تقس از کجا به تو رسیده است؟ گفت: این از انفاس برادرم. شرف الدين ابن الفارض است. گفتم: اکنون وی کجاست؟ گفت: پیش از این نفس وی از حجاز مي‌شنیدم و اکن ار طا زى د 5 و د واو وار وام د وقت انتقال وی حاضر باشم و بر وی نماز گزارم و اکنون به سوی وی می‌روم. و به i O N ‏ می‌رفتم تا بر شیخ ابن الفارض درآمدم و وی محتضر بو گقتم سلام علنک و رخمة الله وبركانة: گفت: ‏ بشارت باد ترا که تو از زمرۀ اولیای خدایی, سبحانه و تعالی. گفتم: یا سیدی! می‌دانم کان بارت ار حضرت جی است سات کور ران و می کرد آما یح افم که ھت ان وا دانم نا دل :مناز آن اامینان بان که ام ھن انزاقیم ابیت و مرا از سا مقام ابراهیمی که گفت: ولکڻ لِيَطمَيَُ قلبي (260/بقره), نصیبیٍ هست. گفت: از ای ال درخواستم که در وقت اتال من جخماعتی از اولیاء الله خاضر شود و تو ‏ بعد از آن ديدم که بهشت بر وی متمثل شد. چون به آن نظر کرد گفت: آه! و گریه‌ای عظیم برگرفت و رنگ وی تغیر پذیرفت و إن کان ملزلتي في الْحْب نگم ‏ E ‏ اا ت ن من گفتم: ای سیدی! این مقام بزرگ است. گفت: ای ابراهیم! رابعۀ عَڌویه که زنی بود تفه اسنا و غرنی ھا کی خوفا من ارک ولا رة فی جک بل را لوهک الکریم و مح فیک. و این مقام نه ان مقام است که من ان را طلب کرده‌ام و عمر درجست و جوی آن به سر برده‌ام. پس بعد از آن الاة ف و خندان شد و بر من سلام گفت و وداع کرد و گفت: در تجهیز من با جماعت حاضر باش و بر من نماز 326 کن و سه روز بر سر قبر من بباش. بعد از آن به بلاد خود رو!

بعد از آن به مخاطبه و مناجات مشغول شد. شنیدم که قایلی می‌گفت که آواز وی می‌شنیدم, اما شخص وی را نمی‌دیدم: يا عمر! فما تَرُوم؟ وی گفت: ِ 9 ارو وقد 5 طال المدى مک تَظ رة وَکم من دماءِ دۇنَ مَرّمای ظلت بعد از آن خندان و گشاده روی به حق پیوست. دانستم که مقصود وی بدادند و مراد وی در کنارش نهادند. » و قم ف ارون الاين ابزاهم ري كفن ات 3 «در وقت انتقال وی جمعی_ کنیر از اولياء الله حاضر بودند. بعضی را می‌شناختم و بعضی را نمی‌شناختم. و از ان جمله بود عزیزی که سبب معرفت من به وی شده بود و من در عمر خود جنازه‌ای از آن بزرگوارتر ندیده بودم. مرغان سفید و سبز بر سر آن پرواز می‌کردند و مرډم بسیار بر حمل آن گرد آمده بودند و روح مقٌدس حضرت رسالت صلی يە و حاضر آمده بود و بر وی نماز می‌کرد و ارواح انبیا و اولیای انس و جن طايفة بعد طايفة, اقتدا O O‏ فف کزاردة. : بدین سبب دفن وی تأخیر یافت و تا آخر روز کشید و هر کسی در آن تی می گفتند بعضی می‌گفتند: این در حق وی تادیبی است که در محبت دعوی مقامي : بلند بلند می‌کرد و بعضی غیر آن می‌گفتند۔ و همه از سر کار محجوب بودند الا من شاءالله. چون آخر روز وی را دفن کردند به مقتضای وصيت وی سه روز آنجا اقامت کر قوی او ال وو رد کاو اناد که ول رطان راهان نیست . »> وقتی شیخ برهان الڈین مذکور با جمعی از کبار به زیارت وی رفته بودند دیدند که خاک بسیار گرد قير وی درآمده و گرد بر آن نشسته؛ این بیت بخواند: ا ي وره" ا ا الل اهار بعد از آن, آن خاکها و گردها را بژفتند و به دامن مبارک خود می‌بردند تا حوالی قبر ‏ سنة اثنتين و ثلائين و سثمائة. 2 ابراهيم بن معْصار الجَعْبَرئ» رحمه الله تعالى کنیت وی ابواسحاق است. صاحب آیات ظاهره 9 مقامات فاخره بوده است. مذهب وې محو کلی و نفیى وجود و افلاس 9 ناداشت بوده است. شیح عبدالقادر گیلانی قدس الله تعالی روحه گفته: انا ته ل الافرا املا وخا طريا وفى لاء از هة و شبخ ابراهیم در مقابلة آن چنین ڳفته است: ت © . > اا ال خا اة اد وا و ا م روزی یکی از شاگردان وی درآمد و گفت که: «دو بیت شنیده‌ام که مرا بسیار خوش آمده است. » گفت: «کدام است آن؟ » برخواند که و قائلة: آلققت تک مرک م مُسشّرفا على مُسرف في تیه ودلاله O ‏ ا و و رو وا شیخ ابراهیم گفت: «این نه مقام تست و نه مقام شيخ تو. > چنین گویند که چون اجل وی نزدیک شد, به موضع قبر خود آمد و گفت: «يا فَبير! قد خاک رنتر کو اآنجا مگیم قد یی ان که وی راغلی :و مرکی اشد و قن کرت به 327 3- شيخ محيى الذّين محمد بن على بن العربى» قدس الله تعالی سره وی قدوۀ قایلان به وحدت وجود است و بسیاری از فقها و علمای ظاهر در وی طعن کرده‌اند و اندکی از فقها و جماعتي از صوفیه وی را بزرگ داشته‌اند. فحُمُوه تفخیما, لها و وا اهي جا كرا و اوها الع امات و أخروا فة واو کی الک ا و لای رخالل ا وی را اشعار لطيف غريب است و اخبارنادر عجیب. مصنفات بسیار دارد.

بعد از آن به مخاطبه و مناجات مشغول شد. شنیدم که قایلی می‌گفت که آواز وی می‌شنیدم, اما شخص وی را نمی‌دیدم: يا عمر! فما تَرُوم؟ وی گفت: ِ 9 ارو وقد 5 طال المدى مک تَظ رة وَکم من دماءِ دۇنَ مَرّمای ظلت بعد از آن خندان و گشاده روی به حق پیوست. دانستم که مقصود وی بدادند و مراد وی در کنارش نهادند. » و قم ف ارون الاين ابزاهم ري كفن ات 3 «در وقت انتقال وی جمعی_ کنیر از اولياء الله حاضر بودند. بعضی را می‌شناختم و بعضی را نمی‌شناختم. و از ان جمله بود عزیزی که سبب معرفت من به وی شده بود و من در عمر خود جنازه‌ای از آن بزرگوارتر ندیده بودم. مرغان سفید و سبز بر سر آن پرواز می‌کردند و مرډم بسیار بر حمل آن گرد آمده بودند و روح مقٌدس حضرت رسالت صلی يە و حاضر آمده بود و بر وی نماز می‌کرد و ارواح انبیا و اولیای انس و جن طايفة بعد طايفة, اقتدا O O‏ فف کزاردة. : بدین سبب دفن وی تأخیر یافت و تا آخر روز کشید و هر کسی در آن تی می گفتند بعضی می‌گفتند: این در حق وی تادیبی است که در محبت دعوی مقامي : بلند بلند می‌کرد و بعضی غیر آن می‌گفتند۔ و همه از سر کار محجوب بودند الا من شاءالله. چون آخر روز وی را دفن کردند به مقتضای وصيت وی سه روز آنجا اقامت کر قوی او ال وو رد کاو اناد که ول رطان راهان نیست . »> وقتی شیخ برهان الڈین مذکور با جمعی از کبار به زیارت وی رفته بودند دیدند که خاک بسیار گرد قير وی درآمده و گرد بر آن نشسته؛ این بیت بخواند: ا ي وره" ا ا الل اهار بعد از آن, آن خاکها و گردها را بژفتند و به دامن مبارک خود می‌بردند تا حوالی قبر ‏ سنة اثنتين و ثلائين و سثمائة. 2 ابراهيم بن معْصار الجَعْبَرئ» رحمه الله تعالى کنیت وی ابواسحاق است. صاحب آیات ظاهره 9 مقامات فاخره بوده است. مذهب وې محو کلی و نفیى وجود و افلاس 9 ناداشت بوده است. شیح عبدالقادر گیلانی قدس الله تعالی روحه گفته: انا ته ل الافرا املا وخا طريا وفى لاء از هة و شبخ ابراهیم در مقابلة آن چنین ڳفته است: ت © . > اا ال خا اة اد وا و ا م روزی یکی از شاگردان وی درآمد و گفت که: «دو بیت شنیده‌ام که مرا بسیار خوش آمده است. » گفت: «کدام است آن؟ » برخواند که و قائلة: آلققت تک مرک م مُسشّرفا على مُسرف في تیه ودلاله O ‏ ا و و رو وا شیخ ابراهیم گفت: «این نه مقام تست و نه مقام شيخ تو. > چنین گویند که چون اجل وی نزدیک شد, به موضع قبر خود آمد و گفت: «يا فَبير! قد خاک رنتر کو اآنجا مگیم قد یی ان که وی راغلی :و مرکی اشد و قن کرت به 327 3- شيخ محيى الذّين محمد بن على بن العربى» قدس الله تعالی سره وی قدوۀ قایلان به وحدت وجود است و بسیاری از فقها و علمای ظاهر در وی طعن کرده‌اند و اندکی از فقها و جماعتي از صوفیه وی را بزرگ داشته‌اند. فحُمُوه تفخیما, لها و وا اهي جا كرا و اوها الع امات و أخروا فة واو کی الک ا و لای رخالل ا وی را اشعار لطيف غريب است و اخبارنادر عجیب. مصنفات بسیار دارد.